Το πιο ερωτικό κοίταγμα είναι αυτό που κρατάει μισό δευτερόλεπτο παραπάνω
Υπάρχουν βλέμματα που δεν σημαίνουν τίποτα.
Και υπάρχουν κι εκείνα που κρατούν λίγο περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε.
Όχι πολύ.
Μισό δευτερόλεπτο.
Τόσο λίγο ώστε, αν σε ρωτήσει κάποιος, να μπορείς να πεις πως δεν έγινε τίποτα.
Και τόσο πολύ ώστε εσύ να ξέρεις πολύ καλά ότι έγινε.
Γιατί δεν σε κοίταξε όπως κοιτάζεις κάποιον που απλώς βρίσκεται απέναντί σου. Το βλέμμα του έμεινε πάνω σου με μια άνεση σχεδόν προκλητική. Σαν να ήξερε ήδη τι σκέφτεσαι και να περίμενε να δει αν θα τολμήσεις να τον κοιτάξεις πίσω. Κι εσύ τον κοίταξες. Αυτό είναι το χειρότερο μέρος της ιστορίας, αν θέλεις να συνεχίσεις να παριστάνεις την αθώα.
Δεν μιλάμε για το επίμονο κοίταγμα. Εκείνο που έρχεται από την άλλη άκρη του μπαρ και δεν αφήνει πολλά στη φαντασία. Ούτε για το φλερτ που έχει ήδη δηλώσει τις προθέσεις του.
Μιλάμε για το άλλο.
Για τη στιγμή που τα μάτια σας συναντιούνται τυχαία και κανείς δεν βιάζεται να φύγει.
Είσαι απέναντί του σε ένα τραπέζι. Κάποιος άλλος μιλάει. Γελάτε όλοι. Κοιτάζεις προς το μέρος του και τον βρίσκεις ήδη να σε κοιτάζει.
Κανονικά, εκεί κάπου, ένας από τους δύο θα έπρεπε να στρέψει αλλού το βλέμμα.
Αλλά δεν το κάνει.
Ένα.
Δύο.
Και μετά φεύγει.
Μόνο που τώρα έχεις ξεχάσει τι έλεγε ο άνθρωπος δίπλα σου.
Αυτό είναι το πρόβλημα με εκείνο το μισό δευτερόλεπτο. Δεν είναι αρκετό για να αποδείξει τίποτα, αλλά είναι αρκετό για να δημιουργήσει ολόκληρο σενάριο στο κεφάλι σου.
Ίσως γι’ αυτό λειτουργεί τόσο καλά.
Γιατί η έλξη δεν χρειάζεται πάντα μεγάλες χειρονομίες. Μερικές φορές χρειάζεται απλώς μια μικρή καθυστέρηση.
Ένα βλέμμα που δεν έφυγε αμέσως.
Ένα χαμόγελο που εμφανίστηκε ακριβώς μετά.
Εκείνη τη μικρή παύση πριν συνεχίσει να σου μιλάει σαν να μην συνέβη απολύτως τίποτα.
Και κάπως έτσι, η πιο αθώα στιγμή αποκτά ξαφνικά δεύτερο νόημα.
Το ίδιο συμβαίνει στο αυτοκίνητο.
Σταματάτε στο φανάρι. Λες κάτι. Γυρνάει προς το μέρος σου. Σε κοιτάζει λίγο περισσότερο από όσο απαιτούσε η απάντηση.
Μετά ανάβει πράσινο.
Και ξαφνικά το φανάρι έκανε περισσότερη δουλειά για τη σεξουαλική ένταση από ολόκληρο ραντεβού.
Ή όταν του δίνεις κάτι από το χέρι σου. Τα κλειδιά σου, έναν αναπτήρα, οτιδήποτε. Τα δάχτυλά του ακουμπούν τα δικά σου λίγο περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται για να πάρει το αντικείμενο. Σηκώνεις τα μάτια και τον βρίσκεις να σε κοιτάζει. Θα μπορούσε να τραβήξει το χέρι του. Θα μπορούσες κι εσύ. Αντί γι’ αυτό, αφήνετε και οι δύο τη στιγμή να κρατήσει, μέχρι που γίνεται αδύνατον να πείτε πως ήταν κατά λάθος. Μετά συνεχίζετε τη συζήτηση. Το αντικείμενο έχει ήδη ξεχαστεί.
