Υπάρχει μια στιγμή, λίγο μετά τα 18 ή τα 28, ή τα 38 , ο χρόνος είναι σχετικός, που συνειδητοποιείς ότι η ενήλικη ζωή δεν έρχεται με εγχειρίδιο χρήσης. Έρχεται περισσότερο σαν καυτή καρέκλα. Κάθεσαι, σηκώνεσαι, ξανακάθεσαι, καίγεσαι λίγο, προσποιείσαι ότι όλα είναι υπό έλεγχο και χαμογελάς αμήχανα σε όσους σε κοιτάνε από γύρω. Γιατί έτσι κάνουν οι ενήλικες. Υποτίθεται.
Στην αρχή δοκιμάζεις την άκρη. «Μήπως εδώ είναι καλά;» σκέφτεσαι. Όχι, δεν είναι. Είναι πολύ καυτό. Μετά δοκιμάζεις πιο μέσα. Χειρότερα. Σηκώνεσαι πάλι, κάνεις ότι τεντώνεσαι, ενώ στην πραγματικότητα προσπαθείς να σώσεις την αξιοπρέπειά σου. Κάπως έτσι μοιάζει και η καθημερινότητα. Γεμάτη από δουλειά, σχέσεις, λογαριασμούς, αποφάσεις που κανείς δεν σου εξήγησε πώς παίρνονται αλλά όλοι περιμένουν να τις πάρεις σωστά.
Η ενήλικη ζωή έχει αυτό το ιδιαίτερο χιούμορ. Σου λέει «Είσαι ελεύθερος να κάνεις ό,τι θέλεις», και μετά σου στέλνει email για φόρους, ειδοποίηση από την τράπεζα και υπενθύμιση ότι πρέπει να κλείσεις ραντεβού στον οδοντίατρο. Ελευθερία, αλλά με αστερίσκο. Και μικρά γράμματα.
Κάθεσαι στην καυτή καρέκλα της καριέρας. Στην αρχή ενθουσιασμός «Επιτέλους, δουλειά!» Μετά έρχεται η συνειδητοποίηση ότι η δουλειά δεν είναι απλώς κάτι που κάνεις, είναι κάτι που σε ακολουθεί. Στο κινητό, στον ύπνο σου, στην Κυριακή το απόγευμα. Προσπαθείς να βρεις τη σωστή στάση αρκετά επαγγελματικός, αλλά όχι ρομπότ φιλικός, αλλά όχι υπερβολικά φιλόδοξος, αλλά όχι κουραστικός. Η καρέκλα τσουρουφλίζει, αλλά λες «εντάξει, θα συνηθίσω».
Μετά είναι οι σχέσεις. Εκεί η καυτή καρέκλα έχει πολλές θερμοκρασίες και καμία ένδειξη. Πότε κάθεσαι πολύ κοντά, πότε πολύ μακριά. Προσπαθείς να διαβάσεις σημάδια, βλέμματα, μηνύματα με τελεία στο τέλος. «Έβαλε τελεία. Είναι θυμωμένος; Είναι απλώς κουρασμένος; Είναι ενήλικας;» Κανείς δεν ξέρει. Ούτε εκείνος. Ούτε εσύ. Αλλά κάθεστε και οι δύο, λίγο άβολα, προσπαθώντας να μην καείτε.
Και φυσικά, υπάρχει και η καυτή καρέκλα της αυτοβελτίωσης. Εκείνη που σου λέει ότι πρέπει να πίνεις περισσότερο νερό, να κοιμάσαι νωρίτερα, να κάνεις γιόγκα, να διαβάζεις βιβλία, να έχεις στόχους, όραμα και ένα ντουλάπι με τάπερ που κλείνουν σωστά. Κάθεσαι για λίγο, νιώθεις καλά, μετά σηκώνεσαι γιατί κουράστηκες. Υπόσχεσαι ότι «από Δευτέρα» θα βρεις την τέλεια θέση. Η Δευτέρα γελάει σιωπηλά.
Το αστείο είναι ότι όλοι γύρω σου φαίνονται να κάθονται άνετα. Σαν να βρήκαν το σημείο που δεν καίει. Στην πραγματικότητα, απλώς έχουν μάθει να αλλάζουν στάση γρήγορα. Έχουν αποδεχτεί ότι η ενήλικη ζωή δεν είναι να βρεις την τέλεια καρέκλα, αλλά να μην πανικοβάλλεσαι κάθε φορά που ζεσταίνεται λίγο παραπάνω.
Κάπου εκεί έρχεται και η μικρή, απελευθερωτική σκέψη, ίσως δεν κάνεις κάτι λάθος. Ίσως όλοι ψήνονται λίγο. Ίσως το «δεν ξέρω πού να κάτσω» είναι το πιο ειλικρινές σύνθημα της ενηλικίωσης. Και ίσως το μυστικό δεν είναι να βρεις το τέλειο σημείο, αλλά να γελάς όταν σηκώνεσαι απότομα.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, η καυτή καρέκλα είναι απλώς μια καρέκλα. Και η ενήλικη ζωή, με όλη της την αμηχανία, είναι λίγο πιο υποφερτή όταν θυμάσαι ότι επιτρέπεται να κουνιέσαι, να δοκιμάζεις και να λες «Οκ, αυτό δεν δούλεψε πάμε παρακάτω». Με προσοχή. Είναι ακόμα καυτή.
Συντάκτης: Ράνια Λιάσκου
Επιμέλεια κειμένου: Αγγελική Θεοχαρίδη
Επιμέλεια κειμένου: Αγγελική Θεοχαρίδη
