Θεωρία Ράνιας 305: Αν η σχέση ήταν πίτσα τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο εύκολα

Ο έρωτας και οι σχέσεις είναι θέματα που-ας μη κρυβόμαστε- όλους μας έχουν απασχολήσει και συνεχίζουν να απασχολούν. Situationships, dating apps, ραντεβού με άτομα που δεν ταιριάζουμε τόσο, ατελείωτο overthinking για να καταλάβουμε γιατί μας άφησε στο «διαβάστηκε» και συζητήσεις επί συζητήσεων για το αν υπάρχει το ιδανικό ταίρι που μαζί του θα ζήσουμε έναν παθιασμένο έρωτα. Δεν είναι ότι δεν ξέρουμε τι θέλουμε, απλά τις περισσότερες φορές είναι τόσο συγκεκριμένο αυτό που αναζητούμε σε ένα ταίρι που δυσκολευόμαστε να το βρούμε. Δεν θα ήταν πολύ βολικό οι σχέσεις να έμοιαζαν με το να φτιάχνεις μια πίτσα; Μισό λεπτό να σου εξηγήσουμε. Όταν θέλεις να παραγγείλεις πίτσα ή όταν θέλεις να την φτιάξεις τέλος πάντων επιλέγεις εσύ τα υλικά της αρεσκείας σου. Αν κάτι δεν είναι στις γεύσεις σου και δεν το τρως πολύ απλά δεν το επιλέγεις. Αυτό τώρα μετέφερε το και στις σχέσεις.

Η αγαπημένη σε όλους μας Ράνια Κωνσταντακάτου (aka Μαρία Σολωμού) από τους Singles έχει μια πολύ ταιριαστή θεωρία για τις σχέσεις και τις επιλογές που κάνουμε και μάλιστα παρομοίασε την επιλογή συντρόφου με την πίτσα. Είχε πει λοιπόν ότι αν η σχέση ήταν πίτσα τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο εύκολα. Θα βάζαμε ακριβώς τα συστατικά που θέλουμε και θα πετυχαίναμε για μας την τέλεια γεύση. Ζούμε στην εποχή της «σχέσης πίτσα». Όλοι ξέρουμε πώς ακριβώς τη θέλουμε αλλά επειδή τις περισσότερες φορές δεν τη βρίσκουμε ακριβώς με τα υλικά που έχουμε διαλέξει στο τέλος κανείς δεν την τρώει και εμείς καταλήγουμε το πολύ-πολύ να βολευτούμε με κάποιο σκορδόψωμο. Ε, ήταν πολύ μπροστά τι να λέμε τώρα. Το θέμα σηκώνει ανάλυση.

Οι σχέσεις τελικά είναι απλά δύο άνθρωποι που απλά κάνουν κλικ στα κουτάκια ο ένας του άλλου; Φυσικά και δεν είναι κακό να ξέρουμε τι θέλουμε, όμως με το να κυνηγάμε μανιωδώς άτομα με ακριβώς αυτά τα πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που έχουμε επιλέξει δεν χάνεται και ο αυθορμητισμός; Γιατί βρε αδερφέ όπως και να το κάνουμε άνθρωποι είμαστε και μπορεί να μην τα έχουμε όλα αυτά που ζητάει το άλλο άτομο, όμως να υπάρχει έρωτας. Αυτό από πόνο του δεν φτάνει; Μπορεί η πίτσα να μην είναι και πολύ πετυχημένη, γιατί δεν έχει ακριβώς τα συστατικά που επιλέξαμε, ίσως κάποιο λείπει και αλλάξει η γεύση. Αυτό ωστόσο δεν την κάνει λιγότερο νόστιμη, γιατί μπορεί να έχει άλλα συστατικά που δεν είχαμε σκεφτεί ότι θα ταίριαζαν. Λέμε εμείς τώρα.

Επειδή τις περισσότερες φορές αναζητούμε την πίτσα -aka σχέση- με τα συγκεκριμένα υλικά είναι λογικό όσο και να ψάξουμε τελικά να μην τη βρούμε. Συνεχίζουμε να πεινάμε όμως και να θέλουμε να φάμε. Τότε τι κάνουμε; Μένουμε νηστικοί; Όχι, απλά συμβιβαζόμαστε και τρώμε κάτι όχι τόσο νόστιμο που σίγουρα δεν μοιάζει με πίτσα. Βολευόμαστε με ό,τι υπάρχει διαθέσιμο, με ένα σκορδόψωμο για παράδειγμα. Προς Θεού δεν έχουν κάτι τα σκορδόψωμα μια χαρά είναι, δεν λέμε αυτό. Απλά όπως και να το κάνουμε πίτσα δεν είναι. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και στις σχέσεις. Συνήθως δεν βρίσκουμε το ταίρι που να έχει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που έχουμε στο νου μας και επειδή η ανάγκη της συντροφικότητας υπάρχει τελικά καταλήγουμε με έναν άνθρωπο που ουδέ μια σχέση δεν έχει με αυτό που αναζητούσαμε. Τι είναι προτιμότερο λοιπόν; Να είμαστε με ένα άτομο που δεν έχει όλα τα τικ στη λίστα μας ή με ένα άλλο που δεν έχει τίποτα από αυτά που θέλουμε;

Ψάχνοντας το ιδανικό που ίσως τελικά και να μην υπάρχει, αφού ούτε τέλειοι άνθρωποι υπάρχουν μήπως χάνουμε το νόημα του έρωτα;

Γιατί έρωτας και συμβιβασμός μαζί δεν πάνε αυτό είναι το μόνο σίγουρο.