Όταν ο Μπέζος μιλάει για την τηλεόραση, δεν είναι αστείο.
Καμιά φορά, όταν βλέπεις έναν ηθοποιό τόσο γνωστό και αγαπητό, λες πως θα φορέσει ένα χαμόγελο αυτό το αυθόρμητο, άχρωμο που παίζει στις συνεντεύξεις και τα πρωινά shows, αυτή την αναγκαστική χαρά. Όμως ο Γιάννης Μπέζος πήγε λίγο πιο βαθιά από μια απλή κουβέντα για τη δουλειά του. Σε πρόσφατη συνέντευξη στο Anestea The Podcast, ο Μπέζος μίλησε με τόση ειλικρίνεια που σε κάνει να σκεφτείς πως ίσως ό,τι λες και ό,τι βλέπεις στην τηλεόραση δεν είναι, τελικά, τόσο απλό όσο φαίνεται.
Το πρώτο πράγμα που προκάλεσε αίσθηση όπου ο ίδιος το επανέλαβε με έμφαση ήταν η κριτική του στην ελληνική τηλεόραση. Λέει πως η τηλεόραση συχνά είναι «ψευτοχαρούμενη» συγκεκριμένα αναφέρει «Ανοίγεις το πρωί να δεις μια εκπομπή και νομίζεις ότι είσαι σε μια τρομερή κλειδαρότρυπα ή όλοι είναι χαρούμενοι χωρίς λόγο. Δε λέω να είναι σκυθρωποί, αλλά όταν είσαι χαρούμενος χωρίς λόγο, κάτι είναι ύποπτο.»
«Όλοι είναι χαρούμενοι χωρίς λόγο.» Αν το διαβάσεις έτσι απλά, μπορεί να γελάσεις. Όμως αν το σκεφτείς λίγο πιο βαθιά και προσωπικα είναι κάπως τρομακτικό. Σαν να σου λέει πως το περιεχόμενο που καταναλώνεις, ακόμα και πριν πας στη δουλειά, έχει μια πλασματική ευθυμία, μια χρωματιστή μάσκα που με κάθε τρόπο προσπαθεί να σε πείσει ότι όλα πάνε καλά, ακόμα κι όταν στην πραγματικότητα δε συμβαίνουν έτσι και αυτό γίνεται συχνά δημιουργώντας μια λουπα.
Κι αυτό δεν είναι απλώς μια παρατήρηση για εκπομπές με χαζοματάκια και καφέ στο στούντιο. Ο Μπέζος λέει πως η τηλεόραση διαμορφώνει την εικόνα της ζωής μας. Δεν είναι απλώς τηλεόραση είναι ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο μόλις ξυπνήσουμε. Αν αυτή η εικόνα είναι πλασματική, τότε ίσως και εμείς να αρχίσουμε να νοσταλγούμε μια πραγματικότητα που δεν υπάρχει.
Μια άλλη ενδιαφέρουσα πλευρά της συνέντευξης ήταν η άποψή του για το κράτος, όχι ως θεσμό που εγγυάται την ευτυχία μας, αλλά αντίθετα. Όπως είπε χαρακτηριστικά «Το κράτος δεν μπορεί να μας εγγυηθεί την προσωπική μας ευτυχία. Τα περιμένουμε όλα λες και είναι ο πατέρας μας και πρέπει να μας δώσει χαρτζιλίκι.».
