Μετά από 519 ημέρες προφυλάκισης, ο Νίκος Ρωμανός αφέθηκε ελεύθερος, με το δικαστήριο να τον κρίνει αθώο για την υπόθεση που αφορούσε αποτύπωμα σε πλαστική σακούλα.
Η απόφαση εκδόθηκε στο πλαίσιο της δίκης για την υπόθεση των Αμπελοκήπων, όπου ο Ρωμανός βρέθηκε κατηγορούμενος με βάση συγκεκριμένα ευρήματα που τελικά δεν κρίθηκαν επαρκή για την ενοχή του. Υπενθυμίζεται ότι ο Ρωμανός είναι γνωστός από παλαιότερες υποθέσεις, με πιο χαρακτηριστική τη σύλληψή του το 2013 για τη συμμετοχή σε ληστεία τράπεζας στο Βελβεντό Κοζάνης, καθώς και την απεργία πείνας που είχε πραγματοποιήσει το 2014, διεκδικώντας το δικαίωμα στις σπουδές του.
Ωστόσο, αυτό που κυριάρχησε στις συζητήσεις τις επόμενες ώρες δεν ήταν μόνο η δικαστική εξέλιξη, αλλά ένα περιστατικό που καταγράφηκε έξω από το εφετείο. Σε βίντεο που κυκλοφόρησε στα social media, φαίνεται η στιγμή που δυνάμεις των ΜΑΤ προχωρούν στην απομάκρυνση μικρής συγκέντρωσης αλληλεγγύης. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, ένας αστυνομικός σπρώχνει και κλωτσά μια νεαρή γυναίκα, η οποία χάνει την ισορροπία της και πέφτει στο πεζοδρόμιο.
Η πτώση της έγινε σε πολύ κοντινή απόσταση από σκληρή γωνία, κάτι που, με ελάχιστη διαφορά, θα μπορούσε να οδηγήσει σε σοβαρό τραυματισμό. Το γεγονός ότι δεν υπήρξε βαρύτερη κατάληξη φαίνεται να οφείλεται περισσότερο στην τύχη παρά σε έλεγχο της κατάστασης.
View this post on Instagram
Τι δείχνει το περιστατικό
Η εικόνα μιας γυναίκας να πέφτει στο έδαφος μετά από επαφή με αστυνομικό, σε μια συγκέντρωση που δεν εμφανίζεται ιδιαίτερα απειλητική, δυστυχώς δεν είναι μια εικόνα άγνωστη στην κοινωνία μας. Σε τέτοιες περιπτώσεις, το βασικό ερώτημα δεν είναι αν η αστυνομία έχει δικαίωμα να διαλύσει μια συγκέντρωση, αλλά πώς το κάνει. Η μετάβαση από την παρουσία σε μια πιο επιθετική κίνηση –όπως ένα σπρώξιμο ή μια κλωτσιά– είναι εκεί που αλλάζει όλο το πλαίσιο. Γιατί εκεί παύει να είναι «επιχείρηση απομάκρυνσης» και γίνεται ένα περιστατικό που αφορά την ασφάλεια των πολιτών και ναι, είναι επίδειξη δύναμης.
Όταν η ένταση ξεπερνά το απαραίτητο
Το συγκεκριμένο στιγμιότυπο δεν είναι μεμονωμένο στο δημόσιο διάλογο των τελευταίων ετών. Κάθε φορά που καταγράφονται παρόμοιες σκηνές, επανέρχεται το ίδιο ζήτημα: πού τελειώνει η επιβολή της τάξης και πού αρχίζει η υπερβολή;
Η γυναίκα που βρέθηκε στο έδαφος δεν εμφανίζεται να επιτίθεται ή να προκαλεί σε καμία των περιπτώσεων. Κι αυτό είναι που κάνει την εικόνα πιο δύσκολη να αγνοηθεί. Γιατί σε εκείνη τη στιγμή, η ισορροπία φαίνεται να χάθηκε. Άσε που, τέτοιες εικόνες δε μένουν μόνο στο επίπεδο του περιστατικού. Δημιουργούν μια συνολική αίσθηση για το πώς βιώνεται ο δημόσιος χώρος. Όταν κάποιος βλέπει ότι μια απλή παρουσία σε μια συγκέντρωση μπορεί να καταλήξει σε πτώση στο πεζοδρόμιο, το μήνυμα που περνάει δεν αφορά μόνο τη συγκεκριμένη ημέρα. Αφορά το πόσο «ασφαλής» (δε) νιώθει, για το να βρεθεί σε μια αντίστοιχη κατάσταση.
