Η καμπάνια των Jumbo για το Πάσχα 2026, με πρωταγωνιστές την Κατερίνα Καραβάτου και τον Χρήστο Φερεντίνο, βασίστηκε σε μια παρωδία της εμβληματικής σκηνής από την ταινία Ghost με τον Patrick Swayze και τη Demi Moore. Μόνο που αντί για πηλό, το “υλικό” ήταν κοκορέτσι.
Και αυτό δεν άρεσε καθόλου, αλλά καθόλου όμως, στην κυρία Δημουλίδου.
Η συγγραφέας Χρυσηίδα Δημουλίδου αντέδρασε έντονα μέσα από ανάρτησή της στο Facebook, χαρακτηρίζοντας τη διαφήμιση «φθηνή, χυδαία και προκλητική». Στο κείμενό της εξέφρασε την απορία της για το πώς εγκρίθηκε ένα τέτοιο concept, ενώ στάθηκε ιδιαίτερα στη σύνδεση πασχαλινού περιεχομένου με σεξουαλικά υπονοούμενα.
Όπως ανέφερε, η ίδια δεν θα συμμετείχε ποτέ σε κάτι αντίστοιχο, ανεξαρτήτως αμοιβής, ενώ έθεσε και ένα πιο “αισθητικό” ζήτημα, σχολιάζοντας τον τρόπο που παρουσιάζεται η Κατερίνα Καραβάτου στο συγκεκριμένο σποτ κάνοντας ένα πρώτης τάξεως age shaming. Το βασικό της επιχείρημα, είχε να κάνει και με το ίδιο το Πάσχα: μια γιορτή που, όπως υποστηρίζει, απαιτεί σεβασμό και δεν μπορεί να συνδυάζεται με τέτοιου είδους συμβολισμούς.
Στην ανάρτησή της η Χρυσηίδα Δημουλίδου έγραψε αναλυτικά:
«ΕΛΕΟΣ κύριε JUMBO, ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ! Ότι χειρότερο έχω δει σε διαφήμιση… Απορώ πώς δέχτηκε η Κατερίνα να κάνει αυτή την άθλια σκηνή που εγώ δεν θα έκανα, όσα λεφτά και να μου έδιναν… 1ον παρουσιάζει τα σφαγμένα ζώα ως κάτι πολύ ευχάριστο, με πολλά #σεξουαλικά #υπονοούμενα… Πείτε μου ποιος ηδονίζεται σεξουαλικά από έντερα ζώων; Πρέπει να είναι μεγάλη ανωμαλάρα. 2ον ο φακός δεν κολακεύει καθόλου την Κατερίνα, την παρουσιάζει άγρια, με σχεδόν ανδρικό πρόσωπο και μεγαλύτερη από όσο είναι. Γιατί δεν της βάλατε ένα φίλτρο να τη γλυκάνει, να της κόψει χρόνια; 3ον και βασικότερο η διαφήμιση έχει σχέση με το Άγιο #Πάσχα… Πώς είναι δυνατόν να συγκρίνεται το Πάσχα με σεξουαλικά υπονοούμενα; Ποιος μεγαλοφυής εγκέφαλος σκέφτηκε αυτό το τερατούργημα; Ο κύριος Jumbo το ενέκρινε αφού το είδε ή το είδε κατόπιν εορτής; Προσωπικά βρίσκω αυτή τη διαφήμιση φθηνή, χυδαία και λίαν προκλητική… Εάν τώρα τα καταστήματα #jumbo που απευθύνονται κυρίως σε παιδιά, θέλουν να προκαλέσουν προς χάριν πώλησης, έχουν κάνει τεράστιο λάθος και πρέπει να σκεφτούν ότι πρέπει να αποσυρθεί. Και να ήθελα να φάω κοκορέτσι, αηδίασα. Το Πάσχα είναι γιορτή που επιβάλλει τον σεβασμό και δεν πρέπει στο όνομα καμία φθηνής σεξουαλικότητας να προβάλλεται με αυτό τον τρόπο. Λυπάμαι που το λέω, αγαπώ τα καταστήματα Jumbo, όμως αυτό δεν μου άρεσε καθόλου, σχεδόν #σοκαρίστηκα όταν την πρωτοείδα και δεν είμαι κάποια θρησκόληπτη, αντίθετα ένας πολύ προχωρημένος άνθρωπος που όμως έχει αισθητική και ξέρει ότι κάποια πράγματα έχουν όρια… Δεν ξέρω αν συμφωνείτε μαζί μου θέλω να ακούσω τη γνώμη σας, κάνω λάθος;».
Από την άλλη πλευρά, η ίδια η εταιρεία δε φάνηκε να αποφεύγει την πρόκληση — το αντίθετο. Στη λεζάντα της διαφήμισης στα social media, τα Jumbo υιοθέτησαν έναν σαφώς ειρωνικό και προκλητικό τόνο, κάνοντας λόγο για «πιο ερωτική σκηνή» και συγκρίνοντας τον πηλό με «το εντεράκι».
Οι διαφημισεις των Jumbo τα τελευταία χρονια έχουν μια πολύ σαφή κατεύθυνση: τραβάς την προσοχή, προκαλείς, δημιουργείς αντίδραση — και έχεις ήδη κερδίσει. Η πρόκληση δεν είναι λάθος. Είναι εργαλείο. Το ερώτημα δεν είναι ποιος έχει δίκιο. Το ερώτημα είναι γιατί τέτοιες διαφημίσεις λειτουργούν τόσο αποτελεσματικά. Η απάντηση είναι απλή: γιατί μας κάνουν να μιλάμε. Σε μια εποχή υπερπληροφόρησης, η “κανονική” διαφήμιση περνά απαρατήρητη. Η ακραία, η αμφιλεγόμενη, η “λίγο παραπάνω” είναι αυτή που μένει. Και όσο περισσότερο διχάζει, τόσο περισσότερο διαδίδεται.
Το ενδιαφέρον είναι ότι τέτοιες αντιδράσεις, όπως αυτή της Δημουλίδου, αποτελούν πλέον μέρος του ίδιου του μηχανισμού. Δεν τον σταματούν — τον ενισχύουν. Κάθε δημόσια διαφωνία, κάθε post, κάθε debate δίνει στη διαφήμιση ακόμη μεγαλύτερη διάρκεια ζωής.
Οπότε, τελικά, ποιος “κερδίζει”;
Ίσως όλοι.
Η εταιρεία κερδίζει προβολή. Το κοινό βρίσκει αφορμή να εκφραστεί. Και η κοινωνία αποκαλύπτει, για άλλη μια φορά, πόσο διαφορετικά αντιλαμβάνεται τα όρια ανάμεσα στο χιούμορ, την πρόκληση και τον σεβασμό.
