Υπάρχουν παιδιά που κοιτάζουν τα αστέρια και παιδιά που τα μετράνε. Και μετά υπάρχει ο Βίκτωρ Γιαννικόπουλος — που προσπαθεί να τα φτάσει πριν καν τελειώσει το λύκειο. Στα 15 του, σχεδιάζει διαστημικές αποστολές που φιλοδοξούν να συνεχίσουν το έργο της NASA και να πάνε ένα βήμα πιο πέρα από εκεί που έφτασαν τα Voyager program. Γιατί για κάποιους, το μέλλον δεν είναι κάτι που περιμένεις — είναι κάτι που χτίζεις από τώρα.
Και όχι, δεν μιλάμε για ένα «παιδικό όνειρο». Μιλάμε για ένα project με ορίζοντα υλοποίησης μέχρι το 2035.
Το project που κοιτάει πέρα από τα Voyager
Ο ίδιος εξηγεί ότι η ιδέα του αποτελεί μια φυσική συνέχεια των θρυλικών αποστολών Voyager program του 1977 — μόνο που αυτή τη φορά με τη δύναμη της σύγχρονης τεχνολογίας. Στόχος; Να φτάσουμε πιο γρήγορα στον διαστρικό χώρο, εκεί όπου βρίσκονται ήδη τα Voyager, και από εκεί να ανοίξει ο δρόμος για εξερεύνηση άλλων ηλιακών συστημάτων, όπως στον Αστερισμό της Καμηλοπάρδαλης.
Η προσέγγισή του βασίζεται και στην κβαντική φυσική — τον κλάδο που ασχολείται με τον μικρόκοσμο, τα σωματίδια και τα άτομα. Με απλά λόγια, ο Βίκτωρας δεν κοιτάει μόνο τα άστρα. Ψάχνει να καταλάβει και το τι συμβαίνει μέσα τους.
Από τα παιδικά βιβλία στη συνεργασία με τη NASA
Η αρχή έγινε νωρίς. Πολύ νωρίς. Η αγάπη του για την επιστήμη γεννήθηκε μέσα από τα βιβλία που του διάβαζαν οι γονείς του για τα αστέρια. Κάπου εκεί φαίνεται το μοτίβο: υποστήριξη, περιέργεια και συνέπεια. Κι αν νομίζεις ότι η ιστορία σταματά στο διάστημα, κάνεις λάθος. Ο Βίκτωρας θέλει να συνδυάσει δύο φαινομενικά άσχετους κόσμους: την Ιατρική και την Αστροφυσική. Ο ίδιος, μάλιστα, πιστεύει ότι το μέλλον —ειδικά με την εξέλιξη της Τεχνητής Νοημοσύνης— βρίσκεται ακριβώς σε τέτοιες «υβριδικές» συνδέσεις.
Έρευνα για τον καρκίνο στα 15
Η πιο πρόσφατη βράβευση του Βίκτωρα ήρθε σε διαγωνισμό στη Θεσσαλονίκη. Όπως εξήγησε: «εδώ και καιρό ασχολούμαι με μία μελέτη, μία έρευνα που κάνω με ασθενείς οι οποίοι έχουν “καρκινοπάθεια”. Έχουμε δημιουργήσει κάποια δομημένα ερωτηματολόγια αλλά ανώνυμα, έχουμε πάρει κάποια δεδομένα και προσπαθούμε να βρούμε αν τελικά ο καρκίνος και αν επηρεάσουμε τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα μπορεί στην ουσία να επηρεάσει την εμφάνιση κακοήθειας».
Και συμπλήρωσε: «Αναρωτιέμαι αν επηρεάσουμε αυτά τα μοτίβα, αν μπορεί να οδηγήσει σε ασθενείς που έχουν “καρκινοπάθεια”».
Μια «κανονική» καθημερινότητα (σχεδόν)
Κι όμως, πίσω από όλα αυτά, υπάρχει ένα παιδί με μια αρκετά φυσιολογική ρουτίνα. Σχολείο, διάβασμα, υποχρεώσεις. Η διαφορά είναι τι κάνει στον «ελεύθερο χρόνο» του: παρουσιάσεις, projects, συνεργασίες με τη NASA. Όπως λέει και ο ίδιος, το άγχος υπήρχε στην αρχή. Μετά όμως ήρθε η συνειδητοποίηση ότι όταν κάνεις κάτι που σου ταιριάζει, τα πράγματα ρέουν πιο εύκολα.
«Η καθημερινότητά μου είναι όπως όλων των παιδιών, ξυπνάω και πάω στο σχολείο. Απλά όταν γυρνάω είναι λίγο διαφορετικά. Κάνω τα μαθήματά μου, τις υποχρεώσεις μου, αλλά θα αφιερώσω και έναν μικρό χρόνο για να ασχοληθώ με την παρουσίαση που έχω να κάνω, με τις αποστολές που προανέφερα με την NASA. Δηλαδή δεν αλλάζει κάτι τόσο».
Η τεχνητή νοημοσύνη και το σκοτεινό σενάριο
Κλείνοντας, αναφερόμενος σε λόγια του Albert Einstein για τους παγκόσμιους πολέμους, συνδέει το σήμερα με την εξέλιξη της τεχνολογίας.
«Ο Αϊνστάιν είχε πει κάποτε… Τον είχαν ρωτήσει “πώς θα γίνει τρίτος παγκόσμιος πόλεμος;” και εκείνος απάντησε πως δεν ξέρουμε πώς θα γίνει αλλά ξέρουμε πως ο τέταρτος θα γίνει με ξύλα και πέτρες. Πλέον, με τη σημερινή τεχνολογία, μπορούμε να πούμε ότι ίσως και ο τρίτος παγκόσμιος να είναι ένας κυβερνοεπιθετικός πόλεμος. Και ο τέταρτος παγκόσμιος πόλεμος, ίσως, αν δε θέσουμε εχθές όρια στην τεχνητή νοημοσύνη, να είναι χωρίς το ανθρώπινο είδος».
Βαρύ για έναν 15χρονο;
Ίσως.
Αλλά αν κάτι δείχνει αυτή η ιστορία, είναι ότι η ηλικία δεν καθορίζει το πόσο μακριά μπορείς να δεις.
