Ακίνητες σιωπές
θύελλες που κάποτε φτερουγίζουν.
Κοιτάς το χάος
αλλά
το βλέμμα σου ξέρει
ξέρει τη σκόνη
να λυγά
το κρυφό στο φως να ξεχωρίζει.
Ακίνητες κραυγές
καιρό κατοικούσαν
στο μυαλό σου.
Τέρμα πια το όνειρο
η ομίχλη θαρρείς στέρεψε.
Έφυγε το ατέρμονο.
Κι εσύ, πάλι χαμογελάς.