Ή όταν σηκώνεις το κεφάλι από το κινητό και τον πιάνεις να σε παρατηρεί.
Δεν προλαβαίνει να στρέψει αλλού τα μάτια. Ή ίσως δεν θέλει. Σε αφήνει να καταλάβεις πόση ώρα σε κοιτούσε και περιμένει να δει τι θα κάνεις τώρα που τον έπιασες. Θα μπορούσες να επιστρέψεις στο κινητό σου. Αντί γι’ αυτό, κρατάς το βλέμμα του. Το χαμόγελό του εμφανίζεται πρώτο. Το δικό σου σε προδίδει αμέσως μετά.
Είναι μικρές σκηνές. Σχεδόν γελοία μικρές.
Κι όμως, το σώμα μας φαίνεται να τις καταλαβαίνει πριν προλάβουμε να τις αναλύσουμε.
Γιατί το βλέμμα έχει κάτι που οι λέξεις συχνά χαλάνε: αμφιβολία.
Δεν ξέρεις με βεβαιότητα τι σήμαινε.
Ήταν έλξη;
Ήταν περιέργεια;
Το φαντάστηκες;
Σε κοιτούσε έτσι ή απλώς… σε κοιτούσε;
Και ακριβώς επειδή δεν υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση, το μυαλό επιστρέφει ξανά εκεί.
Στο μισό δευτερόλεπτο.
Γιατί αν κάποιος σου πει «σε θέλω», ξέρεις.
Αν όμως σε κοιτάξει σαν να θέλει να σου το πει και μετά δεν πει τίποτα;
Καλή τύχη.
Υπάρχει, επίσης, κάτι πολύ ερωτικό στη στιγμή που και οι δύο καταλαβαίνετε ότι το βλέμμα κράτησε παραπάνω.
Εκείνο το μικρό «ωπ».
Κάποιος κοιτάζει κάτω. Κάποιος χαμογελάει. Κάποιος πιάνει το ποτήρι του χωρίς να διψάει ιδιαίτερα.
Και ξαφνικά οι δύο άνθρωποι που πριν από δέκα δευτερόλεπτα είχαν μια απολύτως φυσιολογική συζήτηση πρέπει να συνεχίσουν να συμπεριφέρονται σαν φυσιολογικοί άνθρωποι.
Που είναι σχεδόν πάντα το πιο διασκεδαστικό μέρος.
Γιατί η ένταση δεν βρίσκεται απαραίτητα σε αυτό που συμβαίνει.
Βρίσκεται σε αυτό που θα μπορούσε να συμβεί.
Το φιλί έχει ήδη μια απάντηση.
Το βλέμμα έχει ακόμα ερωτηματικό.
Και ίσως γι’ αυτό πολλές φορές θυμόμαστε περισσότερο τη στιγμή πριν από το πρώτο φιλί παρά το ίδιο το φιλί.
Τη σιωπή.
Την απόσταση που είχε μικρύνει.
Το βλέμμα που πήγε για μια στιγμή στα χείλη και γύρισε στα μάτια.
Εκείνη τη μικροσκοπική καθυστέρηση όπου κανείς δεν είχε κάνει ακόμα τίποτα, αλλά και οι δύο ήξεραν ακριβώς τι ερχόταν.
Γιατί το φιλί επιβεβαιώνει την έλξη.
Το βλέμμα πριν από το φιλί είναι αυτό που τη φορτίζει.
Και τελικά, ίσως το πιο ερωτικό βλέμμα να μην είναι εκείνο που σε κοιτάζει περισσότερο.
Είναι εκείνο που μένει ακριβώς όσο χρειάζεται για να σε κάνει να αναρωτηθείς αν έπρεπε να έχει μείνει.
Μπορεί να μη σε φίλησε. Μπορεί να μη σε άγγιξε καν. Όταν όμως γύρισες σπίτι, δεν θυμόσουν τι είπε κανείς εκείνο το βράδυ. Θυμόσουν πώς σε κοίταξε. Και, ακόμα χειρότερα, θυμόσουν πως τον κοίταξες κι εσύ. Αν αυτό ήταν το «δεν έγινε τίποτα», δεν ήθελες να φανταστείς τι θα γινόταν αν μένατε μόνοι.
