Η θάλασσα και ο Βράχος
Και δε μιλάω για στοιχεία της φύσης.
Στην άκρη ενός γκρεμού, εκεί που η γη τελειώνει και αρχίζει το άπειρο, στεκόταν ένας βράχος. Σιωπηλός. Ακίνητος. Αιώνιος. Κάθε μέρα, η θάλασσα ερχόταν να τον συναντήσει. Άλλοτε απαλά, άλλοτε με ορμή, άλλοτε θυμωμένη, άλλοτε γεμάτη χάδι. Μια μέρα, ο βράχος μίλησε. «Γιατί δεν μένεις ποτέ;» ρώτησε. Η θάλασσα χαμογέλασε μέσα στον αφρό της. «Γιατί αν μείνω θα πάψω να είμαι θάλασσα.»
Ο βράχος έμεινε για λίγο σιωπηλός. «Και εγώ;» είπε. «Εγώ που μένω πάντα εδώ; Δεν κουράζομαι να σε περιμένω;» Η θάλασσα τον αγκάλιασε πιο δυνατά αυτή τη φορά. «Εσύ δεν περιμένεις. Εσύ είσαι.» «Είμαι, αλλά διαλύομαι», απάντησε ο βράχος. «Κάθε σου κύμα παίρνει και κάτι από μένα.» Η θάλασσα ησύχασε. «Και κάθε σου αντοχή μου θυμίζει γιατί επιστρέφω.»
Πέρασαν χρόνια. Καταιγίδες. Ηρεμίες. Φεγγάρια που ανέβαιναν και έσβηναν. Ο βράχος άρχισε να μικραίνει. Η θάλασσα δεν άλλαξε ποτέ. Μια νύχτα, με άνεμο δυνατό, ο βράχος ξαναμίλησε. «Δεν ξέρω αν με αγαπάς, ή αν απλά με χρειάζεσαι για να σπας πάνω μου.» Η θάλασσα δεν απάντησε αμέσως. Μόνο τον χτύπησε πιο άγρια από ποτέ. Και μετά ψιθύρισε: «Κι εγώ δεν ξέρω αν με αντέχεις ή αν απλά δεν ξέρεις να φύγεις.»
Σιωπή. Το πρωί βρήκε τον βράχο πιο φθαρμένο και τη θάλασσα το ίδιο όμορφη. Δε μιλάω ούτε για βράχους, ούτε για θάλασσες. Μιλάω για σχέσεις. Για ανθρώπους που έμαθαν να είναι σταθεροί, να δίνουν, να αντέχουν μέχρι που αρχίζουν να χάνουν κομμάτια από τον εαυτό τους χωρίς να το καταλάβουν. Που μπέρδεψαν τη δύναμη με τη σιωπή και την αγάπη με την ανοχή.
Και για άλλους ανθρώπους, που έμαθαν να νιώθουν, να κινούνται, να αλλάζουν αλλά καμιά φορά μπερδεύουν το «χαλαρό» με το αδιάφορο, και το ήρεμο με αυτό που δεν έχει βάθος. Η αλήθεια είναι πιο σκληρή. Κανείς δεν είναι βράχος για να τον διαλύουν. Όπως και κανείς δεν είναι κύμα για να τον φοβούνται.
Ο άνθρωπος οφείλει να βάζει όρια στο τι δίνει. Γιατί ό,τι δίνεται χωρίς όριο κάποια στιγμή δεν έχει αξία ούτε για εκείνον που το δίνει. Οφείλει, επίσης, να ξεχωρίζει. Γιατί δεν είναι κάθε ησυχία δύναμη, αλλά ούτε κάθε ηρεμία αδυναμία. Δεν είναι μάχη. Δεν είναι ποιος έχει δίκιο. Είναι δύο αρχέτυπα που προσπαθούν να συναντηθούν χωρίς να χαθούν. Και ίσως το πιο δύσκολο μάθημα είναι αυτό: να αγαπάς, χωρίς να διαλύεσαι. Να δέχεσαι, χωρίς να καταπίνεις τον εαυτό σου. Να μένεις, μόνο εκεί που δε χρειάζεται να μικραίνεις για να χωρέσεις.
Γιατί στο τέλος, δε φταίει ούτε ο βράχος που άντεξε, ούτε η θάλασσα που δεν έμεινε. Φταίει που κανείς από τους δύο δεν έμαθε πότε να σταματήσει. Και αν το δεις αλλιώς, ίσως κάποτε ο βράχος να ήταν η θάλασσα. Και η θάλασσα ένας βράχος. Ίσως να υπάρχει και εκείνος που δίνει ασταμάτητα, που μένει, που περιμένει που γίνεται ακτή για κάποιον που έρχεται και φεύγει σαν παλίρροια χωρίς προορισμό.
Και ο άλλος; Ίσως να είναι εκείνος που δεν έμαθε ποτέ να μένει. Που μπερδεύει την ελευθερία με τη φυγή και την ένταση με το νόημα. Που επιστρέφει όχι γιατί επέλεξε αλλά γιατί δε βρήκε ποτέ κάτι να τον κρατήσει μέσα του. Γιατί τελικά όποιος δίνει χωρίς όρια, γίνεται δεδομένος. Και όποιος φεύγει χωρίς να χάσει, δεν έμαθε ποτέ να αγαπά.
Η ισορροπία δεν είναι να γίνεις βράχος, ούτε θάλασσα. Είναι να μάθεις πότε να είσαι το καθένα.
Συντάκτης: Κπτ. Γιώργος Μπαρμπαρής
