Restart, μια έννοια αρκετά πολυφορεμένη, θα μπορούσε να πει κανείς, στις ημέρες μας. Την ακούς συχνά, σίγουρα, όμως αν την αναλύσεις και διεισδύσεις λίγο στο νόημά της, θα καταλάβεις ότι κρύβει πολλά. Στη σημερινή ενδοσκόπηση θα δούμε πώς είναι να προσπαθήσεις να κάνεις restart μετά τα 40, καθώς είναι μία κομβική ηλικία κι αυτή, στην οποία όχι μόνο υπάρχει, αλλά μπορεί ακόμα και να γιγαντωθεί αυτή η ιδιαίτερη επιθυμία για επανεκκίνηση και αναζήτηση νοήματος στη ζωή.
Ένας τρόπος για να συμβεί αυτό είναι η αναζήτηση ενός νέου χόμπι. Ξεκινώντας κάτι που σε γεμίζει, εσένα και μόνο αποκλειστικά, όπως μπορεί να είναι το περπάτημα, η εκμάθηση χορού, η έντονη γυμναστική, θα παρατηρήσεις μία σταδιακή μεταμόρφωση της καθημερινότητάς σου. Αποφασίζοντας να αφοσιωθείς ενεργά σε αυτόν τον στόχο, ανακαλύπτεις τον εαυτό σου, τα όριά του, τις αντοχές του και πειθαρχείς για να είσαι, φορά με τη φορά, καλύτερος. Εάν δηλαδή δεν το κάνεις μηχανικά, επειδή απλά πρέπει να το κάνεις ή επειδή έτσι επιβάλλεται από την κοινωνία, και εάν αποτελέσει μία πράξη αφοσίωσης σε εσένα, τότε θα ανακαλύψεις πόση δύναμη κρύβεις μέσα σου. Εκτός από την επιφανειακή χαρά που φυσικά χαρακτηρίζει τις εν λόγω δραστηριότητες, υπάρχει και ένα βάθος, το οποίο θα σε κάνει να μάθεις να μάχεσαι πιο δυνατά και να μην τα παρατάς. Γιατί ακόμα και στα 40 μπορεί να είσαι ευάλωτος και να χρειαστεί να επαναπροσδιορίσεις στόχους, και αυτό μόνο κακό δεν είναι.
Μπορεί από την άλλη να αισθανθείς ότι θέλεις, ή απλά να συμβεί αβίαστα, να αναθεωρήσεις τον τρόπο ζωής σου, την κοσμοθεωρία σου, το πώς αντιμετωπίζεις τις σχέσεις της ζωής σου — επαγγελματικές, φιλικές, ερωτικές. Μπορεί ένας ξαφνικός έρωτας σε αυτή την ηλικία να σε ταράξει, καθώς είναι κάτι που δεν είχες υπολογίσει, αλλά να σε κάνει να βρεις ξανά τη χαρά ή να σε απεγκλωβίσει από μία σχέση ή έναν γάμο στον οποίο αισθανόσουν φαινομενικά ευτυχία και ότι τα είχες όλα τακτοποιημένα, αλλά αυτό να ήταν μία ψευδαίσθηση. Ο άνθρωπος αυτός που θα ερωτευτείς μπορεί να είναι και πολύ διαφορετικός από εσένα, όμως ο αληθινός έρωτας δεν υπολογίζει κουλτούρες και ζωές, αλλά είναι ένας άνθρωπος που θα σε κάνει να πιστέψεις ότι η χαρά βρίσκεται στα απλά πράγματα και στα γνήσια συναισθήματα και όχι σε μία ζωή χτισμένη μέσα σε κουτάκια.
Κάποιος μπορεί να έχει συνηθίσει να ζει μία ζωή πιο εύκολη, λόγω της οικονομικής του άνεσης, όμως να συνειδητοποιήσει ότι αυτό είναι κάτι που δεν τον γεμίζει και δεν τον καλύπτει πλέον, καθώς δεν έχει βιώσει ποτέ την πραγματική ευτυχία, που βρίσκεται στα απλά πράγματα, στις απλές στιγμές με τους ανθρώπους μας και στην εξέλιξη του νου.
Μία άλλη περίπτωση μπορεί να είναι εκείνη που έχει κουραστεί επαγγελματικά, επειδή απασχολείται σε μία δουλειά η οποία δεν τον κάνει πραγματικά ευτυχισμένο και, όταν έρχεται αντιμέτωπος με αυτή την πραγματικότητα, τρομάζει — και είναι λογικό να τρομάζει, καθώς όταν έχει χτίσει μία ολόκληρη ζωή και μία καριέρα γύρω από αυτό, δεν είναι απλό.
Παράλληλα, μπορεί να υπάρχει η αίσθηση ότι οι φιλίες δεν καλύπτουν πλέον, με την πάροδο του χρόνου, και ότι δεν προσφέρουν τη συναισθηματική ικανοποίηση ή την ενσυναίσθηση που θα ήθελε κανείς. Μπορεί επίσης να υπάρχει μεγάλη διαφοροποίηση στους στόχους και στην πορεία της ζωής, η οποία να κλονίζει τις σχέσεις αντί να τις διατηρεί δυνατές, παρά το διαφορετικό μονοπάτι του καθενός. Ή μπορεί οι επιφανειακές και επιπόλαιες παρέες να κουράζουν, δημιουργώντας την ανάγκη για αναζήτηση της πραγματικής σύνδεσης.
Είναι δύσκολες οι αλλαγές, δεν είναι εύκολο για όλους αυτούς τους ανθρώπους — στους οποίους όλοι κάπου θα βρούμε ένα κομμάτι του εαυτού μας — να γκρεμίσουν τα κουτάκια τους, τις συνήθειες, την καθημερινότητά τους που νιώθουν ότι απειλείται και κλονίζεται. Όμως, ακόμα και αν προσπαθήσουν να το προσπεράσουν, το πρόβλημα θα επανεμφανιστεί ή θα καλυφθεί προσωρινά. Συνεπώς, δεν είναι καθόλου κακό, καθόλου ντροπή, να νιώσεις την ανάγκη ότι θες να αλλάξεις τη ζωή σου — μόνο κάθαρση είναι αυτό και θέλει κότσια, πολλά κότσια.
Δε σου λέω ότι θα είναι ένας δρόμος εύκολος, όμως αξίζει να τον διαβείς, να τον περάσεις και να τον προσπεράσεις, για να δεις τη νέα εκδοχή του εαυτού σου, αυτή που πραγματικά αναζητάς και νιώθεις ότι σου ανήκει. Ας αφήσουμε επιτέλους για λίγο και αυτές τις τακτοποιημένες ζωές και ας τις γκρεμίσουμε οικειοθελώς για να βρούμε την ευτυχία, την αγάπη, τον έρωτα — αυτά που πραγματικά αναζητούμε δηλαδή και αυτά που αποτελούν το νόημα της ζωής όλων μας.
Μπορείς λοιπόν να κάνεις restart μετά τα 40, με φόβο ή και χωρίς φόβο, και να γίνεις ένα με την ευάλωτη πλευρά του εαυτού σου, η οποία τελικά είναι και η περισσότερο ακαταμάχητη και άτρωτη, παράλληλα.
Συντάκτης: Διατσέντα Μαράτου
