Ένα παιδί πέντε ετών γύρισε από το σχολείο του στη Μινεσότα και κατέληξε σε κέντρο κράτησης στο Τέξας. Όχι γιατί έκανε κάτι. Όχι γιατί «έμπλεξε». Αλλά γιατί κάποιοι αποφάσισαν ότι είναι αποδεκτό να τον χρησιμοποιήσουν ως μέσο για να φτάσουν στον πατέρα του. Αυτό ακριβώς έκανε η U.S. Immigration and Customs Enforcement. Και ναι, όσο κι αν προσπαθούν να το ντύσουν αλλιώς, αυτό συνέβη.
Ο μικρός Λίαμ Ράμος συνελήφθη μαζί με τον πατέρα του στην αυλή του σπιτιού τους, λίγες ώρες μετά το σχόλασμα. Όπως αποκάλυψε ο The Guardian, πράκτορας της ICE έβγαλε το παιδί από το αυτοκίνητο και του ζήτησε να χτυπήσει το κουδούνι του σπιτιού, για να διαπιστώσουν αν υπάρχει άλλος ενήλικας μέσα. Με απλά λόγια; Χρησιμοποίησαν ένα παιδί πέντε ετών ως εργαλείο ελέγχου. Ως «δόλωμα».
Και πριν αρχίσει το γνωστό αφήγημα περί «παράνομων μεταναστών», ας ξεκαθαρίσουμε κάτι βασικό. Η οικογένεια έχει ενεργή αίτηση ασύλου. Μπήκε στις ΗΠΑ από επίσημο σημείο εισόδου. Δεν υπάρχει διαταγή απέλασης. Δεν υπάρχει ποινικό παρελθόν. Υπάρχει απλώς μια οικογένεια που έκανε ό,τι της ζητήθηκε από το σύστημα – και παρ’ όλα αυτά κατέληξε με το παιδί της κρατούμενο.
Το Department of Homeland Security έσπευσε να δηλώσει ότι «η ICE δεν στόχευσε παιδί» και ότι η επιχείρηση αφορούσε αποκλειστικά τον πατέρα. Ωραία. Τότε γιατί το παιδί κατέληξε σε κέντρο κράτησης; Γιατί δεν παραδόθηκε σε συγγενή που βρισκόταν εκεί και το ζήτησε; Γιατί ο μεγαλύτερος αδελφός γύρισε σπίτι και δεν βρήκε κανέναν; Οι απαντήσεις χάνονται κάπου ανάμεσα σε πρωτόκολλα και ωραιοποιημένες διατυπώσεις.
Και το χειρότερο; Ο Λίαμ δεν είναι εξαίρεση. Μέσα σε δύο εβδομάδες, τέσσερα παιδιά στην ίδια περιοχή συνελήφθησαν από ομοσπονδιακούς πράκτορες. Παιδιά δημοτικού, γυμνασίου, λυκείου. Κάποια χωρίς τους γονείς τους παρόντες. Κάποια με ένοπλους και μασκοφόρους μπροστά τους. Αν αυτό δεν λέγεται κανονικοποίηση του φόβου, τότε τι είναι;
Η δασκάλα του Λίαμ, σε δήλωση που δόθηκε στη δημοσιότητα από το σχολείο, χαρακτήρισε το περιστατικό σοκαριστικό, περιγράφοντας τον μαθητή ως «ένα φωτεινό, ευγενικό παιδί που λείπει ήδη από τους συμμαθητές του». Και να μην ήταν όμως, κάπου εδώ τελειώνουν τα επιχειρήματα. Γιατί ό,τι κι αν λέει το κράτος, όταν μια κοινωνία αρχίζει να αντιμετωπίζει τα παιδιά ως collateral damage, τότε κάτι έχει σπάσει πολύ πιο βαθιά από τη μεταναστευτική πολιτική κι έχει ξεφύγει πολύ πιο επικίνδυνα απ’ όσο παραδέχεται.
