Το να δείχνεις πάντα δύναμη είναι κι αυτό μια μορφή μοναξιάς

«Το έχεις!» λες στον εαυτό σου κάθε μέρα που ξυπνάς. «Έχω δύναμη, μπορώ να τα καταφέρω», και δίνεις το κίνητρο στον εαυτό σου να βγάλει τη μέρα. Έχεις αφιερώσει χρόνο να ακούς podcasts αυτοβελτίωσης, να διαβάζεις βιβλία, να περνάς χρόνο μόνη σου και να φροντίζεις τον εαυτό σου, γιατί κανένας άλλος δεν το έκανε αυτό για εσένα. Οπότε πήρες το χέρι σου και προχώρησες. Πείσμωσες. «Δεν χρειάζομαι κάποιον να με φροντίζει», λες. Μπορείς να τα καταφέρεις καλά και μοναχό σου. 

Και συνεχίζεις να δίνεις χρόνο στον εαυτό σου, τον γνωρίζεις περισσότερο και χαίρεσαι γι’ αυτό. Πολύ σημαντικό να έχουμε καλές σχέσεις με τον εαυτό μας. Τον βγάζεις έξω βόλτα, κάθεστε μαζί σε καφετέριες και γυρνάτε μαζί στο σπίτι. Ακυρώνεις πλάνα που συμπεριλαμβάνουν κι άλλα άτομα, γιατί περνάς τέλεια με τον εαυτό σου και δεν χρειάζεται να κοινωνικοποιηθείς, αρχίζει να σου φαίνεται δύσκολο. Περνάς υπέροχα με τη μοναξιά σου, γιατί έχεις δύναμη, προσπέρασες τα εμπόδια και συμφιλιώθηκες με τον εαυτό σου. Μόνο που φαίνεται ότι, τελικά, μόνο εσύ και ο εαυτός σου μείνατε. 

Ο άνθρωπος, με βάση επιστημονικές έρευνες, είναι απαραίτητο να συναναστρέφεται με άλλα άτομα, να αναπτύσσει την κοινωνική του κρίση και να εξελίσσεται ψυχικά και συναισθηματικά, ενώ η κοινωνική απομόνωση συνδέεται με αυξημένο άγχος και προβλήματα υγείας. 

Εσύ όμως δεν νιώθεις έτσι, λες. Νιώθεις ήρεμα. Νιώθεις περηφάνια που κατάφερες τόσα πράγματα μονάχο σου: που βγήκες σε άλλη χώρα, που κέρδισες μια δουλειά με την αξία σου, που ξεπέρασες σχέσεις με ανθρώπους που σε πλήγωσαν. Τα κατάφερες όλα χωρίς τη βοήθεια κανενός. Και γυρνάς το βράδυ σπίτι σου, ξανά αγκαζέ με τη μοναξιά σου, χωρίς να έχεις να πεις σε κάποιον όλα αυτά που θέλεις, χωρίς να υπάρχει κάποιος να σου πει «μπράβο» που στέκεσαι σε όλα αυτά με δύναμη κι επιμονή. Το λες στον εαυτό σου κάθε μέρα, αλλά αρκεί; 

Το να δείχνεις πάντα δύναμη είναι κι αυτό μια μορφή μοναξιάς. Δεν θέλεις να ζητάς βοήθεια. Θα τα καταφέρεις καλύτερα χωρίς τη βοήθεια άλλων. Δεν χρειάζεσαι επιβεβαίωση, τη δίνεις στον εαυτό σου. Δεν χρειάζεται να σε φροντίσει κάποιος, το κάνεις εσύ για εσένα. 

Όμως οι άνθρωποί σου εξακολουθούν να σε νοιάζονται και να είναι περήφανοι για εσένα, για τον άνθρωπο που έχεις γίνει. Μην τους παίρνεις ως δεδομένους. Είναι εκεί για εσένα. Και όταν νιώθεις υπερβολική ηρεμία μέσα σου, ίσως είναι η ώρα να ξεβολευτείς και να γνωρίσεις ανθρώπους , τους σωστούς πλέον ανθρώπους. Γιατί έχεις δώσει αγάπη στον εαυτό σου και πλέον κατευθύνεσαι προς ανθρώπους που μπορούν να σου προσφέρουν την ίδια αγάπη, και όχι κάτι λιγότερο. 

Εκεί είναι το καλύτερο σημείο, η συνειδητοποίηση. Ότι το να είσαι δυνατός δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να είσαι μόνος σου. Το να  βασίζεσαι κάποιες φορές στους ανθρώπους σου δεν είναι μορφή αδυναμίας, αλλά εμπιστοσύνης. Δεν χρειάζεται να δείχνεις συνέχεια δύναμη για να αποδείξεις κάτι στους γύρω σου, αλλά να αισθάνεσαι ευτυχία τόσο με τον εαυτό σου όσο και με άλλους ανθρώπους που αξίζουν την εμπιστοσύνη σου.

Δεν είναι αδυναμία να χρειάζεσαι ανθρώπους, είναι ανθρώπινο. Η αυτονομία σε έμαθε να στέκεσαι αλλά οι σχέσεις σου θυμίζουν γιατί αξίζει να συνεχίζεις. Ίσως η ισορροπία να βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο «μπορώ μόνος μου» και στο «δεν χρειάζεται να είμαι μόνος».