Αν το σκεφτούμε με έναν διαφορετικό τρόπο, ό,τι αφορά το σ#ξ μάθαμε πολλά και ταυτόχρονα σχεδόν τίποτα. Μάθαμε για το βιολογικό κομμάτι στο σχολείο, μάθαμε για τις «προειδοποιήσεις», μάθαμε για το σωστό και το λάθος. Κανείς όμως δεν κάθισε ποτέ να μας μιλήσει χαλαρά και ανθρώπινα για το τι σημαίνει πραγματικά καλό σ#ξ. Όχι εντυπωσιακό ούτε κινηματογραφικό, αλλά καλό. Από εκείνο που σε αφήνει να χαμογελάς μετά, όχι να αναρωτιέσαι αν τα έκανες όλα σωστά.
Δεν μας είπε κανένας ότι στην πραγματικότητα το καλό σ#ξ δεν ξεκινά στο κρεβάτι, αλλά λίγο νωρίτερα. Στον τρόπο που κοιταζόμαστε μέσα στη μέρα, στο αίσθημα της ασφάλειας, στο γέλιο όταν βρισκόμαστε. Η επιθυμία δεν είναι διακόπτης, είναι αποτέλεσμα, και καμιά φορά είναι εύθραυστη. Θέλει χώρο, χρόνο και μια αίσθηση ότι δεν χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα.
Μεγαλώνουμε με την ιδέα ότι το καλό σ#ξ έχει οδηγίες, βασισμένες σε συγκεκριμένη διάρκεια, χρόνο και πίνακα αξιολόγησης στο τέλος. Στην πραγματικότητα όμως, το καλό σ#ξ δεν μετριέται σε λεπτά και επιδόσεις, αλλά σε παρουσία. Στο αν είμαστε εκεί, πραγματικά εκεί, χωρίς να σκεφτόμαστε πώς φαινόμαστε, αν κάνουμε τον σωστό ήχο ή αν ο άλλος μας κρίνει.
Δεν αναφέρθηκε ποτέ ότι η αμηχανία είναι φυσιολογική, ότι θα υπάρξουν στιγμές άβολες, αστείες και αδέξιες. Ότι το σώμα δεν είναι μηχανή και δεν υπακούει πάντα στο πρόγραμμα, αυτό όμως δεν σημαίνει αποτυχία. Σημαίνει απλώς ότι είμαστε άνθρωποι. Το καλό σ#ξ αντέχει το γέλιο, τις παύσεις, ακόμα και το «μισό λεπτό, κάτι δεν μου είναι άνετο».
Κάτι άλλο που έμεινε εκτός συζήτησης είναι η επικοινωνία. Όχι η βαριά, σοβαρή κουβέντα με αναλύσεις, αλλά τα απλά πράγματα. Το «μου αρέσει αυτό», το «πιο αργά», το «όχι έτσι». Μας έμαθαν να υποθέτουμε ότι ο άλλος θα καταλάβει, ότι αν υπάρχει χημεία όλα θα ρέουν αβίαστα. Η αλήθεια είναι ότι η χημεία βοηθά, αλλά η καθαρή επικοινωνία είναι αυτή που χτίζει οικειότητα, και η οικειότητα κάνει το σ#ξ βαθύτερο και όχι περίπλοκο.
Ίσως και για τη σχέση με το σώμα μας. Πόσοι άνθρωποι κάνουν σ#ξ ενώ ταυτόχρονα σκέφτονται την κοιλιά τους, το φως ή τη στάση; Πόσοι αναρωτιούνται αν είναι «αρκετοί»; Το καλό σ#ξ δεν απαιτεί τέλειο σώμα, όμως απαιτεί συμφιλίωση. Μια στοιχειώδη αποδοχή ότι αυτό είναι το σώμα μας σήμερα και αξίζει ευχαρίστηση χωρίς να περάσει από επιτροπή έγκρισης.
Υπάρχει ένας μύθος της συνεχούς επιθυμίας: ότι αν όλα πάνε καλά, θα θέλουμε πάντα, με την ίδια ένταση. Όμως η επιθυμία κάνει κύκλους, επηρεάζεται από το άγχος, την κούραση, τις αλλαγές στη ζωή. Το καλό σ#ξ δεν είναι απόδειξη ότι η σχέση λειτουργεί τέλεια. Είναι ένας ζωντανός χώρος που άλλοτε φουντώνει και άλλοτε χρειάζεται φροντίδα, και αυτό είναι φυσιολογικό, όχι ανησυχητικό.
Κανείς δεν μας εξήγησε ότι το «καλό» δεν είναι ίδιο για όλους. Για κάποιον μπορεί να σημαίνει τρυφερότητα και αργό ρυθμό, ενώ για κάποιον άλλον η ένταση και ο πειραματισμός. Δεν υπάρχει μία συνταγή, υπάρχει μόνο η ειλικρινής εξερεύνηση του τι μας ταιριάζει, χωρίς ντροπή. Και αυτή η εξερεύνηση δεν τελειώνει ποτέ εντελώς — αλλάζει μαζί μας.
Και ίσως το πιο σημαντικό: δεν μας έμαθαν ότι το καλό σ#ξ δεν είναι υποχρέωση ούτε είναι καθήκον μέσα σε μια σχέση, ούτε τρόπος να κρατήσουμε κάποιον κοντά μας. Είναι επιλογή… συνάντηση. Μια στιγμή όπου δύο άνθρωποι συμφωνούν να είναι ευάλωτοι μαζί, χωρίς ρόλους και χωρίς μάσκες.
Αν το δούμε έτσι, το καλό σ#ξ δεν είναι τεχνική κατάκτηση. Είναι ποιότητα σύνδεσης. Είναι το θάρρος να είμαστε ειλικρινείς, να ακούμε και να ακουγόμαστε. Να δοκιμάζουμε, να αλλάζουμε γνώμη, να σεβόμαστε τα όρια. Και τελικά να θυμόμαστε ότι δεν υπάρχει «πρέπει» εδώ μέσα. Υπάρχει μόνο αυτό που κάνει τους ανθρώπους που συμμετέχουν να νιώθουν καλά, ασφαλείς και αληθινοί. Ίσως αυτό να ήταν το σημαντικότερο μάθημα που δεν μας έκαναν ποτέ, αλλά μπορούμε ακόμα να το μάθουμε. Μαζί, χωρίς πίεση και χωρίς να κρατάμε βαθμολογία.
Συντάκτης: Ράνια Λιάσκου
