Αργεντινή: Από το πολύχρωμο Buenos Aires ως το «τέλος του κόσμου»

Η Αργεντινή ακούγεται τόσο μακρινή, σχεδόν απρόσιτη και, για πολλούς, δεν αποτελεί την πρώτη επιλογή για ένα ταξίδι αναψυχής. Είναι γνωστή για το ποδόσφαιρο και τον Μέσι, το τάνγκο και το Malbec, όμως η Αργεντινή είναι πολλά περισσότερα. Σε ένα ταξίδι σχεδόν ενός μήνα, η διαδρομή μπορεί να σε οδηγήσει από το Buenos Aires και την τροπική φύση του Iguazú μέχρι το El Chaltén, το El Calafate και την Ushuaia, στην άκρη της Παταγονίας. Οι αποστάσεις είναι τεράστιες και κάθε στάση μοιάζει με διαφορετικό ταξίδι.

Όλα όμως, ξεκινούν από το Buenos Aires. Φτάνεις στην πρωτεύουσα της Αργεντινής, βγαίνεις στους δρόμους και βλέπεις παντού εικόνες που επιβεβαιώνουν πως πράγματι έφτασες. Κι όμως, χρειάζεσαι λίγο χρόνο για να το πιστέψεις.

Πρώτος προορισμός, το Iguazú.

Μόλις κατεβαίνεις από το αεροπλάνο, αισθάνεσαι τη ζέστη και την υγρασία να πέφτουν πάνω σου. Στη διαδρομή προς το Puerto Iguazú, γύρω σου απλώνεται πυκνή βλάστηση και ο οδηγός δείχνει μια προειδοποιητική πινακίδα για άγρια αιλουροειδή. «Πού βρίσκομαι;» αναρωτιέσαι.

Εκεί επισκέπτεσαι και την κοινότητα Yryapú των Mbyá Guaraní. Περπατάς μέσα στη ζούγκλα μαζί με μέλος της κοινότητας, βλέπεις παραδοσιακές κατασκευές και παλιές παγίδες κυνηγιού, μαθαίνεις για φυτά με θεραπευτικές ιδιότητες και γνωρίζεις τις χειροτεχνίες τους. Για λίγο, το Iguazú παύει να είναι μόνο οι διάσημοι καταρράκτες και γίνεται γνωριμία με τους ανθρώπους και τις παραδόσεις του τόπου.

Την επόμενη ημέρα κατευθύνεσαι προς τους καταρράκτες. Περπατάς στα μονοπάτια μέσα στην πυκνή βλάστηση, με τον ήχο του νερού να δυναμώνει σε κάθε βήμα. Τότε αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι το πραγματικό μέγεθος των καταρρακτών. Ύστερα έρχεται η διαδρομή με το σκάφος. Επιβιβάζεσαι σε ειδικό όχημα και διασχίζεις τη ζούγκλα μέχρι το σημείο όπου σε περιμένει. Από εκεί, το σκάφος κινείται στα νερά του ποταμού Iguazú και κατευθύνεται προς τους καταρράκτες. Όσο πλησιάζει η ένταση του νερού γίνεται όλο και μεγαλύτερη, μέχρι που σε λίγα δευτερόλεπτα έχεις γίνει μούσκεμα. Είναι χωρίς υπερβολή, το καλύτερο μπάνιο που θα κάνεις ποτέ.

Οι καταρράκτες του Iguazú βρίσκονται στα σύνορα Αργεντινής και Βραζιλίας, γι’ αυτό και αξίζει να τους δεις και από τις δύο πλευρές. Την επόμενη ημέρα περνάς στη Βραζιλία, όπου η θέα γίνεται πιο πανοραμική. Η οπτική αλλάζει, όχι όμως και το συναίσθημα. Αυτό το θέαμα δεν το χορταίνεις ποτέ.

Από το Iguazú, στο El Chaltén.

Είναι σαν να μεταφέρεσαι σε άλλον κόσμο. Η τροπική ζέστη έχει μείνει πίσω και τώρα σε υποδέχονται το κρύο και το χιόνι. Είναι Νοέμβριος και στην Αργεντινή έχει ήδη μπει η άνοιξη. Κι όμως γύρω σου πέφτουν νιφάδες.

