Όταν δύο άνθρωποι είναι ζευγάρι, και υγιές ζευγάρι, η αγάπη θα βρει τον τρόπο της να ανθίσει. Όταν όμως είναι και συνεργάτες, τότε αρχίζουν τα πραγματικά δύσκολα. Γιατί εκεί δε χωράνε ούτε οι ωραιοποιήσεις ούτε τα «έλα μωρέ, θα το βρούμε στην πορεία». Εκεί φαίνεται η ποιότητα της σχέσης, η επικοινωνία, ο σεβασμός. Και κάπου εδώ αποκτά ενδιαφέρον όσα είπε η Άννα Μενενάκου για τη συνεργασία της με τον σύντροφό της, Σωτήρη Τσαφούλια.
Η Άννα Μενενάκου δε μίλησε για «τέλεια χημεία» ούτε για παραμυθένια αρμονία. Μίλησε για κάτι πολύ πιο ρεαλιστικό: για το ότι κάθε φορά που δουλεύουν μαζί, γίνονται καλύτεροι. Όχι επειδή είναι ζευγάρι, αλλά ακριβώς επειδή μαθαίνουν ο ένας τον άλλον μέσα στη δουλειά. Γιατί άλλο ο άνθρωπος που αγαπάς στον καναπέ και άλλο ο επαγγελματίας απέναντί σου, με τον δικό του τρόπο σκέψης, τις δικές του απαιτήσεις, τις δικές του εμμονές.
Η ίδια ξεκαθάρισε κάτι σημαντικό: το προσωπικό και το επαγγελματικό είναι δύο διαφορετικοί χώροι. Δεν μπλέκονται, δε συγχέονται. Και μέσα στη δουλειά υπάρχει διαφάνεια. Ό,τι τους απασχολεί, το λένε. Χωρίς υπονοούμενα, χωρίς «πίσω κείμενα», χωρίς σιωπές που βαραίνουν περισσότερο από έναν καβγά. Αυτό από μόνο του λέει πολλά για τη σχέση τους, γιατί η ειλικρίνεια δεν είναι δεδομένη, ειδικά όταν μπαίνουν στη μέση ρόλοι, εξουσία και δημιουργικές αποφάσεις.
Δεν προσπάθησαν ποτέ να κατασκευάσουν μια εικόνα. Δε δήλωσαν ότι κρατούν χαμηλό προφίλ από στρατηγική. Όπως είπε η Άννα, απλώς είναι έτσι σαν άνθρωποι. Κι αυτό ίσως εξηγεί και γιατί η σχέση τους δε στηρίζεται στην έκθεση αλλά στη συνεννόηση. Γνωρίστηκαν εκτός επαγγελματικού χώρου, χωρίς σχέδια και σενάρια. Για εκείνη ήταν κεραυνοβόλος έρωτας. Όχι ο κινηματογραφικός, αλλά εκείνος που σε κάνει από την πρώτη στιγμή να νιώθεις ότι αυτό που ζεις έχει ήδη όνομα.
Το πιο ουσιαστικό όμως δεν είναι το πώς ξεκίνησαν, αλλά το πώς συνεχίζουν. Το να δουλεύεις με τον σύντροφό σου δεν είναι ρομαντικό. Είναι απαιτητικό. Σε φέρνει αντιμέτωπο με πλευρές του άλλου που δεν έχεις δει. Σε αναγκάζει να ξεχωρίσεις πότε μιλάς ως σύντροφος και πότε ως επαγγελματίας. Και αυτό δε γίνεται αν δεν υπάρχει εκτίμηση και θαυμασμός και μάλιστα έμπρακτος.
Η σχέση της Άννας Μενενάκου και του Σωτήρη Τσαφούλια δείχνει να βασίζεται ακριβώς σε αυτό: στο ότι δε χρειάζεται να αποδείξουν τίποτα ο ένας στον άλλον- πόσω δε μάλλον στην κοινή γνώμη. Μπορούν να διαφωνήσουν, να συζητήσουν, να μάθουν. Και αυτό, τελικά, είναι και το πιο σπάνιο είδος σχέσης. Εκείνη που δε φοβάται τη δουλειά, ούτε τη συνύπαρξη, ούτε την αλήθεια. Και γι’ αυτό, κάθε φορά, μπορεί όντως να γίνεται καλύτερη.
