Κάπου ανάμεσα σε όλα όσα ονειρεύτηκες και σε όλα όσα τελικά έγιναν, υπάρχει μια εκδοχή της ζωής σου που δυσκολεύεσαι να αποχωριστείς. Εκείνη που είχες σχεδιάσει στο μυαλό σου, με ανθρώπους που πίστευες πως θα έμεναν, με στιγμές που ήσουν σίγουρος πως θα ζούσες και με στόχους που κάποτε έμοιαζαν τόσο κοντά, ώστε μπορούσες σχεδόν να τους αγγίξεις.
Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να κυνηγάς όχι αυτό που έχεις μπροστά σου, αλλά αυτό που πίστευες πως θα έπρεπε να έχεις.
Περιμένεις να επιστρέψει ένας άνθρωπος, να αλλάξουν οι συνθήκες, να έρθει επιτέλους εκείνη η στιγμή που όλα θα μπουν στη θέση τους. Αναβάλλεις τη χαρά σου για μια μελλοντική εκδοχή της ζωής σου, λες και το παρόν είναι απλώς μια αίθουσα αναμονής μέχρι να φτάσεις εκεί που πραγματικά ανήκεις.
Μόνο που η ζωή δεν υποσχέθηκε ποτέ πως θα ακολουθήσει τα σχέδιά μας.
Κάποιοι άνθρωποι φεύγουν, όσο κι αν προσπαθούμε να τους κρατήσουμε. Κάποιες πόρτες κλείνουν, ακόμη κι όταν έχουμε περάσει χρόνια να περιμένουμε μπροστά τους. Κάποια όνειρα αλλάζουν μορφή, επειδή αλλάζουμε κι εμείς. Κι όσο κι αν πονάει να το παραδεχτούμε, δεν είναι κάθε απώλεια μια αδικία που πρέπει να διορθώσουμε. Μερικές φορές είναι απλώς η ζωή που μας αναγκάζει να κοιτάξουμε προς μια διαφορετική κατεύθυνση.
Ίσως, λοιπόν, να μην χρειάζεται να προσπαθείς τόσο πολύ να επιστρέψεις σε εκείνο που είχες φανταστεί. Ίσως χρειάζεται να δώσεις στον εαυτό σου την άδεια να αγαπήσει αυτό που μπορεί να γίνει.
Γιατί είναι κουραστικό να ζεις συγκρίνοντας την πραγματικότητά σου με μια εκδοχή της που δεν υπήρξε ποτέ. Να αισθάνεσαι πως καθυστερείς, επειδή οι άλλοι προχωρούν διαφορετικά. Να πιστεύεις πως απέτυχες, επειδή μια σχέση δεν κράτησε, ένα σχέδιο δεν πέτυχε ή μια επιθυμία δεν έγινε πραγματικότητα.
Δεν απέτυχες επειδή η ζωή σου πήρε διαφορετικό δρόμο από εκείνον που είχες χαράξει.
Και δεν χρειάζεται να έχεις όλες τις απαντήσεις σήμερα. Δεν χρειάζεται να ξέρεις πού θα βρίσκεσαι σε πέντε χρόνια, ούτε να αποδείξεις σε κανέναν πως έχεις τα πάντα υπό έλεγχο. Μερικές φορές, το πιο γενναίο πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να σταματήσεις να πιέζεις τα πράγματα να γίνουν όπως τα είχες φανταστεί και να αρχίσεις να παρατηρείς όσα όμορφα μπορούν να συμβούν διαφορετικά.
Ίσως η ευτυχία να μη βρίσκεται στην επιστροφή εκείνου που έχασες, αλλά σε κάτι καινούργιο που δεν έχεις γνωρίσει ακόμη. Ίσως η ηρεμία να έρθει όταν πάψεις να περιμένεις μια συγκεκριμένη εκδοχή του εαυτού σου για να νιώσεις αρκετός. Ίσως, τελικά, να μην ήσουν ποτέ πίσω στη ζωή σου. Ίσως απλώς να προσπαθούσες να φτάσεις σε έναν προορισμό που δεν σου ταιριάζει πια.
Και κάποια μέρα, κοιτάζοντας πίσω, μπορεί να καταλάβεις πως εκείνα που κάποτε θεωρούσες το τέλος των σχεδίων σου ήταν η αρχή μιας ζωής που δεν ήξερες ακόμη ότι μπορούσες να αγαπήσεις.
Γιατί ίσως η ζωή που ονειρεύεσαι να μην περιμένει να γίνουν όλα όπως τα φαντάστηκες.
Ίσως να αρχίζει ακριβώς τη στιγμή που σταματάς να κυνηγάς εκείνη που δεν έγινε ποτέ και αποφασίζεις, επιτέλους, να ζήσεις αυτή που είναι εδώ.
Συντάκτης: Μέριλυν Θεοφανοπούλου
