Με αφορμή τον χαμό των πέντε γυναικών στην έκρηξη του γνωστού εργοστασίου μπισκότων, στη βραδινή τους βάρδια, πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται αν τελικά η φροντίδα είναι γένους θηλυκού. Γιατί όσο κι αν λέμε ότι τα πράγματα αλλάζουν, στην πράξη φαίνεται πως οι γυναίκες συνεχίζουν να σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος της φροντίδας και να διαμορφώνουν τη ζωή τους γύρω από αυτή. Στο σπίτι, στη δουλειά, στη ζωή γενικότερα. Σχεδόν σαν να είναι κάτι που τους αναλογεί από προεπιλογή.
Και κάπου εκεί η σκέψη πάει παραπέρα. Στο πώς η φροντίδα συνδέεται με το φύλο όχι μόνο μέσα από ρόλους, αλλά και μέσα από το σώμα, το ρούχο, τον τρόπο που μιλάμε και εκφραζόμαστε. Στο τι «ταιριάζει» να φοράς, τι «πρέπει» να λες, πώς επιτρέπεται να σταθείς στον δημόσιο χώρο χωρίς να κριθείς.
Μέσα από παραδείγματα, γίνεται φανερό ότι η φροντίδα σπάνια παρουσιάζεται ως επιλογή. Περισσότερο μοιάζει με υποχρέωση που περνά από γενιά σε γενιά σαν κανόνας. Κι εκεί ακριβώς είναι που χρειαζόμαστε τις διεξόδους. Για το πώς μπορούμε να ξαναμοιράσουμε τους ρόλους, να μιλήσουμε αλλιώς, να σταματήσουμε να θεωρούμε αυτονόητο ότι κάποιος —συνήθως μια γυναίκα— «θα το αναλάβει». Γιατί στο τέλος της ημέρας, η φροντίδα δεν θα έπρεπε να έχει φύλο. Θα έπρεπε απλώς να μοιράζεται.
Συντάκτης: Μαίρη Χιόνη
