Η αγάπη για την πατρίδα γράφεται εύκολα σε μια ανάρτηση. Στην πράξη έχει και υποχρεώσεις. Ο Αντίνοος Αλμπάνης έβαλε την εφορία στην κουβέντα και χάλασε λίγο την αναμνηστική φωτογραφία: πόσο αυστηρά εξετάζουμε τον πατριωτισμό των άλλων και πόσο πρόθυμα δεχόμαστε να ελεγχθεί ο δικός μας;
Με ανάρτησή του, την οποία αναδημοσίευσε η Εφημερίδα των Συντακτών στις 22 Οκτωβρίου, ο ηθοποιός συνέδεσε την υπόθεση φερόμενης φοροδιαφυγής που αφορά την Pizza Fan με τη διακοπή της συνεργασίας της με τον κωμικό Πάρι Ρούπο. Το 2025, η συνεργασία είχε τερματιστεί μετά τις αντιδράσεις για σατιρικές αναφορές του στην ελληνική σημαία, σε παράστασή του στη Δραπετσώνα.
«Η πιτσαρία που απέλυσε κωμικό για ασέβεια στην πατρίδα, τώρα ερευνάται για μη απόδοση ΦΠΑ 25 εκατομμυρίων. Τελικά η αγάπη για την πατρίδα σταματάει εκεί που αρχίζει η εφορία», έγραψε ο Αλμπάνης.
Η αναφορά στα 25 εκατομμύρια αφορά την ανάρτησή του και την αρχική εικόνα της υπόθεσης. Στο νεότερο ρεπορτάζ του NEWS 24/7, στις 23 Οκτωβρίου, αναφέρεται φερόμενη φοροδιαφυγή ύψους 35 εκατομμυρίων ευρώ και άσκηση ποινικών διώξεων. Η Pizza Fan, στην ανακοίνωσή της την ίδια ημέρα, υποστήριξε ότι ενδέχεται να έχει προκύψει σύγχυση στον υπολογισμό του τζίρου λόγω προωθητικών ενεργειών με δωρεάν προϊόντα. Δήλωσε επίσης διαθέσιμη να συνεργαστεί με τη Δικαιοσύνη και τις φορολογικές αρχές. Οι κατηγορίες μένει να κριθούν δικαστικά.
Το σχόλιο του ηθοποιού, όμως, ανοίγει μια ευρύτερη κουβέντα για τα κριτήρια με τα οποία μοιράζουμε πιστοποιητικά εθνικής ευαισθησίας. Πόσο εύκολα αναγνωρίζουμε την προσβολή σε ένα αστείο; Και πόσο απαιτητικοί είμαστε όταν ο σεβασμός προς τη χώρα συνεπάγεται υποχρεώσεις, έλεγχο και κόστος;
Η σημαία χωράει ολόκληρη σε μια φωτογραφία προφίλ. Οι άνθρωποι που ζουν κάτω από αυτήν χρειάζονται περισσότερο χώρο. Χρειάζονται σχολεία, νοσοκομεία, δρόμους, δημόσιες υπηρεσίες που να λειτουργούν. Η χρηματοδότησή τους έχει πολύ λιγότερο εντυπωσιακό λεξιλόγιο από τις επετειακές αναρτήσεις. Περιλαμβάνει φόρους. Περιλαμβάνει λογοδοσία. Περιλαμβάνει κι εκείνη την άβολη στιγμή που πρέπει να εφαρμόσεις στον εαυτό σου την αυστηρότητα που μόλις απαίτησες για κάποιον άλλον.
Κάπου εδώ επιστρέφει ο Πάρις Ρούπος. Ένα αστείο μπορεί να σε ενοχλήσει, να σου φανεί άστοχο, ακόμη και απαράδεκτο. Έχεις κάθε δικαίωμα να το κρίνεις. Όταν, όμως, η αντίδραση φτάνει μέχρι τη διακοπή μιας επαγγελματικής συνεργασίας, το ερώτημα γίνεται πιο άβολο: πόση ελευθερία αφήνουμε στη σάτιρα, αν ο δημιουργός πρέπει πρώτα να υπολογίσει ποιο αστείο μπορεί να του κοστίσει τη δουλειά του;
Ο Αλμπάνης έφερε τις δύο υποθέσεις στην ίδια πρόταση. Η σύνδεση είναι αιχμηρή, όμως οι φορολογικές κατηγορίες χρειάζονται αποδείξεις και δικαστική κρίση. Το ερώτημα για τη δημόσια στάση μας παραμένει: είμαστε εξίσου απαιτητικοί με τη λογοδοσία όσο είμαστε με την ευπρέπεια ενός αστείου;
Υπάρχουν, άλλωστε, και οι εργαζόμενοι του δικτύου, πίσω από τις παραγγελίες και τις διανομές. Το εισόδημά τους μπορεί να επηρεαστεί από αυτή την αναστάτωση. Η ίδια η εταιρεία αναφέρθηκε στην ανακοίνωσή της στην ανάγκη προστασίας τους. Αξίζει να τους κρατήσουμε μέσα στη συζήτηση, ειδικά όταν το δημόσιο θέαμα γίνεται τόσο απολαυστικό ώστε αρχίζουμε να ξεχνάμε ποιος μπορεί να πληρώσει τον λογαριασμό.
Όταν επικαλείσαι δημόσια αξίες, δέχεσαι να εξετάζονται και οι πράξεις σου με το ίδιο μέτρο. Διαφορετικά, η αυστηρότητα γίνεται προνόμιο: τη μοιράζεις απλόχερα και ζητάς να εξαιρεθείς από αυτήν.
Η σημαία, πάντως, δεν εκδίδει πιστοποιητικά αθωότητας. Ούτε αποδείξεις πατριωτισμού.
Συντάκτης: Virtual Unreality
