Λίγες ώρες μετά την είδηση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη, ο Γιάννης Κότσιρας ανέβηκε στη σκηνή και επέλεξε να τον θυμηθεί όχι με μια τυπική αποχαιρετιστήρια φράση, αλλά με μια μικρή ιστορία από τα χρόνια της νύχτας — από εκείνες που κάποτε προκαλούν γέλιο και, χρόνια αργότερα, ακούγονται εντελώς διαφορετικά.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε από τη ζωή την Τετάρτη, σε ηλικία 54 ετών, έπειτα από ανακοπή. Το ίδιο βράδυ, στη διάρκεια συναυλίας του, ο Γιάννης Κότσιρας μίλησε στο κοινό για τον συνάδελφό του, ξεκαθαρίζοντας ότι οι δυο τους δεν ήταν φίλοι, αλλά ότι τον αγαπούσε πολύ και τον θυμόταν ως έναν ιδιαίτερα τρυφερό και ευαίσθητο άνθρωπο.
Ο Μαζωνάκης υπήρξε από τις πιο αναγνωρίσιμες παρουσίες της σύγχρονης ελληνικής λαϊκής σκηνής, με μια πορεία που ξεπέρασε τις τρεις δεκαετίες και μια σκηνική ταυτότητα που δύσκολα μπέρδευες με κάποιου άλλου. Ίσως γι’ αυτό και μια τόσο μικρή, αυθόρμητη ατάκα του αρκεί για να φέρει αμέσως μπροστά σου ολόκληρη την προσωπικότητά του.
Και τότε θυμήθηκε μια κουβέντα που είχε μείνει για χρόνια μόνο μεταξύ τους.
Ο Κότσιρας θυμήθηκε μια περίοδο κατά την οποία οι δύο τραγουδιστές εμφανίζονταν σε διπλανά νυχτερινά μαγαζιά. Εκείνος βρισκόταν στην Ακτή Πειραιώς μαζί με τον Γιώργο Νταλάρα, τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και τον Γιάννη Ζουγανέλη, ενώ ο Μαζωνάκης δούλευε ακριβώς δίπλα.
Ένα βράδυ, όταν ολοκληρώθηκε το δικό τους πρόγραμμα, ο Κότσιρας πήγε να τον συναντήσει. Του είπε ότι πήγαινε πάρα πολύ καλά και ότι, όταν τελείωνε το πρόγραμμα στην Ακτή Πειραιώς, κόσμος συνέχιζε τη βραδιά πηγαίνοντας στο μαγαζί όπου εμφανιζόταν ο Μαζωνάκης.
Και τότε ήρθε η απάντηση του Μαζωνάκη: «Γιάννη μου, έτσι είναι, για κάθε παράδεισο υπάρχει και μια κόλαση».
Οι θεατές γέλασαν όταν άκουσαν την ιστορία. Και λογικό. Η ατάκα είχε χιούμορ, αυτοσαρκασμό και εκείνη τη χαρακτηριστική θεατρικότητα με την οποία ο Μαζωνάκης μπορούσε να μετατρέψει μια απλή κουβέντα σε φράση που μένει. Μόνο που αυτή τη φορά το γέλιο συναντούσε μια πολύ διαφορετική συγκυρία.
Γιατί υπάρχουν ατάκες που τις λες ένα βράδυ ανάμεσα σε δύο προγράμματα και δεν φαντάζεσαι ποτέ ότι, χρόνια αργότερα, κάποιος θα τις επαναλάβει από μια σκηνή για να σε αποχαιρετήσει.
Ο Κότσιρας έκλεισε την αναφορά του λέγοντας ότι ήθελε να πουν ένα τραγούδι του συνεργάτη του Νίκου Τερζή για να θυμηθούν τον Γιώργο Μαζωνάκη. Αμέσως μετά ξεκίνησε να τραγουδά το «Ανήκω σε μένα», ένα από τα τραγούδια που έχουν συνδεθεί έντονα με τη φωνή και την πορεία του Μαζωνάκη.
Δεν χρειάστηκε μεγαλύτερος αποχαιρετισμός. Μια ανάμνηση, ένα γέλιο από το κοινό και ένα τραγούδι ήταν αρκετά. Και ίσως αυτό να ταίριαζε περισσότερο σε μια σχέση που, όπως είπε ο ίδιος ο Κότσιρας, δεν ήταν φιλία αλλά είχε αγάπη, τρυφερότητα και εκτίμηση.
Και ίσως γι’ αυτό η παλιά του ατάκα ακούστηκε τώρα τόσο διαφορετικά. Γιατί κάποτε ήταν απλώς η απάντηση ενός τραγουδιστή στον συνάδελφό του, έξω από δύο γεμάτα νυχτερινά μαγαζιά. Σήμερα είναι μία από εκείνες τις μικρές ιστορίες που μένουν, επειδή ο άνθρωπος που την είπε δεν είναι πια εδώ για να την ξαναπεί.
Συντάκτης: Virtual Unreality
