Θυμάμαι τα πρόσφατα γενέθλιά μου. Ήταν η πρώτη φορά που το ρολόι χτύπησε 00:00 και κανένας δεν έτρεξε να μου ευχηθεί πρώτος. Κανείς δεν το θυμήθηκε από μόνος του, παρά μόνο όταν έκανα μια ανάρτηση και τότε οι άνθρωποι «θυμήθηκαν». Εκείνη τη στιγμή ένιωσα ένα κενό, ένα βάρος που δεν μπορούσα να περιγράψω με λόγια, παρά μόνο με σιωπηλές αναμνήσεις όσων πέρασαν από τη ζωή μου.
Η αίσθηση ότι είσαι μόνος, ακόμη και όταν γύρω σου υπάρχει πλήθος, είναι κάτι που δεν ξεχνιέται εύκολα. Κοιτάζοντας πίσω, σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι πέρασαν από τη ζωή μου, πόση αγάπη μου έδειχναν, πόσα χαμόγελα, πόσες υποσχέσεις. Και όμως, οι δρόμοι μας χωρίστηκαν. Κάθε ένας φορούσε τη δική του μάσκα, κάθε αγάπη ήταν προσωρινή ή επιφανειακή. Υπήρχαν στιγμές που πίστευα ότι κάποιος ήταν εκεί για πάντα, αλλά σύντομα συνειδητοποιούσα ότι δεν ήταν παρά μια προσωρινή στάση στην πορεία του.
Η μοναξιά μέσα στο πλήθος δεν είναι πάντα θλίψη. Πολλές φορές είναι η αλήθεια που σε κοιτάει κατάματα και σε αναγκάζει να δεις τον εαυτό σου με καθαρή ματιά. Οι γιορτές και τα γενέθλια, που για τους περισσότερους είναι στιγμές χαράς και ζεστασιάς, για μένα έγιναν καθρέφτης. Καθρέφτης της πραγματικότητας, των ανθρώπων που περιμένεις να είναι εκεί αλλά δεν είναι, των χαμόγελων που φαίνονται αλλά δεν αγγίζουν την ψυχή.
Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν η αγάπη που λάβαμε ποτέ ήταν πραγματική ή απλώς μια προσωρινή προσποίηση για να φαίνεται ότι ανήκουμε κάπου. Και εκεί καταλαβαίνεις ότι η μοναξιά δεν έχει να κάνει με τον αριθμό των ανθρώπων γύρω σου· έχει να κάνει με την ουσία της σύνδεσης, με το πόσο αληθινά βλέπουν και αποδέχονται οι άλλοι ποιος είσαι.
Και τότε συνειδητοποιείς κάτι που αλλάζει τα πάντα: όσο περισσότερο προσπαθείς να γεμίσεις την αγάπη σου με άλλους, τόσο πιο εύκολα νιώθεις κενός όταν οι άλλοι δεν ανταποκρίνονται. Όσο ψάχνεις για επιβεβαίωση, για χαμόγελα ή για φωνές που θα σου πουν «είσαι σημαντικός», τόσο περισσότερο συνειδητοποιείς ότι η πραγματική αγάπη ξεκινάει μέσα σου. Εκεί που δεν περιμένεις κανέναν να σε γεμίσει, εκεί που σιωπάς και μένεις μόνος με τον εαυτό σου, εκεί ανακαλύπτεις την εσωτερική σου δύναμη.
Το να αγαπήσεις τον εαυτό σου δε σημαίνει εγωισμός ή αδιαφορία για τους άλλους. Σημαίνει αποδοχή: αποδέχεσαι όλα τα κομμάτια σου, τις αδυναμίες σου, τις πληγές σου και τις χαρές σου. Σημαίνει ότι δεν περιμένεις πια κανέναν να σου δώσει αυτό που μπορείς να δώσεις μόνος σου. Και όταν το καταφέρεις, αντιλαμβάνεσαι ότι η αγάπη που ψάχνεις έξω δεν είναι πλέον ανάγκη, είναι επιλογή. Εκείνος που θα έρθει θα σε δει όπως είσαι, χωρίς μάσκες, χωρίς προσποιήσεις, χωρίς να προσπαθεί να σε αλλάξει.
Υπάρχει μια ειρωνεία στις γιορτές και τα γενέθλια: είναι η στιγμή που οι περισσότεροι περιμένουμε από τους άλλους να μας θυμηθούν, να μας δείξουν ότι είμαστε σημαντικοί. Αλλά η μεγαλύτερη γιορτή είναι να θυμάσαι τον εαυτό σου. Να τον αγκαλιάζεις με στοργή, να του μιλάς με τρυφερότητα, να τον αποδέχεσαι ακόμη και όταν νιώθει μοναξιά.
Και όταν το κάνεις αυτό, κάθε πλήθος γύρω σου χάνει τη δύναμή του να σε κάνει να νιώσεις μόνος. Η μοναξιά μέσα στο πλήθος δεν είναι πια πικρή, είναι καθρέφτης. Σου δείχνει ποιος είσαι, ποιον έχεις ανάγκη και ποιος πραγματικά θα σε αγαπήσει όπως είσαι. Και τότε συνειδητοποιείς κάτι ακόμα πιο όμορφο: δε χρειάζεσαι όλους αυτούς που φορούν μάσκες. Χρειάζεσαι μόνο τον εαυτό σου και εκείνον που θα έρθει αληθινός, χωρίς παιχνίδια, χωρίς προσποιήσεις, για να μοιραστεί μαζί σου την αληθινή αγάπη.
Και ίσως, για πρώτη φορά, συνειδητοποιείς ότι η μοναξιά μέσα στο πλήθος δεν είναι τιμωρία. Είναι δώρο. Ένα δώρο που σου δείχνει πώς να αγαπάς πραγματικά — πρώτα τον εαυτό σου και μετά όποιον πραγματικά αξίζει να μείνει δίπλα σου.
Συντάκτης: Νίκη Ντάλντα
