Ο αθλητισμός ενώνει το κόσμο εκτός κι αν είσαι γυναίκα σε γήπεδο

Το να είσαι γυναίκα και να ασχολείσαι με το χώρο του αθλητισμού δεν είναι εύκολη υπόθεση. Είτε είσαι αθλήτρια, είτε είσαι αθλητικογράφος, είτε απλή οπαδός όταν βρίσκεσαι στους χώρους των γηπέδων ακούς κατά κόρον διάφορα σ3ξιστικά σχόλια. «Αυτές μας παίρνουν τα εισιτήρια», «Τι ξέρεις εσύ από ποδόσφαιρο; Για εξήγησε μου τι είναι το οφσάιντ»; «Γέμισε το γήπεδο γυναίκες που φτάσαμε». Μπορεί να φαίνονται υπερβολικά, όμως είναι η θλιβερή πραγματικότητα. Γιατί πώς τόλμησες εσύ να θες να πας να δεις ποδόσφαιρό ή μπάσκετ ή να θες να ασχοληθείς με την αθλητική δημοσιογραφία κορίτσι πράμα; Αυτά είναι για τους άντρες. Και αν θες τέλος πάντων να παρακολουθήσεις ή να ασχοληθείς επαγγελματικά με τον αθλητισμό να επιλέξεις άλλα αθλήματα που είναι πιο «γυναικεία», βόλεϊ, ενόργανη, ξέρεις εσύ τώρα από αυτά. Χωρίς καμία δόση υπερβολής αυτά και ακόμη περισσότερα ακούν οι θηλυκότητες εκεί έξω που έχουν επιλέξει να βρίσκονται στο γήπεδο από οποιαδήποτε θέση. Πόσο σ3ξιστικό είναι να υποτιμάς και να χλευάζεις τη δουλειά και την αγάπη των γυναικών για το ποδόσφαιρο ή το μπάσκετ. Γιατί η αλήθεια είναι ότι όσες ασχολούνται με τα δυο αυτά συγκεκριμένα ακούν και τα περισσότερα, αφού βλέπεις θεωρούνται παραδοσιακά «ανδρικά». Ακόμα και σήμερα σε αθλήματα τα οποία είναι ανδροκρατούμενα υπάρχει η αντίληψη ότι οι γυναίκες δεν έχουν θέση στον αθλητικό χώρο. Κι αν δεν μας πιστεύεις ρίξε μόνο μια γρήγορη ματιά στα social media διάφορων θηλυκοτήτων που βρίσκονται στο χώρο.

Για παράδειγμα, μια αθλητικογράφος δεν κρίνεται για το ρεπορτάζ, τις αναλύσεις, τα σχόλια σχετικά με έναν αγώνα -που είναι και η δουλειά της- αλλά πριν καν αρθρώσει μια φράση έρχεται αντιμέτωπη με υποτιμητικά σχόλια για την εμφάνισή της, υπαινιγμούς για την ηθική και τον επαγγελματισμό της. Συνεχώς πρέπει να αποδεικνύει ότι αξίζει να βρίσκεται εκεί και κρίνεται με το παραμικρό, χαρακτηρίζοντας την το λιγότερο άσχετη ή πολλές φορές δέχεται και υποδείξεις, το γνωστό mansplaining. Άραγε σε έναν άντρα δημοσιογράφο θα συνέβαινε ποτέ αυτό; Μαντέψτε. Σίγουρα όχι.

Το ίδιο συμβαίνει και για όσες είναι στις εξέδρες ως υποστηρίκτριες της ομάδας τους. Αντί να θεωρείται αυτονόητο ότι βρίσκεται εκεί για την ομάδα, συχνά θεωρούμε ότι την έφερε με το ζόρι κάποιος άντρας στο γήπεδο, λες και αποκλείεται να θέλει να πάει μόνη της ή ότι βρέθηκε εκεί γιατί σίγουρα κάποιον παίκτη θέλει να δει και είναι απεγνωσμένη. Από πότε πρέπει να παίρνουμε την άδεια κάποιου για να αγοράσουμε εισιτήριο;

Από την άλλη, κάθε φορά που βρίσκονται γυναίκες στο γήπεδο κατευθείαν οι κάμερες του γηπέδου πέφτουν πάνω τους και τις βλέπουμε ξαφνικά στη γιγαντοοθόνη, χωρίς όμως κανείς να τις ρωτήσει αν θέλουν να τις προβάλουν χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Στην περίπτωση αυτή τις θέλουμε στο γήπεδο, γιατί τις χρησιμοποιούμε για να τραβήξουμε την προσοχή των αντρών. Γιατί βλέπεις οι γυναίκες είναι μόνο θέαμα για προς τέρψη του ανδρικού βλέμματος. Η πατριαρχία μας έχει γαλουχήσει κατάλληλα τόσα χρόνια άλλωστε. Ίσως, φαίνεται μια χαριτωμένη κίνηση, στην πραγματικότητα ωστόσο κρύβει από πίσω αρκετό σεξισμό.

Τα σ3ξιστικά σχόλια και οι συμπεριφορές που είναι και καλά αθώες, καλυμμένες με τη φράση «Έλα μωρέ λίγο χιούμορ δεν μπορούμε να κάνουμε» μόνο αγνή πρόθεση δεν έχουν. Τα γήπεδα είναι μια αντανάκλαση των όσων συμβαίνουν και στην κοινωνία κακά τα ψέματα. Τα στερεότυπα καλά κρατούν παράπονο δεν έχουμε.

Αυτό που λένε ότι ο αθλητισμός ενώνει το κόσμο, μάλλον δεν ισχύει αν είσαι γυναίκα σε γήπεδο. Και θα πηγαίνουμε να βλέπουμε μπάσκετ και ποδόσφαιρό και όποιο άλλο άθλημα τραβάει η ψυχούλα μας και θα σχολιάζουμε και θα αναλύουμε και τα πάντα. Και δεν πέφτει λόγος και σε κανέναν. Και δεν το λέμε καθόλου ήρεμα.