Ισχυρή αυτοκριτική άσκησε στον εαυτο του και για την πατρότητα. Ο Ανέστης έθεσε τοζήτημα της διαχείρισης της εφηβείας της κόρης του, αναφέροντας ότι: «Εσείς έχετε μιλήσει ανοιχτά για την απόσταση που είχατε με την κόρη σας σε αυτή την τρυφερή ηλικία της εφηβείας. Κάτι το οποίο μου έκανε πολύ εντύπωση γιατί οι άνθρωποι οι οποίοι χαίρουν πολύ μεγάλου θαυμασμού και αποδοχής από το ευρύ κοινό, πολλές φορές, ξέρετε, τους αρέσει να βαυκαλίζονται μέσα σε αυτή την επιτυχία και όλο αυτό που τους εκθειάζουν όλοι και είναι δύσκολο να κάνουν αυτοκριτική γι αυτό. Πολλές φορές ακούμε από αυτούς τους ανθρώπους συνεχόμενη κριτική, αλλά σπάνια αυτοκριτική. Ποια ήταν αυτή τη στιγμή που συνειδητοποιήσατε ότι πρέπει να αναμετρηθείτε με τον εαυτό σας;»
Στην ερώτηση ο Γιάννης Μπέζος απάντησε: «Πάντα είχα την τάση αυτή, την αυτοκριτική, ότι αν έκανα κάτι καλά, ότι αν αυτό που κάνω αποκαλύπτει κάτι στους άλλους” ενώ όσον αφορά την σχέση του με την κόρη του και αν βελτιώθηκαν οι σχέσεις τους απάντησε επίσης: “Φυσικά, οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πάντα ένα στοίχημα στη ζωή και μάλιστα όταν είναι τόσο κοντινές σχέσεις είναι πολύ ουσιαστικές κατά την άποψή μου.»
«Ο πατέρας, η μητέρα σαν ρόλοι. Να το πούμε έτσι; Είναι πάρα πολύ δύσκολα πράγματα. Δεν είναι εύκολο. Δηλαδή. Η επαφή και το πώς συνομιλείς με το παιδί σου είναι πολύ μεγάλη τέχνη. Δεν είναι απλή υπόθεση. Θέλει τον χρόνο της, θέλει να σκέπτεσαι, θέλει να ενδιαφέρεσαι και θέλει να βάζεις λίγο και τον εαυτό σου σε δεύτερη μοίρα. Δηλαδή καταλαβαίνω ότι είναι ανθρώπινα λίγο δύσκολο αυτό να γίνει, αλλά πρέπει να γίνει και δεν πειράζει να ζοριστούμε. Να μια λέξη την οποία φοβόμαστε πάρα πολύ. Το ζόρισμα. Ε, άρα το ζόρισμα. και χρησιμοποιώ λέξη τουρκική. Το ζόρι είναι τούρκικη λέξη και δεν χρησιμοποιώ τη λέξη βία για να μην παρεξηγηθώ γιατί είναι παρεξήγηση πλέον ενώ είναι ταυτόσημο. Δηλαδή όταν λέμε ζορίζομαι δεν εννοώ να μας ζορίσεις, κάποιος να μας πιέσει, εμείς να πιεστούμε μέσα μας για να μπορέσουμε να αποκαλυφθούν καλύτερα, δηλαδή να γίνουμε καλύτεροι, να γίνουμε πιο λαμπεροί απέναντι στους άλλους.»
Αυτό που κάνει τη συνέντευξη του Μπέζου να ξεχωρίζει είναι η ειλικρίνεια και η αυτοκριτική. Κι ας μη σου αρέσουν πάντα αυτά που λεει. Δεν είναι απλώς ένας ηθοποιός που λέει τη γνωμούλα του. Είναι κάποιος που σε προκαλεί να σκεφτείς σαν να ρωτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Τι βλέπω πραγματικά όταν ανοίγω την τηλεόραση; Τι με επηρεάζει πριν ξεκινήσει η μέρα μου; Πώς είναι η σχέση μου με τα παιδιά μου, με τη δουλειά μου, με τον κόσμο;
Κι ενώ πολλοί θα περιμέναμε λεναν απόμακρο και ίσως λίγο αυστηρό Μπέζο σε τέτοια κουβέντα, αυτό που πήραμε ήταν κάτι πιο βαθύ, μια πρόσκληση να θυμηθούμε ότι η αλήθεια δε χρειάζεται πάντα την υπερβολική φωτεινότητα.
Συντάκτης: Ράνια Λιάσκου