Ανάμεσα στις χιονισμένες κορυφές ξεχωρίζει το Cerro Chaltén, περισσότερο γνωστό ως Fitz Roy. Το κοιτάζεις και δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι κάποιοι άνθρωποι επιχειρούν να το ανέβουν. Δεν χρειάζεται όμως να είσαι ορειβάτης. Από το El Chaltén ξεκινούν πεζοπορικά μονοπάτια διαφορετικής δυσκολίας και περπατώντας ανάμεσα στα βουνά, αντιλαμβάνεσαι πως η φύση απαιτεί σεβασμό. Σε ανταμείβει όμως, με εικόνες που δύσκολα χωρούν σε μία φωτογραφία, πόσο μάλλον σε λέξεις.

Επόμενος προορισμός, El Calafate.

Ακόμη και ο ουρανός μοιάζει διαφορετικός. Πάνω από τα βουνά εμφανίζονται φακοειδή σύννεφα, που μοιάζουν σαν να βγήκαν από πίνακα ζωγραφικής.

Έπειτα εμφανίζεται μπροστά σου ο Perito Moreno. Ένας τεράστιος όγκος πάγου, γεμάτος κορυφές, ρωγμές και αποχρώσεις του λευκού και του γαλάζιου. Φοράς τα κραμπόν σου και, με τη συνοδεία οδηγών, κάνεις τα πρώτα βήματα πάνω στον παγετώνα. Το πιο συγκλονιστικό, όμως, είναι ο ήχος. Ένας βαθύς βόμβος σαν μακρινή βροντή. Ο πάγος ραγίζει και ένα κομμάτι του αποκολλάται, πέφτοντας στα νερά της λίμνης. Για λίγα δευτερόλεπτα μένεις απλώς εκεί και κοιτάζεις.

Τελευταίος σταθμός, Ushuaia.

Το περίφημο «τέλος του κόσμου», μία από τις νοτιότερες πόλεις του πλανήτη, χτισμένη ανάμεσα στα βουνά και στα παγωμένα νερά του Canal Beagle. Εδώ δοκιμάζεις και ένα από τα χαρακτηριστικότερα εδέσματα της Tierra del Fuego: τη centolla, το μεγάλο καβούρι της περιοχής. Διασχίζοντας με πλοίο το Canal Beagle προς την Isla Martillo, περνάς από βραχώδεις νησίδες με θαλάσσια λιοντάρια και από τον κόκκινο και λευκό φάρο Les Éclaireurs. Και κάπου στη διαδρομή εμφανίζονται εκείνοι που ίσως περίμενες περισσότερο: οι πιγκουίνοι. Τους παρατηρείς να περπατούν αδέξια στην ακτή και για λίγο, παρακολουθείς έναν κόσμο που συνεχίζει να υπάρχει μακριά από τους ανθρώπους.

Κάπως έτσι φτάνεις στο τέλος του κόσμου. Όχι όμως, ακόμη στο τέλος του ταξιδιού.

Σχεδόν έναν μήνα μετά, επιστρέφεις στο Buenos Aires με διαφορετική ματιά. Περπατάς στο Palermo και στη Recoleta, βλέπεις τα εντυπωσιακά μαυσωλεία του νεκροταφείου της Recoleta και μπαίνεις στο El Ateneo Grand Splendid, όπου  ξεχνάς ότι βρίσκεσαι σε βιβλιοπωλείο. Φυσικά υπάρχει και το τάνγκο. Η μουσική, και η ένταση ανάμεσα στους χορευτές σε κάνουν να καταλαβαίνεις λίγο καλύτερα τον αισθησιασμό που χαρακτηρίζει αυτή την πόλη. Στη La Boca συναντάς το Caminito, με τα πολύχρωμα σπίτια, την τέχνη και το τάνγκο.

Και κάπου εκεί ολοκληρώνεται πραγματικά το ταξίδι. Στην ίδια πόλη όπου ξεκίνησε σχεδόν έναν μήνα πριν, αλλά όχι με την ίδια ματιά. Το πιο εντυπωσιακό πράγμα στην Αργεντινή είναι οι αντιθέσεις της. Από την υγρασία της ζούγκλας στο χιόνι της Παταγονίας, από τον εκκωφαντικό ήχο των καταρρακτών στη σιωπή ενός παγετώνα και από τους πολύχρωμους δρόμους του Buenos Aires στα παγωμένα νερά του «τέλους του κόσμου».