Υπάρχουν άνθρωποι που ξυπνούν το πρωί χωρίς να ξέρουν αν θα φάνε. Όχι τι θα φάνε, αν θα φάνε. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν την πολυτέλεια να διαλέξουν ρούχα μπροστά σε μια ντουλάπα, γιατί ό,τι έχουν χωράει σε μια σακούλα. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν κλείνουν τα φώτα πριν κοιμηθούν, γιατί πολύ απλά δεν έχουν σπίτι για να μπουν μέσα και να τα σβήσουν.
Κι όμως, περνάμε δίπλα τους καθημερινά.
Τον βλέπεις στο φανάρι. Έναν άντρα γύρω στα πενήντα, με μάτια κουρασμένα, να κρατά ένα χαρτόνι που γράφει «πεινάω». Δε σου ζητά πολλά. Ίσως ένα ευρώ. Ίσως ένα κομμάτι ψωμί. Κι όμως, πολλές φορές γυρνάμε το βλέμμα αλλού. Όχι γιατί δεν μπορούμε να δώσουμε. Αλλά γιατί δε θέλουμε να δούμε.
Τη βλέπεις στο μετρό. Μια γυναίκα με ένα παιδί στην αγκαλιά. Το παιδί δεν κλαίει. Έχει μάθει. Έχει μάθει να σωπαίνει μπροστά στην ανάγκη. Έχει μάθει ότι η πείνα δεν είναι κάτι που φεύγει εύκολα. Εκείνη ψιθυρίζει «ό,τι μπορείτε». Και οι περισσότεροι συνεχίζουν να κοιτούν το κινητό τους.
Υπάρχει κι εκείνος που κοιμάται σε ένα παγκάκι. Χειμώνα, καλοκαίρι. Με μια κουβέρτα που δε φτάνει ποτέ να τον ζεστάνει πραγματικά. Δεν έχει «επιστροφή στο σπίτι». Δεν έχει «θα ξεκουραστώ λίγο». Το παγκάκι είναι το σπίτι του. Ο δρόμος, η καθημερινότητά του. Η αβεβαιότητα, η μόνιμη συνθήκη του.
Κι ενώ όλα αυτά συμβαίνουν γύρω μας, εμείς… παραπονιόμαστε. Παραπονιόμαστε γιατί το κινητό μας δεν είναι το τελευταίο μοντέλο. Γιατί δεν πήραμε αρκετά likes. Γιατί κάποιος δε μας έδωσε την προσοχή που θεωρούσαμε ότι αξίζαμε. Γιατί θέλουμε περισσότερα. Πάντα περισσότερα.
Ζούμε σε μια εποχή που η εικόνα έχει γίνει ανάγκη. Όχι απλώς επιθυμία. Ανέβασε, δείξε, σύγκρινε, απόδειξε. Πόσο καλά περνάς. Πόσο όμορφη είναι η ζωή σου. Πόσο «τέλεια» είσαι. Αλλά πόσο αληθινά είναι όλα αυτά;
Γιατί την ίδια στιγμή που κάποιος ψάχνει απεγνωσμένα λίγα ψιλά για να φάει, εμείς μπορεί να ξοδεύουμε χρήματα σε πράγματα που δεν χρειαζόμαστε, μόνο και μόνο για να δείξουμε ότι μπορούμε. Για να φανεί. Για να εντυπωσιάσουμε. Και κάπου εκεί, χάνεται η ουσία. Χάνεται η ευγνωμοσύνη.
Γιατί η αλήθεια είναι σκληρή: έχουμε τα βασικά και τα θεωρούμε δεδομένα. Έχουμε ένα πιάτο φαγητό και δεν το εκτιμάμε. Έχουμε ένα κρεβάτι και το θεωρούμε αυτονόητο. Έχουμε ανθρώπους δίπλα μας και τους προσπερνάμε, ψάχνοντας κάτι «καλύτερο». Είμαστε αχάριστοι! Όχι από κακία… Από συνήθεια.
Μάθαμε να θέλουμε συνεχώς περισσότερα, χωρίς να κοιτάμε τι ήδη έχουμε. Μάθαμε να μετράμε την αξία μας με βάση την εικόνα και όχι την ουσία. Μάθαμε να ζητάμε, αντί να νιώθουμε. Και όμως, μια μικρή παύση αρκεί για να αλλάξει η οπτική.
Να κοιτάξεις γύρω σου. Να δεις πραγματικά. Όχι επιφανειακά. Να νιώσεις. Να συνειδητοποιήσεις ότι αυτό που θεωρείς «λίγο», για κάποιον άλλο είναι τα πάντα. Ότι αυτό που εσύ προσπερνάς, για κάποιον είναι όνειρο.
Δεν χρειάζεται να αλλάξεις τον κόσμο για να κάνεις τη διαφορά. Μερικές φορές, αρκεί να μη γυρίσεις το βλέμμα. Να δώσεις. Να σταθείς. Να αναγνωρίσεις.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν είναι το πόσα δείξαμε που έχει σημασία. Είναι το πόσα νιώσαμε. Και κυρίως, το πόσα δώσαμε.
Ίσως τότε καταλάβουμε ότι δεν μας λείπουν πράγματα. Μας λείπει συνείδηση.
Και ίσως τότε, σταματήσουμε να κυνηγάμε την εικόνα… και αρχίσουμε να τιμάμε τη ζωή που ήδη έχουμε.
Συντάκτης: Νίκη Ντάλντα
