Οι περισσότεροι γονείς έχουν δοκιμάσει τα πάντα για να ηρεμήσουν ένα παιδί που κλαίει ασταμάτητα. Νανουρίσματα, λευκούς ήχους, αγκαλιές, βόλτες με το αυτοκίνητο, ασκήσεις αναπνοής. Ο Ρίτσαρντ ΜακΝτέιντ από τη Μινεσότα, όμως, βρήκε τη λύση εκεί που κανείς δε θα περίμενε: στους Metallica.
Ο γιος του, Μέισον, γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση, είναι μη λεκτικός και χρειάζεται φροντίδα όλο το εικοσιτετράωρο. Όταν ήταν βρέφος, οι κρίσεις κλάματος ήταν συχνές και πολλές φορές αδύνατο να σταματήσουν. Μέχρι που μια μέρα, μέσα στην εξάντληση και την απόγνωση που γνωρίζουν πολλοί γονείς παιδιών με αναπηρία, ο πατέρας του έβαλε να παίξει μια βιντεοκασέτα των Metallica.
Και τότε συνέβη κάτι που δεν περίμενε. Μέσα σε λίγα λεπτά ο μικρός Μέισον ηρέμησε. Μάλιστα, σύμφωνα με τον πατέρα του, αποκοιμήθηκε μόνος του για πρώτη φορά.
View this post on Instagram
Αυτό που ξεκίνησε ως μια τυχαία δοκιμή εξελίχθηκε σε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Ο Ρίτσαρντ παρατήρησε ότι η heavy metal μουσική είχε μια ιδιαίτερα θετική επίδραση στον γιο του και αποφάσισε να το ακολουθήσει. Το 2008 πήγαν μαζί στην πρώτη τους συναυλία, των Rage Against the Machine, και από τότε δεν σταμάτησαν ποτέ.
Σήμερα, πατέρας και γιος έχουν παρακολουθήσει περισσότερες από 1.200 συναυλίες σε ολόκληρες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Metallica, AC/DC, Judas Priest και δεκάδες ακόμη συγκροτήματα έχουν γίνει μέρος μιας κοινής διαδρομής που κρατά πλέον πάνω από δεκαπέντε χρόνια.
Οι ανθρώπινες συνδέσεις δε δημιουργούνται πάντα με τον τρόπο που φανταζόμαστε. Συχνά μιλάμε για την επικοινωνία σαν κάτι που βασίζεται στις λέξεις. Ο Μέισον όμως δεν επικοινωνεί λεκτικά με τον κόσμο γύρω του. Κι όμως, βρήκε έναν τρόπο να συνδεθεί με τον πατέρα του μέσα από τις κιθάρες, τα τύμπανα και τους δυνατούς ήχους που πολλοί θεωρούν χαοτικούς.
Το πιο όμορφο όμως, είναι πως ο Ρίτσαρντ ίδρυσε το Mason Metalfest, μια φιλανθρωπική συναυλία που πραγματοποιείται κάθε Μάρτιο, στο πλαίσιο του Μήνα Ευαισθητοποίησης για την Εγκεφαλική Παράλυση. Και κάπως έτσι, μια βιντεοκασέτα των Metallica που μπήκε τυχαία σε ένα βίντεο τη δεκαετία του ’90, κατέληξε να δημιουργήσει μια ιστορία που δεν αφορά μόνο τη μουσική. Αφορά έναν πατέρα που δεν σταμάτησε ποτέ να ψάχνει τρόπους να επικοινωνήσει με το παιδί του και ένα παιδί που βρήκε τη δική του ηρεμία στον ήχο μια ηλεκτιρκής κιθάρας.
