Μεγαλώνουμε. Και αυτό δεν είναι μια όμορφη διαδικασία, όπως θέλουν να τη λένε. Δεν είναι μόνο ωρίμανση, σοφία ή εμπειρίες. Είναι απώλειες. Είναι πράγματα που δε γίνονται πια. Είναι άνθρωποι που φεύγουν χωρίς εξήγηση. Είναι μέρες που καταλαβαίνεις πως δεν είσαι πια παιδί, γιατί κανείς δεν θα σε προστατέψει αν δεν το κάνεις εσύ.
Μεγαλώνουμε και η ζωή αυστηραίνει. Δεν συγχωρεί τόσο εύκολα. Δεν περιμένει. Οι απαιτήσεις ανεβαίνουν και μαζί τους ανεβαίνει και το βάρος στους ώμους μας. Πρέπει να αντέχεις, να συνεχίζεις, να στέκεσαι όρθιος, ακόμα κι όταν μέσα σου κάτι έχει ραγίσει. Κανείς δεν ρωτά αν κουράστηκες. Απλώς θεωρεί ότι μπορείς.
Μεγαλώνουμε και αυτό σημαίνει ότι δε θα μείνουμε ίδιοι. Όχι επειδή προδώσαμε τον παλιό μας εαυτό, αλλά επειδή δε γινόταν αλλιώς. Οι καταστάσεις μάς αλλάζουν. Οι άνθρωποι μάς αλλάζουν. Κάποιες φορές, μας αλλάζουν με άσχημο τρόπο. Μας σκληραίνουν, μας κάνουν καχύποπτους, μας μαθαίνουν να κρατάμε άμυνες εκεί που κάποτε δίναμε απλόχερα.
Εξελισσόμαστε. Και όσο εξελισσόμαστε, ο κύκλος μας μικραίνει. Όχι τυχαία. Μικραίνει γιατί δεν έχουμε πια χώρο για επιφανειακές παρουσίες. Για ανθρώπους που είναι δίπλα μας μόνο όταν τους συμφέρει. Για σχέσεις που μας στραγγίζουν. Δεν αντέχουμε πια τα μισά, τα δήθεν και τα «όποτε σε χρειάζομαι».
Κάποτε κάναμε υπομονή. Κάποτε δικαιολογούσαμε τους άλλους περισσότερο απ’ ό,τι τον εαυτό μας. Μεγαλώνοντας, όμως, μαθαίνεις ότι η συνεχής κατανόηση χωρίς όρια σε διαλύει. Μαθαίνεις ότι το να μένεις κάπου που δεν σου φέρονται καλά δεν σε κάνει καλό άνθρωπο· σε κάνει κουρασμένο. Και ναι, κάποιοι άνθρωποι θα σου βγάλουν τον χειρότερο εαυτό. Θα σε φτάσουν σε σημεία που δεν αναγνωρίζεις ποιος είσαι. Θα θυμώσεις, θα πεις πράγματα που δεν ήθελες, θα σκληρύνεις. Εκεί ακριβώς είναι που χρειάζεται να προσέξεις. Όχι για εκείνους. Για εσένα.
Φρόντισε να μην κρατάς κακίες. Όχι γιατί δε δικαιολογούνται, αλλά γιατί δεν αξίζουν χώρο μέσα σου. Η κακία είναι δεσμός. Σε κρατά δεμένο με ανθρώπους που σου έκαναν κακό, ακόμα κι όταν έχουν φύγει. Σε κάνει να τους κουβαλάς μέσα σου περισσότερο απ’ όσο τους αξίζει. Απλώς απομάκρυνέ τους αν δε σου κάνουν. Χωρίς εξηγήσεις που δε θα καταλάβουν. Χωρίς μάχες που δεν οδηγούν πουθενά. Η απομάκρυνση δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη σιωπηλή. Είναι η στιγμή που επιλέγεις τον εαυτό σου χωρίς να χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν. Μη γεμίζεις την ψυχή σου με μίσος. Είναι εύκολο. Και ύπουλο. Στην αρχή νομίζεις ότι σε θωρακίζει. Μετά καταλαβαίνεις ότι σε κλείνει. Σε απομακρύνει από αυτό που ήσουν. Και το πιο δύσκολο κομμάτι είναι αυτό: κάποιους ανθρώπους δε θα τους ξαναδείς ποτέ. Δε θα υπάρξει επανένωση, ούτε εξήγηση, ούτε συγγνώμη. Δε θα ξέρεις ποτέ ποια ήταν εκείνη η τελευταία φορά. Κι αν την έχεις γεμίσει με θυμό, αυτό θα είναι όλο.
Μεγαλώνουμε όταν συνειδητοποιούμε ότι δεν αξίζει να αφήνουμε πίσω μας καμένα τοπία. Ότι δε χρειάζεται να πληγώνουμε για να απομακρυνθούμε. Ότι το να φύγεις ήρεμα είναι μεγαλύτερη νίκη από το να φύγεις θυμωμένος. Ο κόσμος είναι ήδη σκληρός. Δε χρειάζεται να τον κάνουμε χειρότερο. Η καλοσύνη δεν είναι αφέλεια. Είναι επιλογή συνειδητή. Πηγάζει από μέσα μας, από τον τρόπο που θέλουμε να θυμόμαστε τον εαυτό μας όταν όλα ησυχάζουν. Δε σημαίνει ότι αφήνεις τους άλλους να σε πατήσουν. Σημαίνει ότι δεν επιτρέπεις σε κανέναν να σε αλλάξει σε κάτι που δεν είσαι.
Και στο τέλος, αυτό μένει. Όχι πόσοι έφυγαν. Όχι ποιοι σε πλήγωσαν. Αλλά ποιος ήσουν εσύ μέσα σε όλα αυτά. Καλύτερα να σε θυμούνται για κάτι καλό. Για έναν άνθρωπο που πόνεσε αλλά δεν έγινε σκληρός. Που απομακρύνθηκε χωρίς να μισήσει. Που κράτησε την ψυχή του καθαρή, ακόμα κι όταν όλα γύρω του αγρίευαν.
Γιατί οι κακοί άνθρωποι ξεχνιούνται.
Οι καλοί, όμως, μένουν.
Ήσυχα. Αληθινά. Για πάντα.
Συντάκτης: Νίκη Ντάλντα
