Υπάρχει μια σιωπηλή δύναμη στους ανθρώπους που, ακόμα κι όταν έχουν πληγωθεί, συνεχίζουν να προσπαθούν να δουν το καλό. Όχι από άρνηση, όχι επειδή δεν κατάλαβαν τι τους έγινε, αλλά επειδή μέσα τους δεν υπάρχει κακία. Είναι εκείνοι που έχουν δει τον χειρότερο εαυτό των άλλων: την αδιαφορία, την απόρριψη, το ψέμα, την απομάκρυνση και παρ’ όλα αυτά επιμένουν να θυμούνται τη στιγμή που κάποτε τους κοίταξαν με αγάπη.
Αυτό δεν είναι αφέλεια. Είναι καθαρότητα. Το να βλέπεις το καλό σε ανθρώπους που σου έχουν δείξει το σκοτάδι τους απαιτεί τεράστιο κουράγιο. Είναι πολύ πιο εύκολο να σκληρύνεις, να κλείσεις, να πεις «όλοι ίδιοι είναι» και να προχωρήσεις με άμυνα. Αλλά εσύ δεν το κάνεις. Γιατί δεν μπορείς. Γιατί η καρδιά σου δε λειτουργεί έτσι. Γιατί μέσα σου υπάρχει μια βαθιά πεποίθηση ότι οι άνθρωποι δεν είναι μόνο ό,τι χειρότερο έδειξαν στις πιο δύσκολες στιγμές τους. Κάποιοι το μπερδεύουν με αδυναμία. Νομίζουν ότι αν συγχωρείς, αν προσπαθείς να καταλάβεις, αν δεν μισείς, τότε κάτι δεν πάει καλά με σένα. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που κάνεις είναι το πιο θαρραλέο πράγμα που υπάρχει: επιλέγεις να μη γίνεις ό,τι σε πλήγωσε. Επιλέγεις να μη μεταφέρεις τον πόνο σου σαν δηλητήριο στους επόμενους ανθρώπους που θα συναντήσεις. Επιλέγεις να κρατήσεις τον εαυτό σου καθαρό.
Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για κάποιον που αγάπησες πραγματικά. Για εκείνον τον άνθρωπο που κάποτε είδες όχι απλώς το καλό, αλλά το ομορφότερο κομμάτι του. Εκείνον που γέλασε μαζί σου, που σε άφησε να τον δεις χωρίς άμυνες, που σου έδωσε στιγμές αληθινές. Ακόμα κι αν αργότερα σου έδειξε κάτι τελείως διαφορετικό. Ακόμα κι αν σε πλήγωσε βαθιά. Εσύ συνεχίζεις να πιστεύεις ότι αυτό που αγάπησες δεν ήταν ψέμα. Ότι υπήρξε. Ότι κάπου μέσα του υπάρχει ακόμα. Και αυτό λέει πολλά για σένα. Λέει ότι αγαπάς με όλο σου το είναι. Ότι δεν δίνεις εύκολα την καρδιά σου, αλλά όταν το κάνεις, το κάνεις αληθινά. Ότι δεν διαγράφεις ανθρώπους επειδή σε πλήγωσαν, αλλά προσπαθείς πρώτα να καταλάβεις. Ότι μπορείς να αναγνωρίσεις την ανθρώπινη αδυναμία χωρίς να την εξιδανικεύεις. Δεν δικαιολογείς τα λάθη. Δεν ξεχνάς τον πόνο. Απλώς δεν αφήνεις την πίκρα να γίνει η ταυτότητά σου.
Το να πιστεύεις ότι όλοι έχουν μια καλή πλευρά δεν σημαίνει ότι επιτρέπεις στους άλλους να σε καταπατούν. Σημαίνει ότι ξέρεις ποιος είσαι, ακόμα κι όταν ο άλλος δεν στάθηκε αντάξιός σου. Σημαίνει ότι μπορείς να φύγεις χωρίς μίσος. Να απομακρυνθείς χωρίς να εύχεσαι κακό. Να πονέσεις χωρίς να σκληρύνεις. Και αυτό είναι σπάνιο. Σε έναν κόσμο που σε μαθαίνει να προστατεύεσαι κλείνοντας την καρδιά σου, εσύ επιλέγεις να την κρατάς ανοιχτή με όρια, αλλά ανοιχτή. Όχι γιατί δεν έμαθες από τον πόνο, αλλά γιατί έμαθες ποιος δεν θέλεις να γίνεις εξαιτίας του. Και ίσως κάποιοι να μην το καταλάβουν ποτέ. Ίσως να σε θεωρήσουν υπερβολικό, συναισθηματικό, «πολύ». Αλλά η αλήθεια είναι μία: χρειάζεται μεγάλος άνθρωπος για να συνεχίζει να βλέπει φως εκεί που κάποτε σκοτείνιασε.
Και αν κάποτε αμφιβάλεις για τον εαυτό σου, θυμήσου αυτό: το γεγονός ότι μπορείς ακόμα να αγαπάς, να καταλαβαίνεις και να βλέπεις το καλό, λέει πως δεν έχασες τον εαυτό σου. Τον κράτησες. Και αυτό, από μόνο του, είναι νίκη.
Συντάκτης: Νίκη Ντάλντα
