Οι ομαδικές συνομιλίες που λατρεύουμε αλλά έχουμε στο mute

Αν η σύγχρονη ζωή είχε ήχο, αυτός θα ήταν σίγουρα ένα ασταμάτητο “κλινγκ!” από messenger  ή viber από ομαδικές συνομιλίες. Οικογένεια, φίλοι, δουλειά, παλιοί συμμαθητές, ομάδα μπάσκετ που πήγες δύο φορές το 2014, όλοι έχουν μια ομαδική συνομιλία και όλοι θεωρούν αυτονόητο ότι… πρέπει να συμμετέχεις.

Υπάρχει πρώτα η οικογενειακή συνομιλία. Εκεί όπου οι καλημέρες συνοδεύονται από GIF με λουλούδια και καφέδες, οι θείες στέλνουν “Καλημέρα και ο Θεός μαζί σας” και η γιαγιά γράφει με ΚΕΦΑΛΑΙΑ γιατί “δεν βλέπει καλά”. Αν δεν απαντήσεις σε πέντε λεπτά, κάποιος θα ρωτήσει:«Όλα καλά;»

Μετά είναι η παρέα. Η ομαδική που ξεκίνησε για να κανονίσετε έναν καφέ και τρία χρόνια μετά φιλοξενεί 8.000 μηνύματα για memes, κουτσομπολιά, screenshots από dating apps και το αιώνιο “πότε θα βρεθούμε;”. Κανείς δεν θα βρεθεί ποτέ, αλλά όλοι θα μιλάνε γι’ αυτό καθημερινά…

Ακολουθεί η επαγγελματική συνομιλία. Εκεί που αν δε διαβάσεις ένα μήνυμα, ίσως και να χάσεις καταιγιστικές εξελίξεις. Ένα like μπορεί να σημαίνει “εντάξει”, αλλά και “το διάβασα, μη με ξαναενοχλήσεις”. Εδώ όλοι απαντούν γρήγορα… τουλάχιστον όταν βλέπουν το αφεντικό online…

Και φυσικά υπάρχουν οι “υποχρεωτικές” ομαδικές. Εκείνες που δεν θυμάσαι πώς βρέθηκες μέσα. Κάποια ομάδα για διαχείριση πολυκατοικίας. Κάποιο project που έληξε το 2019. Μια ομάδα για πεζοπορίες… Μια ομάδα για ένα bachelor party που έχει ήδη γίνει και ξεχαστεί. Αυτές τις συνομιλίες δεν τις ανοίγεις, απλά τις κουβαλάς σαν ψηφιακά συναισθηματικά αποσκευάκια στις εφαρμογές σου…

Το καλύτερο κομμάτι; Η στιγμή που βλέπεις 78 αδιάβαστα μηνύματα και σκέφτεσαι:
«Δεν έχω την ψυχική δύναμη για αυτό σήμερα».
Και έτσι τα αφήνεις. Όχι από κακία. Από αυτοσυντήρηση.

Γιατί οι ομαδικές συνομιλίες είναι σαν τις κοινωνικές υποχρεώσεις: τις αγαπάς, αλλά σε κουράζουν. Σε κάνουν να νιώθεις συνδεδεμένος, αλλά και λίγο παγιδευμένος. Είναι το ψηφιακό καφενείο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα και κανείς δεν ακούει πραγματικά.

Κι όμως, όσο κι αν γκρινιάζουμε, αν αύριο εξαφανίζονταν όλες… θα μας έλειπαν. Ειδικά όταν βλέπεις ότι σε συμπεριλαμβάνουν σε ομαδική για ένα καλό σκοπό, για μια έκπληξη γενεθλίων ή για ένα reunion παλιών συμμαθητών για παράδειγμα! Γιατί μέσα σε όλο αυτό το χάος, τα memes, τα “καλημέρα”, τα “οκ”, τα άκυρα και τα ατελείωτα threads, κρύβεται κάτι πολύ απλό: η ανθρώπινη ανάγκη να ανήκουμε κάπου, έστω και σε μια ομαδική που μεταξύ μας έχουμε στο mute.