Ζούμε σε μια εποχή όπου μπορούμε να επικοινωνήσουμε με οποιονδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή. Με ένα μήνυμα, μια βιντεοκλήση ή ένα story στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μοιάζει σαν να είμαστε όλοι πιο κοντά από ποτέ. Κι όμως, όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότεροι άνθρωποι δηλώνουν ότι νιώθουν μόνοι. Είναι παράξενο πώς, σε έναν κόσμο γεμάτο ειδοποιήσεις, likes και followers, η μοναξιά εξακολουθεί να μεγαλώνει.
Πιστεύω ότι πολλές φορές έχουμε μπερδέψει την επικοινωνία με την πραγματική επαφή. Μπορεί να μιλάμε καθημερινά με δεκάδες ανθρώπους, αλλά να μην υπάρχει ούτε ένας με τον οποίο να μπορούμε να μοιραστούμε πραγματικά όσα νιώθουμε. Οι περισσότεροι έχουμε συνηθίσει να δείχνουμε μόνο τις όμορφες στιγμές της ζωής μας. Χαμόγελα, ταξίδια, επιτυχίες και όμορφες φωτογραφίες. Πίσω, όμως, από αυτές τις εικόνες μπορεί να κρύβονται άγχος, ανασφάλεια ή ακόμα και θλίψη… Πραγματική θλίψη…
Ένα ακόμη πρόβλημα είναι ότι έχουμε αρχίσει να συγκρίνουμε συνεχώς τη ζωή μας με τη ζωή των άλλων. Βλέπουμε ανθρώπους που φαίνονται ευτυχισμένοι, επιτυχημένοι και γεμάτοι φίλους και πολλές φορές πιστεύουμε ότι μόνο εμείς αντιμετωπίζουμε δυσκολίες. Στην πραγματικότητα, όμως, κανείς δε δημοσιεύει τις δύσκολες στιγμές του. Έτσι, δημιουργείται μια ψεύτικη εικόνα τελειότητας, η οποία επηρεάζει την αυτοπεποίθησή μας και μας κάνει να αισθανόμαστε ότι δεν είμαστε αρκετοί.
Η μοναξιά δεν αφορά μόνο τους ηλικιωμένους, όπως πίστευαν παλαιότερα. Σήμερα αφορά και τους νέους ανθρώπους. Πολλοί μαθητές, φοιτητές αλλά και εργαζόμενοι αισθάνονται απομονωμένοι, ακόμη κι όταν βρίσκονται καθημερινά ανάμεσα σε κόσμο. Οι γρήγοροι ρυθμοί της ζωής, οι πολλές υποχρεώσεις και η συνεχής πίεση για επιτυχία αφήνουν ελάχιστο χρόνο για ουσιαστικές σχέσεις. Πολλές φιλίες μένουν στην επιφάνεια, ενώ αρκετοί άνθρωποι δυσκολεύονται να εκφράσουν τα συναισθήματά τους από φόβο μήπως κριθούν.
Παράλληλα, η κοινωνία συχνά προβάλλει την εικόνα ότι πρέπει να είμαστε συνεχώς δυνατοί. Από μικρή ηλικία ακούμε φράσεις όπως «μην κλαις», «προχώρα» ή «μη δείχνεις αδυναμία». Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι να κρατούν μέσα τους όσα τους απασχολούν. Όταν, όμως, τα συναισθήματα μένουν κρυμμένα για πολύ καιρό, η μοναξιά γίνεται ακόμη πιο έντονη.
Θεωρώ ότι η λύση δεν είναι να εγκαταλείψουμε την τεχνολογία. Η τεχνολογία έχει προσφέρει σημαντικά πράγματα και έχει φέρει κοντά ανθρώπους που βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά. Το θέμα είναι να μάθουμε να τη χρησιμοποιούμε με μέτρο. Μια πραγματική συζήτηση πρόσωπο με πρόσωπο, μια βόλτα με φίλους ή λίγος ποιοτικός χρόνος με την οικογένεια μπορούν να μας προσφέρουν πολύ περισσότερα από ώρες ατελείωτου σκρολαρίσματος στην οθόνη ενός κινητού.
Επιπλέον, είναι σημαντικό να μάθουμε να ζητάμε βοήθεια όταν τη χρειαζόμαστε. Δεν είναι ντροπή να παραδεχτούμε ότι δυσκολευόμαστε ή ότι δεν αισθανόμαστε καλά. Αντίθετα, χρειάζεται θάρρος για να μιλήσει κάποιος ανοιχτά για όσα τον απασχολούν. Όσο περισσότερο μοιραζόμαστε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας με ανθρώπους που εμπιστευόμαστε, τόσο πιο εύκολο γίνεται να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες.
Κλείνοντας, πιστεύω ότι η μοναξιά είναι ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας, παρόλο που πολλές φορές δε φαίνεται. Ίσως επειδή δεν έχει πάντα εμφανή σημάδια, συχνά την αγνοούμε. Όμως, πίσω από ένα χαμόγελο μπορεί να κρύβεται ένας άνθρωπος που έχει ανάγκη να τον ακούσει κάποιος πραγματικά. Αν μάθουμε να αφιερώνουμε περισσότερο χρόνο στους ανθρώπους γύρω μας, να ακούμε χωρίς να κρίνουμε και να δείχνουμε περισσότερο ενδιαφέρον, ίσως καταφέρουμε να δημιουργήσουμε μια κοινωνία με λιγότερη μοναξιά και περισσότερη ανθρώπινη επαφή. Στο τέλος της ημέρας, αυτό που όλοι αναζητάμε δεν είναι τα περισσότερα likes, αλλά να νιώθουμε ότι ανήκουμε κάπου και ότι υπάρχει κάποιος που ενδιαφέρεται πραγματικά για εμάς.
Συντάκτης: Νίκη Ντάλντα
