Υπάρχουν κι αυτές οι φορές που προσπαθείς να εξηγήσεις τον εαυτό σου ξανά και ξανά. Κάθεσαι, σκέφτεσαι τις σωστές λέξεις, μαλακώνεις τον τόνο σου, αποσύρεις την «ξύλινη» γλώσσα, προσέχεις μην πληγώσεις, μην ακουστείς απότομος, μην παρεξηγηθείς. Κι όμως, απέναντί σου έχεις ανθρώπους που δεν θέλουν πραγματικά να σε ακούσουν. Έχουν ήδη αποφασίσει ποιος είσαι, τι εννοείς και γιατί το λες. Και τότε συνειδητοποιείς κάτι πολύ σημαντικό: σε ανθρώπους που έχουν προαποφασίσει να σε παρεξηγήσουν, οι λέξεις σου είναι υπέρτατη σπατάλη!
Στην αρχή δυσκολεύεσαι να το δεχτείς. Πιστεύεις πως, αν εξηγήσεις λίγο καλύτερα αυτό που νιώθεις, αν μιλήσεις πιο καθαρά, πιο ήρεμα ή πιο αναλυτικά, όλα θα λυθούν. Θεωρείς πως η αλήθεια έχει δύναμη. Και έχει! Αλλά μόνο όταν ο άλλος είναι πρόθυμος να την ακούσει. Γιατί, όταν κάποιος έχει αποφασίσει να σε δει αρνητικά, θα ψάξει τρόπο να διαστρεβλώσει ακόμη και την πιο αθώα κουβέντα σου.
Μπορεί να σου έχει συμβεί με φίλους, με συγγενείς, με έναν σύντροφο ή ακόμη και στον χώρο της δουλειάς. Σε ποιον άλλωστε δεν έχει συμβεί; Να λες κάτι απλό και ο άλλος να το μεταφράζει όπως τον βολεύει. Να προσπαθείς να εξηγήσεις τις προθέσεις σου και εκείνος να επιμένει να βλέπει πίσω από τις λέξεις σου εγωισμό, κακία ή συμφέρον. Κάπου εκεί αρχίζεις να κουράζεσαι. Όχι επειδή δεν έχεις τι να πεις, αλλά επειδή νιώθεις πως μιλάς σε έναν τοίχο.
Το πιο δύσκολο είναι ότι πολλές φορές πέφτεις στην παγίδα να αποδείξεις την αλήθεια σου ή και την αξία σου. Θέλεις να διορθώσεις την εικόνα που έχουν για σένα. Θέλεις να τους κάνεις να καταλάβουν ότι δεν είσαι αυτό που νομίζουν και, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να ξοδεύεις ενέργεια, χρόνο και ψυχική δύναμη σε μια μάχη που είναι χαμένη από πριν. Γιατί η παρεξήγηση κάποιες φορές δεν γεννιέται από άγνοια. Γεννιέται από επιλογή.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν να σε καταλάβουν, γιατί αν το κάνουν θα πρέπει να παραδεχτούν ότι έκαναν λάθος. Άλλοι πάλι έχουν τόσο θυμό, ανασφάλεια ή πείσμα μέσα τους, που χρειάζονται έναν «ένοχο» για να στηρίξουν τη δική τους αφήγηση κι έτσι, ό,τι κι αν πεις, ό,τι κι αν κάνεις, θα το γυρίσουν εναντίον σου. Θυμίζει κάπως το χιουμοριστικό ρητό που λέει: «Αυτός που χαμογελάει όταν όλα πάνε στραβά είναι αυτός που έχει βρει πού θα ρίξει το φταίξιμο!». Αν μιλήσεις πολύ, θα πουν πως δικαιολογείσαι. Αν σωπάσεις, θα πουν πως έχεις άδικο. Αν δείξεις ευαισθησία, θα σε θεωρήσουν αδύναμο. Αν κρατήσεις απόσταση, θα σε πουν ψυχρό.
Κάποια στιγμή όμως ωριμάζεις και μαζί με την ωριμότητα έρχεται μια μεγάλη ανακούφιση. Δεν χρειάζεται να σε καταλαβαίνουν όλοι! Δεν είναι δική σου δουλειά να αλλάξεις τη ματιά εκείνων που έχουν επιλέξει να βλέπουν στραβά. Δεν μπορείς να πείσεις έναν άνθρωπο που δεν θέλει να πειστεί και, κυρίως, δεν χρειάζεται να απολογείσαι συνεχώς για το ποιος είσαι.
Αυτό δεν σημαίνει πως γίνεσαι αδιάφορος ή σκληρός. Σημαίνει πως αρχίζεις να προστατεύεις εσένα. Μαθαίνεις να ξεχωρίζεις πού αξίζει να εξηγηθείς και πού όχι. Γιατί υπάρχουν και άνθρωποι που πραγματικά θέλουν να σε ακούσουν. Άνθρωποι που, ακόμη κι αν θυμώσουν μαζί σου, θα σου δώσουν χώρο να μιλήσεις και θα προσπαθήσουν να καταλάβουν τι ένιωσες και όχι μόνο τι είπες. Εκεί αξίζει ο διάλογος και οι λέξεις έχουν νόημα.
Οι υπόλοιπες περιπτώσεις είναι απλώς μια ατελείωτη σπατάλη ενέργειας και η ζωή είναι πολύ μικρή για να εξαντλείσαι προσπαθώντας να αποδείξεις την καθαρότητα των προθέσεών σου σε ανθρώπους που έχουν ήδη γράψει μέσα τους μια διαφορετική ιστορία για σένα. Ας την κρατήσουν λοιπόν, για να έχουν να αφηγούνται και κάτι «ενδιαφέρον»!
Ίσως τελικά η μεγαλύτερη δύναμη να μη βρίσκεται στις τέλειες εξηγήσεις, αλλά στην ικανότητά σου να σταματάς να εξηγείς εκεί που δεν υπάρχει διάθεση κατανόησης. Να φεύγεις ήρεμα από συζητήσεις που δεν οδηγούν πουθενά. Να κρατάς την αξιοπρέπειά σου χωρίς φωνές και υπερβολές.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, δεν σε καθορίζει η γνώμη εκείνων που επέλεξαν να σε παρεξηγήσουν. Σε καθορίζει η αλήθεια με την οποία ζεις και ο τρόπος με τον οποίο φέρεσαι κι αυτό δεν χρειάζεται πάντα λόγια για να αποδειχθεί.
Στην τελική, αν ο μόνος σου σκοπός είναι να είσαι αποδεκτός και αγαπητός από όλους, γίνε τηγανητή πατάτα!
Συντάκτης: Άννα Γιαννούλη
