Ναι. Ένα κοινό που υπερασπίζεται δ@λοφονίες.
Εκπλαγήκατε; Κι όμως υπάρχει κοινωνιολογική εξήγηση. Σε μιά χώρα με ιστορική ανασφάλεια και κοινωνικές κρίσεις, σε μια χώρα παράνοιας κι αστάθειας, οι πολίτες καλούνται να προστατέψουν την ψυχολογική τους ισορροπία. Έτσι αναπόφευκτα, οδηγούνται σε άρνηση, υποβάθμιση, μετατόπιση ευθύνης, ταύτιση με ισχυρούς θεσμούς και πόλωση. Είναι το λεγόμενο, “states of denial” — κοινωνικές μορφές άρνησης μπροστά σε δυσάρεστες αλήθειες.
Μια άλλη παράμετρος είναι η ταύτιση με τον φορέα της τάξης ή της ισχύος, το κράτος, τον εργοδότη, τον στρατό, επειδή τους δημιουργεί το αίσθημα της σταθερότητας και της ασφάλειας. Αυτό, σε συνδυασμό με την ηθική κόπωση και την αποστασιοποίηση, όπου η τραγωδία γίνεται «άλλη μια είδηση» έχει ως αποτέλεσμα έναν κόσμο που αρχίζει να συνηθίζει μια άρρωστη κανονικότητα.
Και τέλος, σαφώς, κερασάκι στην τούρτα, το αίσθημα του φόβου, όπου πάνω σε αυτό κυβερνήσεις όπως η δική μας χτίζουν την παντοδυναμία τους. Ο φόβος της μη σταθερότητας διαπνέεται παντού και τα αποτελέσματα είναι αυτά. Άρνηση, μίσος, αδιαφορία, άμυνα.
Και όλοι μαζί στο τέλος, απαντούν στο ερώτημα: «πώς θα ζήσουμε με την επίγνωση της βίας και της αδικίας;» Μα φυσικά με άρνηση και κυνισμό. Και οι δύο είναι τρόποι επιβίωσης. Άλλοι φυσικά διαλέγουν την αλληλεγγύη και την ενσυναίσθηση, αλλά οι hardcore δε θα μπορούσαν να διαλέξουν μια τόσο soft επιλογή.
Κοινωνιολογικά λοιπόν δικαιολογούνται. Όχι όμως και ηθικά. Εκεί είναι καταδικασμένοι μέχρι κι από τον ίδιο τους τον εαυτό. Και κατα βάθος φυσικά το ξέρουν…
Συντάκτης: Παναγιώτης Λαμπρίδης
