Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή κάθε ανθρώπου που οι φίλοι του καταλαβαίνουν ότι κάτι έχει αλλάξει — πριν καν το πεις. Δεν είναι ανακοίνωση σχέσης, δεν είναι story στο Instagram, ούτε καν το πρώτο κοινό post. Είναι όταν αρχίζεις να απαντάς «θα δω και θα σου πω» αντί για το παλιό, αυθόρμητο «έρχομαι». Κάπου εκεί, ένας νέος έρωτας έχει μόλις μπει στη ζωή σου. Και σύμφωνα με έρευνες, κάθε νέα ρομαντική σχέση έχει μεγάλες πιθανότητες να σου κοστίσει περίπου δύο στενούς φίλους. Όχι επειδή γίνεσαι κακός άνθρωπος. Αλλά επειδή ξαφνικά το 24ωρο μοιάζει ύποπτα μικρό.
Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς: στην αρχή μιας σχέσης όλοι γινόμαστε λίγο… εξαφανισμένοι. Το κινητό είναι μόνιμα στο χέρι, τα μηνύματα αποκτούν προτεραιότητα εθνικής σημασίας και το «ένα ποτό χαλαρά» μετατρέπεται σε πεντάωρο date που ξεκίνησε «για λίγο».
Οι φίλοι σου το βλέπουν. Και στην αρχή χαμογελούν. Είναι χαρούμενοι για σένα. Σου λένε «επιτέλους!» και θέλουν όλες τις λεπτομέρειες. Μετά όμως αρχίζουν τα μικρά σημάδια: χάνεις inside jokes, δεν ξέρεις τι έγινε στη δουλειά τους, μαθαίνεις νέα με καθυστέρηση τριών εβδομάδων. Όχι επειδή δεν σε νοιάζει — απλώς η προσοχή σου έχει μετακομίσει – δεν μένει πια εδώ!
Ο έρωτας έχει αυτό το περίεργο ταλέντο να μικραίνει τον κόσμο σου ενώ ταυτόχρονα τον κάνει να φαίνεται μεγαλύτερος. Ξαφνικά ένα άτομο γίνεται ο άνθρωπος που θα πεις τα πάντα: τι έφαγες, τι σκέφτηκες, τι σε ενόχλησε, τι σε έκανε να γελάσεις. Και χωρίς να το καταλάβεις, οι ιστορίες που κάποτε μοίραζες σε πέντε άτομα, τώρα καταλήγουν σε έναν.
Κάπου εκεί όμως συμβαίνει το κλασικό σκηνικό: οι φίλοι δε θυμώνουν απαραίτητα — απλώς σταματούν να σε περιμένουν το ίδιο. Δεν υπάρχει δράμα, δεν υπάρχει σκηνή. Υπάρχει μόνο εκείνο το «κανονίσαμε αλλά τελικά δεν βρεθήκαμε ποτέ». Δεν είναι προδοσία φιλίας. Είναι ανθρώπινη βιολογία με λίγο ρομαντισμό από πάνω. Και η απόσταση δεν έρχεται με θόρυβο. Έρχεται σιωπηλά, σαν chat που κατεβαίνει όλο και πιο κάτω στη λίστα, και δεν ξέρεις πότε θα ανέβει ξανά.
Το αστείο είναι ότι σχεδόν όλοι έχουμε υπάρξει και στις δύο πλευρές. Και ο φίλος που εξαφανίστηκε επειδή ερωτεύτηκε. Και ο φίλος που έλεγε «θα περάσει η φάση, θα επιστρέψει». Γιατί η αλήθεια είναι λίγο άβολη: όταν ερωτευόμαστε, αναδιατάσσουμε τη ζωή μας. Ο χρόνος, η ενέργεια και η συναισθηματική διαθεσιμότητα δεν πολλαπλασιάζονται μαγικά. Κάτι πάντα μετακινείται για να χωρέσει το καινούργιο.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι αλλάζουν οι προτεραιότητες — αυτό είναι φυσιολογικό. Το πρόβλημα είναι όταν πιστεύουμε ότι οι φιλίες είναι άφθαρτες χωρίς συντήρηση. Σαν φυτά που δεν χρειάζονται ποτέ νερό. Μέχρι που μια μέρα κοιτάς γύρω σου και αναρωτιέσαι πότε ακριβώς χαθήκατε.
Και κάπου εκεί έρχεται η ειρωνεία της ζωής: όταν περνά η πρώτη ένταση του έρωτα και θέλεις πάλι τις παλιές ισορροπίες, συνειδητοποιείς πόσο πολύτιμο ήταν εκείνο το σταθερό δίκτυο ανθρώπων που ήξεραν όλες τις εκδοχές σου — ακόμα και πριν εμφανιστεί ο νέος πρωταγωνιστής.
Ίσως τελικά το θέμα δεν είναι ότι οι σχέσεις μάς κοστίζουν φίλους. Ίσως είναι ότι κάθε νέα φάση ζωής μάς αναγκάζει να δούμε ποιοι άνθρωποι μπορούν να εξελιχθούν μαζί μας και ποιοι μένουν συνδεδεμένοι ακόμα κι όταν χαθούμε λίγο. Γιατί οι καλές φιλίες δε ζητούν καθημερινή παρουσία. Ζητούν μόνο να επιστρέφεις χωρίς να χρειάζεται εξήγηση. Και αν υπάρχει ένα μικρό μάθημα μέσα σε όλο αυτό, είναι πως ο ιδανικός έρωτας δεν σε απομονώνει από τον κόσμο σου — σε κάνει να θέλεις να τον μοιραστείς.
Απλώς… καλό είναι πού και πού να απαντάς και σε κανένα group chat!
Συντάκτης: Άντρεα Λαζαρίδου
