Μετά από 15 χρόνια γάμου, ο Javier Bardem μιλάει για τη σύζυγό του, Penélope Cruz, και το ίντερνετ θυμάται ξανά πώς είναι ο γνήσιος old fashion έρωτας, που στις μέρες μας λίγο πολύ όλοι έχουμε ξεχάσει.
Ο Ισπανός ηθοποιός, μιλώντας στο Variety, εξυμνεί τη γυναίκα της ζωής του, μακαρίζοντας την τύχη του που είναι στο πλευρό του. Χαρακτηριστικά, ο ίδιος ανέφερε: «Αισθάνομαι ευλογημένος που είχα την ευκαιρία να βρεθώ την ίδια στιγμή, στο ίδιο μέρος στη ζωή με αυτή τη γυναίκα».
Ο θαυμασμός του όμως δεν τελειώνει εκεί και, σε μια αυθόρμητη στιγμή του, που διόλου δεν προσπάθησε να φανεί «κομψός», ούτε να διαλέξει τις λέξεις και πόσο μάλλον να φιλτράρει το συναίσθημά του, είπε απλά, λιτά και απέριττα: «Είναι απίστευτα γαμ@@@τα όμορφη. Τη βλέπω να φωτογραφίζεται και λέω “είναι αυτή η γυναίκα μου; Θεέ μου, είναι;”» Και κάπου εκεί, χωρίς θεωρίες και χωρίς αναλύσεις, είπε κάτι που οι περισσότεροι έχουμε ξεχάσει: ότι η αγάπη δε χρειάζεται να είναι ψύχραιμη για να είναι αληθινή.
Υπάρχει, ρε παιδιά, σήμερα μια περίεργη τάση. Να επιθυμούμε διακαώς να μειώνουμε την ένταση, να κρατάμε αποστάσεις, ώστε βεβαίως να μην εκτεθούμε. Σαν να φοβόμαστε ότι, αν δείξουμε πόσο αγαπάμε, θα χάσουμε κάτι από την αξία και από τη δύναμή μας.
Και έρχεται τότε ένας άντρας σαν τον Μπαρδέμ και κάνει ακριβώς το αντίθετο. Δε φοβάται να θαυμάσει, δε φοβάται να εκφραστεί και, το καλύτερο, δε φοβάται να φανεί ευάλωτος! Και αυτό είναι που τον κάνει να μοιάζει “old school”. Όχι γιατί ανήκει σε άλλη εποχή, αλλά γιατί θυμίζει μια εποχή που ο έρωτας δεν κρυβόταν πίσω από άμυνες.
Εξάλλου, το λέει και η σύγχρονη ψυχολογία. Ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία σε μια σχέση δεν είναι η συμβατότητα, αλλά ο θαυμασμός. Το να βλέπεις τον άλλον και να τον εκτιμάς πραγματικά. Να τον χαζεύεις και να νιώθεις περήφανος που είναι δίπλα σου. Όχι σαν κάτι δεδομένο, αλλά σαν μια συνειδητή, ώριμη επιλογή.
Και μεταξύ μας, ακριβώς αυτό κάνει ο Μπαρδέμ. Δε μιλά για την Πενέλοπε σαν κάτι που «έχει», μιλά για εκείνη σαν κάτι που ακόμα ανακαλύπτει. Γιατί ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στις σχέσεις σήμερα είναι η εξοικείωση. Και δεν εννοώ την καλή, εκείνη δηλαδή που φέρνει αυτή τη γλυκιά οικειότητα, αλλά την άλλη που φέρνει την αδιαφορία. Που κάνει τον άλλον «δεδομένο» και που παύεις πλέον να τον βλέπεις πραγματικά. Ε, εκεί ακριβώς, να ξέρετε, ξεκινάει και η φθορά!
Ο τρόπος όμως που μιλάει ο Μπαρδέμ δείχνει κάτι απλό αλλά σπάνιο, δυστυχώς: ότι ο ίδιος ακόμη βλέπει, ακόμη παρατηρεί και ακόμη νιώθει τυχερός. Και φυσικά αυτό καθόλου τύχη δεν είναι. Αυτό είναι αυτό που ονομάζουμε στάση! Και ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: δε μιλάμε σαφώς για παραμύθια, ούτε για «τέλειες σχέσεις». Μιλάμε όμως για κάτι πιο ουσιαστικό: για το να επιλέγεις να βλέπεις τον άνθρωπό σου με αγάπη, να τον τιμάς με τα λόγια σου, να τον ανεβάζεις και όχι να τον μειώνεις και, το πιο σημαντικό, να τον θαυμάζεις και όχι να τον συγκρίνεις. Αυτό είναι πραγματικό old school.
Και κάπου εδώ έρχεται το πιο σημαντικό ερώτημα. Εσύ πώς μιλάς στον άνθρωπό σου; Με τρυφερότητα ή με ειρωνεία; Με θαυμασμό ή με κριτική; Με περηφάνια ή με μια μόνιμη υποτίμηση που την έχουμε βαφτίσει «χιούμορ»; Γιατί ο τρόπος που μιλάς, φανερώνει και τον τρόπο που νιώθεις. Και ακόμα περισσότερο, τον τρόπο που έχεις μάθει να αγαπάς.
Ίσως τελικά αυτό να λείπει. Όχι τα μεγάλα λόγια και οι εντυπωσιακές κινήσεις. Αλλά αυτή η απλή, αυθόρμητη, σχεδόν παιδική στιγμή που κοιτάς τον άλλον και λες: «Είναι αυτός ο άνθρωπος δικός μου;» Χωρίς φόβο, χωρίς δεύτερες σκέψεις και χωρίς να το μειώνεις. Δε χρειάζεται λοιπόν να είσαι ο Χαβιέ Μπαρδέμ για να αγαπάς και να εκφράζεσαι έτσι. Χρειάζεται όμως να το επιτρέψεις. Να αφήσεις, ρε παιδί μου, λίγο χώρο στο συναίσθημα να φανεί. Να μην το πνίγεις πριν καν βγει και να μη φοβάσαι ότι, αν αγαπήσεις πολύ, θα χάσεις.
Γιατί ίσως αυτό που πραγματικά λείπει σήμερα δεν είναι οι σχέσεις, αλλά ο τρόπος — ο αυθεντικός, ο τολμηρός, ο αληθινός — που τις ζούμε. Και αν υπάρχει κάτι να κρατήσουμε από αυτόν τον “old fashion” τρόπο αγάπης, είναι ένα: Να μιλάς για τον άνθρωπό σου σαν να είναι θαύμα. Γιατί για σένα, είναι!
Συντάκτης: Φραγκούλα Χατζηαγόρου
