Υπάρχει κάτι βαθιά απελευθερωτικό στο να ταξιδεύεις. Δεν είναι μόνο οι εικόνες, τα τοπία ή οι φωτογραφίες που θα πάρεις μαζί σου. Είναι η αλλαγή μέσα σου. Είναι το πώς, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να βλέπεις τον κόσμο αλλιώς και τελικά να βλέπεις κι εσένα αλλιώς. Γιατί όταν φεύγεις από το γνώριμο περιβάλλον σου, φεύγεις και από τα «πρέπει» που σε βαραίνουν. Από το «τι θα πει ο κόσμος», από τις ταμπέλες, από τις συνήθειες που ποτέ δεν αμφισβήτησες. Και τότε αρχίζεις να παρατηρείς. Παρατηρείς ανθρώπους.
Ανθρώπους διαφορετικούς από εσένα. Με άλλη κουλτούρα, άλλη νοοτροπία, άλλη καθημερινότητα. Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς πόσο περιορισμένος είναι ο τρόπος που έχουμε μάθει να ζούμε.
Σε κάποιες χώρες, για παράδειγμα, δεν τους νοιάζει τι θα πει ο κόσμος. Και δεν το λένε, το δείχνουν. Θα δεις ανθρώπους να πηγαίνουν στη δουλειά τους με το ποδήλατο, χωρίς να τους απασχολεί αν ιδρώσουν, αν «φαίνονται», αν είναι αρκετά εντυπωσιακοί. Θα τους δεις να γυμνάζονται στα πάρκα, να πίνουν το τσάι τους ή τον καφέ τους μόνοι τους, χωρίς να το βαφτίζουν μοναξιά.
Γιατί εκεί, η μοναχικότητα δεν είναι ταμπού. Είναι επιλογή. Δεν περιμένουν παρέα για να απολαύσουν μια στιγμή. Δε χρειάζονται επιβεβαίωση για να νιώσουν καλά. Θα κάτσουν μόνοι τους σε ένα καφέ, θα διαβάσουν, θα σκεφτούν, θα παρατηρήσουν. Και δεν τους περνά καν από το μυαλό ότι αυτό είναι «περίεργο».
Και ξαφνικά, αναρωτιέσαι.
Εμείς γιατί το φοβόμαστε τόσο; Γιατί έχουμε μάθει να συνδέουμε τη σιωπή με τη θλίψη και τη μοναξιά με την απόρριψη;
Τα ταξίδια σου δείχνουν ότι υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να ζεις. Πιο απλοί. Πιο αληθινοί. Θα δεις ανθρώπους να συζητούν μεταξύ τους αντί να είναι χαμένοι στις οθόνες τους. Σε μέσα μεταφοράς, σε καφετέριες, σε πάρκα, σε μπαρ, μιλάνε. Γελάνε. Ανταλλάσσουν βλέμματα. Είναι παρόντες. Και τότε καταλαβαίνεις πόσο έχουμε απομακρυνθεί.
Γιατί εμείς πολλές φορές καθόμαστε δίπλα ο ένας στον άλλον… και είμαστε αλλού.
Θα δεις επίσης μια άλλη μορφή σεβασμού. Δεν πετάνε τα σκουπίδια κάτω. Δεν αντιμετωπίζουν τον δημόσιο χώρο σαν κάτι ξένο. Τον σέβονται, γιατί είναι κομμάτι της ζωής τους. Και αυτό δεν είναι θέμα νόμου, είναι θέμα παιδείας.
Ακόμα και ο καιρός δεν τους επηρεάζει όπως εμάς. Μπορεί να βρέχει, να έχει κρύο, να έχει γκρίζο ουρανό και όμως η ζωή συνεχίζεται κανονικά. Δεν ακυρώνουν τη μέρα τους. Δεν κλείνονται μέσα. Προσαρμόζονται.
Και ίσως εκεί βρίσκεται το μεγαλύτερο μάθημα. Ότι η ζωή δεν χρειάζεται να είναι τέλεια για να τη ζήσεις. Δε χρειάζεται ήλιος για να βγεις έξω. Δε χρειάζεται παρέα για να πιεις έναν καφέ. Δε χρειάζεται επιβεβαίωση για να νιώσεις καλά με τον εαυτό σου. Χρειάζεται απλώς να το επιτρέψεις. Τα ταξίδια δε σου δίνουν μόνο εμπειρίες. Σου δίνουν προοπτική. Σου ανοίγουν το μυαλό. Σε κάνουν να αμφισβητήσεις όσα θεωρούσες δεδομένα. Και ίσως το πιο σημαντικό: σε βοηθούν να κανονικοποιήσεις πράγματα που δε θα έπρεπε ποτέ να είναι «περίεργα». Να κανονικοποιήσεις το να είσαι μόνος χωρίς να νιώθεις μόνος.
Να κανονικοποιήσεις το να ζεις χωρίς να αποδεικνύεις. Να κανονικοποιήσεις το να απολαμβάνεις τη στιγμή χωρίς να τη δείχνεις. Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν είναι ο τόπος που σε αλλάζει. Είναι το πώς επιλέγεις να δεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτόν.
Και ίσως τελικά, το μεγαλύτερο ταξίδι… να είναι αυτό που σε φέρνει πιο κοντά σε σένα.
Συντάκτης: Νίκη Ντάλντα
