Το ανθρώπινο άγγιγμα είναι από τα πιο βαθιά και αληθινά πράγματα που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος. Πριν ακόμη μάθουμε να μιλάμε, μαθαίνουμε να νιώθουμε μέσα από την επαφή, από μια αγκαλιά, ένα χάδι, ένα χέρι που μας κρατά όταν φοβόμαστε. Γι’ αυτό υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι θυμούνται ένα άγγιγμα για χρόνια, χωρίς όμως να μπορούν να εξηγήσουν το γιατί. Το ανθρώπινο άγγιγμα δεν ακουμπά μόνο το σώμα μας, αλλά αγγίζει για λίγο την ίδια μας την ψυχή και αφήνει πίσω του ένα μικρό ενεργειακό σημάδι που δεν σβήνει εύκολα.
Ένα χάδι με αληθινή αγάπη μπορεί να σε ηρεμήσει περισσότερο από χίλιες λέξεις και, ταυτόχρονα, μια αγκαλιά τη σωστή στιγμή μπορεί να γίνει καταφύγιο. Κάποιες φορές φαίνεται παράξενο… γιατί δεν θυμόμαστε ακριβώς τι ειπώθηκε, αλλά θυμόμαστε πώς μας έκανε να νιώσουμε κάποιος όταν μας άγγιξε. Το σώμα κρατά μνήμη σαν τον σκληρό δίσκο του υπολογιστή μας. Κρατά την τρυφερότητα, την ασφάλεια, τη ζεστασιά που νιώσαμε αλλά και τον φόβο.
Κάθε άνθρωπος κουβαλά τη δική του ενέργεια κι όταν πλησιάζει πολύ κοντά μας, κάτι από αυτήν περνά πάνω μας. Κάποιοι άνθρωποι σε αγγίζουν και νιώθεις να μαλακώνει όλη σου η ύπαρξη, λες και φεύγει από μέσα σου μια ένταση που κουβαλούσες καιρό. Κάποιοι άλλοι όμως, ενώ έχουν ένα όμορφο χαμόγελο, αφήνουν μέσα σου μια ανεξήγητη ταραχή. Το σώμα καταλαβαίνει πριν από το μυαλό!
Ίσως γι’ αυτό μένουν πάνω μας σαν αποτύπωμα κάποιες επαφές. Το δέρμα μας θυμάται εκείνη τη στιγμή του βιώματος. Ένα άγγιγμα από ένα αγαπημένο μας πρόσωπο στον ώμο όταν νιώθαμε κουρασμένοι, ένα χέρι που έπιασε το δικό σου όταν όλα μέσα σου έτρεμαν και μια ζεστή αγκαλιά που για λίγα δευτερόλεπτα έκανε τον κόσμο να μοιάζει λιγότερο σκληρός. Όλες αυτές οι στιγμές ζουν μέσα μας σαν μικρές ενεργειακές αναμνήσεις.
Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που φοβούνται το ανθρώπινο άγγιγμα. Σίγουρα αυτοί οι άνθρωποι το έχουν περισσότερο ανάγκη από τους υπόλοιπους, απλά το αποφεύγουν. Ίσως κάποτε το συνέδεσαν με πόνο, με απόρριψη ή προδοσία. Κάποιοι μεγάλωσαν χωρίς αγκαλιές και έμαθαν να επιβιώνουν χωρίς τρυφερότητα. Άλλοι πληγώθηκαν τόσο βαθιά που κάθε κοντινή επαφή τούς κάνει να νιώθουν εκτεθειμένοι. Έτσι κρατούν απόσταση, ακόμα κι όταν μέσα τους διψούν να τους αγγίξει κάποιος με αλήθεια.
Μερικές φορές συναντάμε ανθρώπους που δείχνουν δυνατοί, αλλά όταν κάποιος πάει να τους αγκαλιάσει, αυτόματα παγώνουν. Κι όμως, μέσα τους μπορεί να υπάρχει ένα παιδί που απλώς δεν έμαθε ποτέ πώς είναι να νιώθεις ασφαλής στην αγκαλιά κάποιου άλλου. Γιατί το άγγιγμα δεν είναι απλό πράγμα. Μέσα από αυτό χτίζουμε εμπιστοσύνη. Το άγγιγμα είναι αγνή μορφή παράδοσης, αφήνεις για λίγο την άμυνά σου να πέσει και αφήνεσαι σε ένα δίχτυ ασφαλείας.
Είναι μαγικό το ότι δύο ψυχές μπορούν να επικοινωνήσουν χωρίς λέξεις. Ένα χάδι στο πρόσωπο, ένα φιλί στο μέτωπο, μια ήρεμη αγκαλιά μπορούν να πουν «σε βλέπω», «σε νιώθω», «είσαι ασφαλής εδώ». Πόσο ανάγκη το έχουμε όλοι μας! Σε κάποιες φάσεις της ζωής μας, αυτό είναι το μόνο που αρκεί για να θεραπεύσει μικρά κομμάτια μέσα μας που πονούσαν σιωπηλά για χρόνια.
Στην εποχή που όλα γίνονται γρήγορα, οι άνθρωποι ξεχνούν πόση δύναμη έχει μια αληθινή επαφή. Αγγίζουμε τις οθόνες περισσότερο απ’ όσο αγγίζουμε ο ένας τον άλλον. Η ψυχή μας όμως συνεχίζει να πεινά για ανθρώπινη ζεστασιά. Για εκείνη την παρουσία που δεν ζητά τίποτα άλλο, απλώς μένει κοντά σου!
Κάποιοι από εμάς καταφέραμε να συγχρονιστούμε την κατάλληλη στιγμή με κάποιους ανθρώπους που, όταν τους θυμόμαστε, αυτόματα το σώμα μας γεμίζει ζεστασιά. Αυτή η αίσθηση που δημιουργεί η ανάμνηση του αγγίγματος μάς υπενθυμίζει πως η ανθρώπινη επαφή χρειάζεται προστασία. Μήπως αυτό είναι το αποτύπωμα της επαφής; Όχι μόνο το άγγιγμα πάνω στο σώμα αλλά αυτό που αφήνει μέσα στην καρδιά. Γιατί είναι οι άνθρωποι που σε αγγίζουν και περνούν, αλλά είναι και άλλοι που με ένα μόνο χάδι τους μένουν μέσα σου για πάντα σαν μια αθόρυβη ανάμνηση φωτός!
Συντάκτης: Ασημίνα Μαραγκού
