Υπάρχει μια περίοδος στη ζωή που ξαφνικά μοιάζει σαν όλοι γύρω σου να έχουν βρει τον δρόμο τους. Κάποιος μιλάει για μεταπτυχιακά, κάποιος άλλος για καριέρα, άλλος για μετακόμιση σε άλλη πόλη. Σχέδια, στόχοι, πλάνα για τα επόμενα πέντε χρόνια. Όλα μοιάζουν τόσο ξεκάθαρα για όλους τους άλλους.
Κι εσύ;
Εσύ βρίσκεσαι κάπου στη μέση.
Όχι απαραίτητα χαμένος, αλλά ούτε και σίγουρος. Σαν να περπατάς σε έναν δρόμο χωρίς πινακίδες. Βλέπεις τους άλλους να διαλέγουν κατεύθυνση με σιγουριά, ενώ εσύ κοντοστέκεσαι λίγο παραπάνω. Κοιτάς δεξιά, κοιτάς αριστερά και σκέφτεσαι αν πρέπει να αποφασίσεις γρήγορα — ή αν μπορείς να περιμένεις λίγο ακόμη. Μερικές φορές αυτή η αίσθηση σε κάνει να αναρωτιέσαι αν έχεις μείνει πίσω. Αν όλοι προχωρούν κι εσύ απλώς παρατηρείς. Αν υπάρχει κάποιο μυστικό που οι άλλοι ξέρουν και εσύ όχι.
Η αλήθεια όμως είναι πως πολλές φορές αυτό το “όλοι ξέρουν τι θέλουν” είναι απλώς μια εικόνα. Ένα κομμάτι της ιστορίας που φαίνεται προς τα έξω. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι τόσο σίγουροι όσο δείχνουν. Απλώς έμαθαν να μιλούν για τα σχέδιά τους με αυτοπεποίθηση, ακόμα κι όταν μέσα τους υπάρχουν οι ίδιες αμφιβολίες.
Κι αν το καλοσκεφτείς, ζούμε σε μια εποχή που η σύγκριση είναι σχεδόν αναπόφευκτη. Μέσα από μια οθόνη βλέπεις επιτυχίες, ανακοινώσεις, καινούρια ξεκινήματα. Κάποιος πέτυχε κάτι μεγάλο, κάποιος άλλος ξεκίνησε μια νέα ζωή σε άλλη χώρα, κάποιος φαίνεται να έχει βρει ακριβώς αυτό που έψαχνε. Είναι εύκολο να πιστέψεις ότι όλοι έχουν ήδη καταλάβει πού πηγαίνουν.
Αλλά οι ζωές δεν είναι τόσο ευθείες όσο φαίνονται. Πολλές φορές οι δρόμοι αλλάζουν κατεύθυνση εκεί που δεν το περιμένεις. Άνθρωποι που κάποτε ήταν απόλυτα σίγουροι για τις επιλογές τους, βρίσκονται λίγα χρόνια μετά να ξεκινούν από την αρχή. Να αλλάζουν δουλειά, όνειρα, ακόμη και πόλεις. Και ίσως εκεί να κρύβεται κάτι όμορφο. Γιατί το να μην ξέρεις ακόμα τι θέλεις δεν σημαίνει ότι έχεις χαθεί. Μπορεί απλώς να σημαίνει ότι ψάχνεις πραγματικά. Ότι δεν διάλεξες κάτι μόνο και μόνο επειδή έπρεπε. Ότι δεν ακολούθησες έναν δρόμο επειδή όλοι τον ακολουθούσαν.
Υπάρχει μια μικρή ειλικρίνεια στο να λες «ακόμα το ψάχνω». Μια ηρεμία στο να αποδέχεσαι ότι δεν έχουν όλα απάντηση τώρα. Κάποιες διαδρομές δεν αποκαλύπτονται από την αρχή. Χτίζονται σιγά σιγά, μέσα από μικρές επιλογές, λάθη, αλλαγές πορείας. Μέσα από εκείνες τις στιγμές που δοκιμάζεις κάτι και συνειδητοποιείς ότι δεν είναι για σένα — κι αυτό από μόνο του σε φέρνει λίγο πιο κοντά σε αυτό που είναι.
Ίσως τελικά η ζωή να μην είναι ένας αγώνας για το ποιος θα βρει πρώτος τον δρόμο του. Ίσως να είναι περισσότερο μια εξερεύνηση. Κάποιοι ξεκινούν νωρίς, κάποιοι αργότερα. Κάποιοι αλλάζουν κατεύθυνση πολλές φορές μέχρι να βρουν το μέρος που τους ταιριάζει. Και καμία από αυτές τις διαδρομές δεν είναι λιγότερο σωστή από τις άλλες.
Υπάρχει κάτι ήσυχα γενναίο στο να δίνεις χρόνο στον εαυτό σου. Να μην πιέζεσαι να έχεις όλες τις απαντήσεις πριν καν προλάβεις να κάνεις τις σωστές ερωτήσεις. Γιατί στο τέλος, το να μην ξέρεις ακόμα τι θέλεις μπορεί να μην είναι αδυναμία. Μπορεί να είναι απλώς το σημείο εκκίνησης μιας διαδρομής που δεν μοιάζει με καμία άλλη. Και ίσως, κάποια στιγμή στο μέλλον, να κοιτάξεις πίσω και να καταλάβεις πως εκείνη η περίοδος που ένιωθες «στο ενδιάμεσο» ήταν στην πραγματικότητα η στιγμή που άρχιζες να βρίσκεις τον δικό σου δρόμο.
Mια μέρα uα καταλάβεις πως εκείνο το «δεν ξέρω ακόμα» ήταν απλώς η αρχή της ιστορίας σου.
Συντάκτης: Νεφέλη Μπάκα
