Τον πρώτο σου έρωτα μπορείς να τον συναντήσεις οποτεδήποτε. Μπορεί να ήσουν 14 και να παίξατε, ένα απόγευμα, μήλα στη γειτονιά. Να είσαι 16 και να τον ερωτεύτηκες στα διαλείμματα από τα Αρχαία. Μπορεί να ήσουν 18 και να τον συνάντησες στο φουαγιέ της σχολής σου, 20 και να τον πέτυχες τυχαία στο δρόμο ή 25 και να στον γνώρισε η παρέα σου. Το πότε θα κάνεις την πρώτη σου σχέση, αρχικά δεν αφορά κανέναν και δευτερευόντως δε σημαίνει απολύτως τίποτα για την ιδιοσυγκρασία σου, όπως τα στερεότυπα ίσως σε κάνουν να πιστεύεις.
Δεν είναι δα και καμία πυρηνική φυσική. Την πρώτη σου σχέση, μπορείς να την κάνεις πλήρως συνειδητοποιημένος για το τι θες, γιατί δάγκωσες 45 λαμαρίνες μαζί, ή γιατί απλώς βαρέθηκες να είσαι μόνος. Τις περισσότερες φορές δεν είναι τίποτε παραπάνω από μία ακόμα εμπειρία. Πρωτόγνωρη, και γι’ αυτό θα τη θυμάσαι πάντα. Άλλοι με νοσταλγία, άλλοι όχι και τόσο, κανείς πάντως δε θα τη σβήσει από τη μνήμη του.
Είναι όμως κι εκείνοι που την πρώτη τους σχέση δεν την έχουν για περασμένη εμπειρία αλλά τη φορούν σαν ρούχο πάνω τους. Είναι αυτοί που περνούν όλη τους τη ζωή ευτυχισμένοι με τον πρώτο τους έρωτα, ο οποίος είναι και η μοναδική σχέση που έχουν κάνει ποτέ. Δεν ξέρω, αν η τύχη τους έφτυσε την ώρα που γεννιόντουσαν ή αν έχουν ξοδέψει πολύ κόπο και πολλές ώρες αμοιβαίων υποχωρήσεων και κατανόησης, ώστε να καταφέρουν να μείνουν μαζί. Αν και το ρήμα «καταφέρνω», δεν είναι σίγουρα αυτό που τους ταιριάζει. Οι άνθρωποι αυτοί, που κρατάν τον έρωτα τους ζωντανό μέχρι τα βαθιά τους γεράματα, αυτοί που κάνουν τον πρώτο τους έρωτα όχι μόνο αξέχαστο αλλά και τον μοναδικό τους, θέλουν να είναι μόνο μαζί και κάπως νομοτελειακά, τους συμβαίνει. Είναι πάντως, σε κάθε περίπτωση, άξιοι θαυμασμού.
Είναι κάτι παραπάνω από συγκινητικό να βλέπεις ηλικιωμένα ζευγάρια να περπατούν χέρι-χέρι. Παππούδες να αποκαλούν τη γιαγιάκα δίπλα τους «κορίτσι μου» και να λάμπουν τα μάτια τους. Τέτοιες στιγμές, μόνο δέος και συγκίνηση μπορούν να σου προκαλέσουν. Πόσο μάλλον όταν αυτό το, ρυτιδιασμένο πια κορίτσι, είναι και το μοναδικό που έχει υπάρξει στη ζωή τους.
Στη μαγεία δε θέλουμε όλοι να πιστεύουμε; Γι’ αυτήν δεν παλεύουμε; Κι ακόμα κι αν δεν μας έτυχε με την πρώτη, ούτε με τη δεύτερη, ούτε και με την τέταρτη, γι’ αυτή δε λαχταράμε; Το άλλο μισό. Ένας άνθρωπος εκεί έξω, που είναι μόνο για σένα και εσύ μόνο γι’ αυτόν. Που είναι προορισμένος για να γίνει ο άνθρωπός σου κι εσύ ο δικός του. Τα ζευγάρια αυτά, είναι η απόδειξη πως η μαγεία υπάρχει.
Γιατί αν πιστεύεις πως δεν έζησαν καυγάδες ή κόντρες, ίσως και χωρισμούς, είσαι βαθιά γελασμένος. Εκείνοι που με τον πρώτο άνθρωπο που είπαν σ’ αγαπώ, διάλεξαν να περάσουν κι όλη τη ζωή τους, πάλεψαν και μάλωσαν. Θύμωσαν και μπορεί και να ‘φτασαν λίγο πριν λιγοψυχήσουν και σταματήσουν να προσπαθούν. Όμως, διάλεξαν το μαζί με όποιο κόστος και το μαζί, τους αποζημίωσε.
Και για να τα λέμε και όπως είναι. Μπορεί αυτό που έφτιαξαν και αυτό που κράτησαν να είναι ολόκληρο μία επιτυχία δική τους και να μη χρειάστηκαν καμία μοίρα. Όμως για το ότι αυτός ο πρώτος που διάλεξαν για να ‘ναι στο πλευρό τους, θα είναι τελικά και εκείνος που θα τους κλείσει τα μάτια, ανάμεσα σε χρόνια γεμάτα με χαμόγελα κι αγάπη, μόνο ως παιχνίδι της μοίρας μπορούμε να το δούμε. Από τα παιχνίδια εκείνα τα όμορφα, που δε ζητούν ανταλλάγματα για να σε κάνουν ευτυχισμένο.
Τους αρκεί μόνο να τους αποδείξεις πως είσαι αποφασισμένος να τα παίξεις μέχρι τέλους.
Επιμέλεια Κειμένου Αγγελικής Κοντογιαννάτου: Κατερίνα Κεχαγιά.
Συντάκτης: Αγγελική Κοντογιαννάτου
