Πέρασε όπως περνάνε όλα γρήγορα, χωρίς εξήγηση.
Έμεινε όμως αλλού.
Στον τρόπο που κοντοστέκεται πριν μιλήσει,
στο πώς αποφεύγει κάποιες λέξεις,
στο πώς γελάει λίγο πιο αργά απ’ όσο χρειάζεται.
Δεν το κουβαλάει φανερά.
Δεν το δείχνει όταν τον κοιτάς.
Απλώς υπάρχει σε μικρές κινήσεις και περισσότερο στα όνειρα.
Μέσα από τις ιστορίες μου προσπαθώ να κρατώ ζωντανές τις μικρές αλήθειες της καρδιάς, να θυμάμαι και να θυμίζω όσα κάνουν τον κόσμο πιο απαλό και φωτεινό. Μαζεύω στιγμές από το φως, τη θάλασσα, το γέλιο και τις σιωπές που ψιθυρίζουν αλήθειες. Κάθε ιστορία είναι ένας μικρός δρόμος για τη φαντασία, για το συναίσθημα, για την ελπίδα. Θέλω οι λέξεις να αγγίζουν αργά, να αφήνουν χώρο για ανάσα και για στοχασμό, να μεταμορφώνουν στιγμές της καθημερινότητας σε κάτι που μένει στην καρδιά.
