Τι θέλεις να πεις;
Ή μάλλον τι θέλεις να μην πεις;
Απορώ, απ’ το σχολείο τι σου έμεινε.
Μετά τα γράμματα ήταν οι συλλαβές,
και μετά οι μικρές λέξεις,
οι πιο μεγάλες – παρέα με τον τονισμό,
για να φτάσουμε στις φράσεις και τις ολοκληρωμένες προτάσεις.
Μεγάλος μαραθώνιος αυτός ο στόχος.
Και συ σπούδασες, ταξίδεψες, έπιασες δουλειά
και μια δίχωρη γκαρσονιέρα,
απέκτησες χρυσόψαρο και χόμπι για τις Πέμπτες.
Μέτρησες τις άσπρες τρίχες στο κεφάλι σου
και τα κουφέτα από γάμους φίλων σου,
κι όμως ακόμα τεμπελιάζεις.
Απορείς;
Τεμπελιάζεις μωρό μου
να πας ένα βήμα πιο πέρα απ’ τις κύριες προτάσεις.
Όταν όλη η ουσία του κόσμου μας
κρύβεται σε κείνη τη δευτερεύουσα
π’ ακολουθεί.
Συντάκτης: Αθηνά Τσάνταλη
