Μεγαλώνοντας, αρχίζεις να βλέπεις τις σχέσεις με διαφορετικά μάτια. Καταλαβαίνεις πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι που περνούν από τη ζωή σου προορισμένοι να μείνουν. Κάποιοι έρχονται για να σου χαρίσουν όμορφες στιγμές, άλλοι για να σου διδάξουν δύσκολα μαθήματα και κάποιοι απλώς για να σου δείξουν πόσα μπορείς να αντέξεις.
Κάποτε πίστευες πως κάθε ιστορία άξιζε ένα όμορφο τέλος. Μια εξήγηση, μια συγγνώμη, μια τελευταία συζήτηση που θα έβαζε τα πράγματα στη θέση τους. Ήθελες να καταλάβεις το γιατί, να ακούσεις όσα δεν ειπώθηκαν, να φύγεις με την καρδιά σου ήσυχη. Μα η ζωή δεν λειτουργεί πάντα όπως θα θέλαμε. Μερικές φορές, οι άνθρωποι φεύγουν χωρίς εξηγήσεις, αλλάζουν χωρίς προειδοποίηση και αφήνουν πίσω τους ερωτήματα που ίσως δεν απαντηθούν ποτέ.
Και τότε, με τον καιρό, καταλαβαίνεις κάτι σημαντικό: δεν σου χρωστούσαν όλοι το τέλος που είχες φανταστεί, ούτε την εξήγηση που θα σε ανακούφιζε. Όχι επειδή δεν άξιζες την ειλικρίνεια ή τον σεβασμό, αλλά επειδή δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την ωριμότητα, τη δύναμη ή τη διάθεση να κλείσουν μια ιστορία όπως της αξίζει.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει πως πρέπει να δικαιολογείς κάθε συμπεριφορά ή να προσποιείσαι πως δεν πληγώθηκες. Σημαίνει πως κάποια στιγμή σταματάς να περιμένεις από τους άλλους να σου προσφέρουν τη λύτρωση που μπορείς να βρεις μόνος σου.
Γιατί η αληθινή ωριμότητα δεν είναι να πάρεις όλες τις απαντήσεις που ζητούσες. Είναι να μάθεις να ζεις χωρίς αυτές. Να αποδεχτείς πως ορισμένες ιστορίες τελειώνουν άδικα, πως κάποιοι άνθρωποι δεν θα επιστρέψουν και πως κάποιες συγγνώμες δεν θα ειπωθούν ποτέ.
Και τότε έρχεται η ηρεμία. Όχι επειδή ξέχασες, ούτε επειδή έπαψες να νοιάζεσαι, αλλά επειδή κατάλαβες πως δεν χρειάζεται κάθε τέλος να είναι όμορφο για να μπορέσεις να προχωρήσεις.
Μερικές φορές, το κλείσιμο που περίμενες από έναν άλλον άνθρωπο είναι η απόφαση που παίρνεις εσύ να μην περιμένεις άλλο. Να αφήσεις πίσω σου ό,τι δεν μπορεί να αλλάξει και να συνεχίσεις, όχι επειδή πήρες τις απαντήσεις σου, αλλά επειδή έμαθες επιτέλους να μη χρειάζεσαι όλες τις απαντήσεις για να είσαι ελεύθερος.
Συντάκτης: Μέριλυν Θεοφανοπούλου
