Jennifer & June Gibbons: Η ζωή των διδύμων που επικοινωνούσαν μόνο μεταξύ τους

Η ιστορία της June και της Jennifer Gibbons δεν είναι ένα παραμύθι για δύο παρεξηγημένα κορίτσια, αλλά η περιγραφή μιας απόλυτης ανθρώπινης απομόνωσης. Φαντάσου δύο ανθρώπους που αρνούνται να ανοίξουν το στόμα τους και να μιλήσουν στον έξω κόσμο, επιλέγοντας να επικοινωνούν αποκλειστικά και μόνο μεταξύ τους. Μια ζωή χτισμένη πίσω από ένα τείχος που οι ίδιες ύψωσαν, αρνούμενες να παίξουν με τους κανόνες της υπόλοιπης κοινωνίας. Είναι η διαδρομή από την παιδική ηλικία στην απόλυτη συγχώνευση, μέχρι τη στιγμή που η μία έπρεπε να φύγει από τη ζωή για να μπορέσει η άλλη να αναπνεύσει.

Γεννημένες το 1963, οι δίδυμες ήταν κόρες των μεταναστών Gloria και Aubrey Gibbons, οι οποίοι μετακόμισαν από τα Μπαρμπέιντος στην Αγγλία ως μέρος της γενιάς Windrush. Από νωρίς, φάνηκε ότι κάτι ήταν περίεργο με τα δύο κορίτσια. Η γλώσσα τους, ένα πολύ γρήγορο Bajan Creole (δηλαδή η γλώσσα των Μπαρμπέιντος που προκύπτει από την ανάμειξη αγγλικών και αφρικανικών διαλέκτων) ήταν τελείως ακατανόητη για τους γύρω τους, ακόμα και για την ίδια τους την οικογένεια. Δεν ήταν απλώς «αγγλικά με προφορά», ήταν ένας κώδικας με δική του δομή. Οι γονείς, οι δάσκαλοι και τα άλλα παιδιά δεν μπορούσαν να τις καταλάβουν, και εκείνες, αντί να προσπαθήσουν να προσαρμοστούν, απλώς αποσύρθηκαν. Ήταν αχώριστες, έπαιζαν μόνο μεταξύ τους και σταδιακά σταμάτησαν να μιλούν σε οποιονδήποτε άλλον, δημιουργώντας ένα κλειστό κύκλωμα όπου ο καθένας από έξω θεωρούταν ξένος.

Εκείνο όμως που τις έκανε ακόμα πιο ιδιαίτερες, ήταν η εμμονή τους με τη γραφή. Όταν δεν έπαιζαν, έγραφαν ασταμάτητα. Είχαν γεμίσει σελίδες με σενάρια, ημερολόγια και ιστορίες. Μάλιστα, κάποια στιγμή κατάφεραν να εκδώσουν ένα βιβλίο, το The Pepsi-Cola Addict. Το αποτέλεσμα όμως ήταν περίεργο και ανησυχητικό: το περιεχόμενο ήταν εντελώς ξένο για την ηλικία τους, σκοτεινό και βiαιο, δείχνοντας ότι ο κόσμος που είχαν φτιάξει στο δωμάτιό τους δεν είχε καμία σχέση με την πραγματικότητα ενός εφήβου.

Η κατάσταση έγινε πιο επίσημη το 1974, όταν κάποιος γιατρός στο σχολείο παρατήρησε την απόλυτη παθητικότητά τους και την άρνησή τους να επικοινωνήσουν. Οι δίδυμες άρχισαν να επισκέπτονται ειδικούς, αλλά καμία λογοθεραπεία ή ψυχολογική υποστήριξη δεν έπιασε τόπο. Το κλείσιμο στον εαυτό τους ήταν τόσο βαθύ, ήταν τόσο αποστασιοποιημένες από τον υπόλοιπο κόσμο και τόσο αρνητικές σε οποιαδήποτε μορφή βοήθειας, που ακόμα και όταν τις χώρισαν ως μέτρο τελευταίας προσπάθειας για να τις κοινωνικοποιήσουν στέλνοντάς τις σε διαφορετικά οικοτροφεία, εκείνες απλώς κατέρρευσαν. Η μία δεν μπορούσε να λειτουργήσει χωρίς την άλλη.

