Το τελευταίο διάστημα προς λύπην μας η επικαιρότητα κατακλύζεται από ειδήσεις γυναικοκτονιών σε διάφορα μήκη και πλάτη της χώρας μας. Η πιο πρόσφατη, αυτή της Βασιλικής στην Καλαμάτα μας συγκλόνισε λόγω της αποτρόπαιης βίας που υπέστη και μάλιστα ενώ στο δίπλα δωμάτιο κοιμόντουσαν τα παιδιά της οικογένειας και μας έβαλε σε ακόμη πιο έντονες σκέψεις για τη θεσμοθέτηση του όρου γυναικοκτονία.
Πολλοί ακόμη και άνθρωποι που ασχολούνται με τα νομικά θεωρούν ότι η νομική υπόσταση του όρου είναι περιττή, καθώς το συγκεκριμένο έγκλημα καλύπτεται στο πλαίσιο της ανθρωποκτονίας. Κι όμως, το να είναι και νομικά κατοχυρωμένο το έγκλημα της γυναικοκτονίας είναι απαραίτητο και θα μιλήσουμε με χειροπιαστά επιχειρήματα, μιας και η δολοφονία της Βασιλικής πήρε μεγάλη έκταση στα μέσα.
Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ γιατί μερικοί -κυρίως cis άντρες- ζητωκραυγάζουν ότι αυτό είναι περιττό και ότι ο φεμινισμός μας έχει καταστρέψει; Ας δούμε μερικά ενδεικτικά σχόλια κάτω από την είδηση της δολοφονημένης: «Αφού την κακοποιούσε γιατί δεν έπαιρνε τα παιδιά να φύγει; Γιατί κάθονταν εκεί;», «Ποιος ξέρει τι του έκανε και αμύνθηκε με αυτό τον τρόπο. Εγώ αδερφέ μου σε πιστεύω», «Όσο ο θεσμός του γάμου ξεφτιλίζεται εκεί θα καταλήγουμε» και δεκάδες ακόμη σχόλια σε τέτοιο επικριτικό τόνο, λες και τα θύματα είναι υπεύθυνα για ό,τι τους συμβαίνει και όχι οι θύτες.
Σίγουρα κάτι θα του έκανε του «καημένου» και τον έφτασε σε αυτό το σημείο. Αυτό είναι και το λεγόμενο victim blaming γίνεται ακόμη και από τα ίδια τα μέσα που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να είναι λίγο περισσότερο εξοικειωμένα με την σωστή κάλυψη τέτοιων γεγονότων. Πάντα καθόμαστε και σχολιάζουμε τι έκανε το θύμα και προκάλεσε, γιατί δεν έφευγε, γιατί συνέχιζε να είναι μαζί του, μήπως είχε εξωσυζυγική σχέση. Ποτέ όμως το βάρος δε μετατοπίζεται εκεί που πρέπει. Στην κοινωνία που συνεχίζει να αναπαράγει στερεότυπα, προκαταλήψεις και διαιωνίζει την κουλτούρα ότι η γυναίκα είναι κτήμα του άντρα και άμα λάχει τη σκοτώνει κιόλας. Για όλα φταίει η κακιά η στιγμή; Η ζήλια; Προφανώς και όχι.
Όλα αυτά είναι προφάσεις και βούτυρο στο ψωμί των εν δυνάμει γυναικοκτόνων και επουδενί δεν πρέπει να τα επικαλούμαστε. Και για να απαντήσουμε και σε όσους λένε ας αυξήσουν τις ποινές, οι ποινές είναι ήδη υψηλές, απλά ούτε αυτό είναι αρκετό για να πάψουν να σκοτώνονται γυναίκες, επειδή είναι γυναίκες. Πρέπει επιτέλους να μας εντυπωθεί με κάποιο τρόπο στο μυαλό ότι η αιτία είναι έμφυλη και τίποτα λιγότερο.
Στις πόσες γυναικοκτονίες ξεκινάμε να είμαστε με το θύμα χωρίς ναι μεν αλλά;
Συντάκτης: Μαρία Μωραΐτη
