Υπάρχει ένα είδος φλερτ που δεν κάνει θόρυβο και δεν έχει ατάκες τύπου «πιστεύεις στον έρωτα με την πρώτη ματιά;», δε χρειάζονται emojis, ούτε πολλά πολλά. Είναι το φλερτ που γίνεται με τα έντονα βλέμματα, τις παυσεις και κάτι μικρές κινήσεις που αν τις δεις τότε τις νιώθεις. Αν δεν τις δεις κάτι μέσα σου απλως ανακατεύεται και δεν ξέρεις γιατί. Αυτό είναι το σιωπηλό φλερτ.
Γιατί όσο κι αν αγαπώ τις λέξεις (και τις αγαπάω), λένε συχνά ψέματα. Το σώμα όμως; Το σώμα σπανίως ψεύδεται. Το σώμα μιλάει πριν από εμάς για εμάς, μας εκθέτει και μας φλερτάρει χωρίς άδεια και εκεί κρύβεται όλη η μαγεία. Αν το φλερτ ήταν ταινία πλασματάκια τότε τα μάτια θα έπαιζαν τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ένα βλέμμα που κρατάει λιγο παραπάνω από το «φυσιολογικό» λέει «σε είδα.» Ένα βλέμμα που απομακρύνεται και ξαναγυρίζει λεει «μου άρεσε.»Ένα βλέμμα που χαμογελάει πριν από το στόμα λέει «έλα πιο κοντά» δε δαγκώνω ή τουλάχιστον όχι ακόμα. Δεν εννοούμε να καρφώνεις τον άλλον σαν να προσπαθείς να του κλέψεις την ψυχή. Αλλά να κάνεις παιχνίδι, να κοιτάς και να αφήνεις χώρο και μετά να επιστρέφεις πάλι. Σαν το κύμα βρε παιδιά. Γιατί το φλερτ δεν είναι ένα είδος ανάκρισης είναι χορός.
Δεν είναι όμως μόνο τα μάτια που κλέβουν την παράσταση. Το πρόσωπο είναι εξίσου σαν ένα μικρό θέατρο. Ένα σήκωμα φρυδιού, ένα μισό χαμόγελο, ένα δάγκωμα χείλους τη λάθος (ή σωστή) στιγμή κανουν επίσης την διαφορά. Δε χρειάζεται όμως υπερβολή. Αν αρχίσεις να κάνεις γκριμάτσες το παιχνίδι χάνεται και περνάς σε άλλο είδος παράστασης πιο κοντά στο καρτούν, οπότε το νου σας. Προσωπικά αυτό που πάντα με γοήτευε είναι οι εκφράσεις που συμβαίνουν ασυναίσθητα. Όταν ας πούμε ακούς κάτι και γέρνεις ελαφρώς το κεφάλι σου ή όταν χαμογελάς χωρίς να το καταλάβεις. Αυτά τα κολπάκια δε διδάσκονται εύκολα γιατί δεν προσποιούνται. Και ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο λειτουργούν.
Ποιος είπε ότι η σιωπή είναι αμηχανία; Φυσικά και όχι, αρκεί να ξέρεις πότε να την χρησιμοποιήσεις. Σίγουρα υπάρχουν παύσεις που είναι άβολες και υπάρχουν παύσεις που στάζουν ένταση. Η διαφορά είναι το πώς τις κουβαλάς. Αν πανικοβληθείς και αρχίσεις να μιλάς για τον καιρό, τότε χάθηκε η μαγεία. Αν όμως μείνεις εκει χαμογελάσεις και αναπνεύσεις, τότε η σιωπή γίνεται δυνατό εργαλείο. Η σιωπή στο φλερτ είναι σαν το αλάτι στο φαγητό. Λίγη κάνει τη διαφορά και πάρα πολύ το χαλάει. Το θέμα είναι να μην την φοβάσαι γιατί αυτό που δε λέγεται πολλές φορές ακούγεται πιο δυνατά.
Η επαφή παιδιά είναι εξίσου άκρως ερωτική! Αυτές οι μικρές τυχαίες επαφές όπως το άγγιγμα στο χέρι που κρατάει λίγο παραπάνω ή τα πόδια που ακουμπάνε το ένα του άλλου μας στέλνουν σήματα ερωτικά στο μυαλό και στο σώμα. Κάποιες φορές ούτε καν αγγίζουμε όμως νιώθουμε την παρουσία του άλλου πολύ κοντά σε εμάς. Η αναμονή αυτή είναι που δημιουργεί ένταση. Γιατί δεν παίρνεις αμέσως αυτό που θέλεις αλλά το αφήνεις να χτιστεί.
Το σώμα μας έχει χιούμορ και από μόνο του μπορεί να στείλει τα σημάδια την ώρα του φλερτ. Το σπινθηρισμένο βλέμμα που είναι σαν να σου λέει «καταλαβαίνω ότι με θες», το χαμογελάκι που εμφανίζεται πριν καν το αποφασίσεις και προδίδει ότι το απολαμβάνεις, μας βάζουν στο παιχνίδι του φλερτ χωρίς πολύ προσπάθεια. Δεν είναι δυνατό γέλιο ούτε επιτηδευμένες κινήσεις, είναι κινησεις που βγαίνουν προς τα έξω χωρίς να χρειάζεται κάποια εξήγηση.
Αν με ρωτάτε, η αληθινή έλξη δεν γεννιέται μέσα από την προσπάθεια αλλά από την αυθεντικότητα. Γι αυτό και δεν πιστεύω πως το σιωπηλό φλερτ δεν χρειάζεται τεχνική. Πρέπει να είσαι παρών στη στιγμή, να κοιτάς στ’ αλήθεια, να ακούς με το σώμα σου και να μη βιάζεσαι να εντυπωσιάσεις. Κάποιες φορές ίσως και να μη λειτουργήσει. Το βλέμμα μπορεί να μην επιστραφεί και η σιωπή να παραμείνει σιωπή. Και αυτό όμως είναι μέρος του παιχνιδιού. Δε φλερτάρουμε για να κερδίσουμε αλλά για να νιώσουμε ζωντανοί. Οπότε την επόμενη φορά που θα θελήσεις να φλερτάρεις, δοκίμασε να μην πεις τίποτα, απλά κοίτα, χαμογέλα φυσικά και άσε το σώμα σου να κάνει αυτό που ξέρει εδώ και χιλιάδες χρόνια πολύ καλύτερα από τις λέξεις.
Συντάκτης: Ασημίνα Μαραγκού