Όσο μεγάλωναν, η απόσυρση έγινε πιο επιθετική και οδήγησε σε παραβατικές συμπεριφορές, όπως εμπρησμούς και βανδαλισμούς. Αυτό τις οδήγησε το 1981 στο ψυχιατρείο υψίστης ασφαλείας Broadmoor. Εκεί έμειναν για 11 ολόκληρα χρόνια, σε ένα περιβάλλον που δεν τις βοήθησε, αλλά με τις φαρμακευτικές θεραπείες τις απομόνωσε ακόμα περισσότερο. Η ζωή τους στο νοσοκομείο ήταν μια συνεχής μάχη επιβίωσης μέσα σε ένα κλειστό σύστημα, όπου η δημιουργικότητά τους περιορίστηκε, αλλά η σχέση τους παρέμεινε το μοναδικό τους καταφύγιο.

Τον Μάρτιο του 1993, έπειτα από 11 χρόνια εγκλεισμού στο ψυχιατρείο υψίστης ασφαλείας Broadmoor, οι αρχές αποφάσισαν τη μεταφορά των διδύμων στην κλινική Caswell στην Ουαλία, ένα περιβάλλον χαμηλότερης ασφαλείας που θεωρούνταν το πρώτο βήμα προς την ελευθερία. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, η Jennifer φαινόταν ασυνήθιστα σιωπηλή και υποτονική, μια κατάσταση που αρχικά αποδόθηκε στην κόπωση ή την επίδραση των φαρμάκων που λάμβαναν. Όταν έφτασαν στον προορισμό τους, οι νοσηλευτές διαπίστωσαν ότι δεν επρόκειτο για ύπνο, αλλά για κατάρρευση. Η Jennifer μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός της από οξεία μυοκαρδίτιδα, μια ξαφνική φλεγμονή του καρδιακού μυός, για την οποία οι ιατροί δεν μπόρεσαν να δώσουν καμία ξεκάθαρη βιολογική αιτία. Ο θάνατός της παρέμεινε ένα ιατρικό μυστήριο, το οποίο συχνά συνδέεται από όσους μελέτησαν την υπόθεση με τη «συμφωνία» που είχαν κάνει οι ίδιες: την ακλόνητη πεποίθηση ότι η συγχώνευσή τους ήταν τόσο απόλυτη, που η μία έπρεπε να πεθάνει για να επιζήσει η άλλη.

Η αντίδραση της June αμέσως μετά το συμβάν ήταν συγκλονιστική και αναπάντεχη για τους γύρω της. Αντί να καταρρεύσει από το πένθος, άρχισε να μιλάει με τους ανθρώπους του νοσοκομείου και την οικογένειά της, βγαίνοντας από τη σιωπή δεκαετιών σαν να είχε λυθεί ένα ξόρκι. Σε μεταγενέστερες δηλώσεις της, η June περιέγραψε τον θάνατο της αδελφής της όχι ως μια απώλεια, αλλά ως μια «απελευθέρωση» που της επέτρεψε, για πρώτη φορά στη ζωή της, να αναπνεύσει και να υπάρξει ως αυτόνομη προσωπικότητα. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η June ενσωματώθηκε σταδιακά στην κοινωνία, ζώντας μια σχετικά φυσιολογική ζωή κοντά στην οικογένειά της, χωρίς πλέον να συνοδεύεται από τη «σκιά» της αδελφής της. Η απόλυτη αυτή μεταμόρφωση της June από το «μισό» ενός όλου σε έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο, σφράγισε με έναν τραγικό τρόπο το τέλος της πιο αινιγματικής σχέσης στην ιστορία της σύγχρονης ψυχιατρικής.

Αν θέλεις να εμβαθύνεις στην ιστορία των διδύμων Gibbons, ξεκίνα με το βιβλίο The Silent Twins της Marjorie Wallace, που αποτελεί την πιο ολοκληρωμένη καταγραφή της υπόθεσης. Για μια πιο άμεση και προσωπική μαρτυρία από την ίδια τη June, αναζήτησε το podcast του BBC June: Voice of a Silent Twin, ενώ για μια διεισδυτική ματιά στην περίοδο του εγκλεισμού τους στο Broadmoor, δες το κλασικό ντοκιμαντέρ Silent Twin – Without My Shadow. Τέλος, αν προτιμάς μια καλλιτεχνική αποτύπωση του εσωτερικού τους κόσμου και της ασφυκτικής τους σχέσης, η ταινία The Silent Twins (2022) θα σου προσφέρει μια καθηλωτική κινηματογραφική εμπειρία.