Σε γνώρισα μια Παρασκευή τον Φεβρουάριο του 2019 όταν καθίσαμε δίπλα-δίπλα στο 040 για Πειραιά. Εγώ ήμουν φοιτήτρια στο Πάντειο και εσύ υπηρετούσες Προεδρική Φρουρά. Ήμουν κρυωμένη και χωρίς να διστάσεις μου έδωσες ένα χαρτομάντηλο. Μετά συστηθήκαμε και μου έπιασες κουβέντα.
Ήσουν 28 χρονών, είχες τελειώσει αεροναυπηγών στην Πάτρα και ήθελες να πας για μεταπτυχιακό στο Λονδίνο. Μου είπες ότι μεγάλωσες στην Κοκκινιά και έμενες στις Τζιτζιφιές.
Και έφτασε η ώρα να κατέβω κάπου στην Καλλιθέα. Έβρεχε και κατέβηκες μαζί μου για να μην με αφήσεις να γυρίσω μόνη μου μέσα στην βροχή και ας είχες πολλές στάσεις ακόμα για να φτάσεις σπίτι σου και ας κουβαλούσες τις βαλίτσες από το στρατόπεδο.
Περπατήσαμε αρκετή ώρα μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι μου. Με άφησες στην γωνία και μου φίλησες το χέρι. Πριν φύγεις μου υποσχέθηκες ότι θα τα ξαναπούμε και γυρίσαμε δύο φορές και κοιταχτήκαμε καθώς απομακρυνόμασταν.
Δεν σε ξαναείδα από τότε, δεν ξέρω αν όντως προσπάθησες να με ξαναδείς, δεν ξέρω αν πέρασες ξανά κάτω από το σπίτι μου. Μπορείς τώρα να είσαι όντως στο Λονδίνο.
Τώρα, επτά χρόνια μετά, ακόμα σε ψάχνω. Περίμενα πολλές φορές στην ίδια στάση μήπως σε ξαναδώ, σε έψαξα στα social αλλά δυστυχώς θυμάμαι μόνο το μικρό σου όνομα.
Εύχομαι να το διαβάσεις αυτό και ελπίζω να υπάρχει ακόμα ελπίδα.
Επιμέλεια κειμένου: Αγγελική Θεοχαρίδη
