Υπάρχουν άνθρωποι που μπήκαν από το πουθενά στη ζωή μας και, θέλοντας και μη, άφησαν ένα ιδιαίτερο αποτύπωμα. Ένας φίλος φίλου, μια τυχαία γνωριμία, ένας γνωστός που με τα χρόνια έγινε κάτι παραπάνω από απλός γνωστός ή ακόμα κι ένα απωθημένο που επέστρεψε μετά από χρόνια. Μια «παραλίγον σχέση», ή όπως αλλιώς θα μπορούσαμε να ονομάσουμε μια σχέση που δεν εξελίχθηκε ποτέ σε κάτι περισσότερο, όσο κι αν το θελήσαμε ή το επιδιώξαμε. Ίσως να υπήρχαν όλες οι βάσεις, τα στοιχεία και οι προϋποθέσεις για να προχωρήσει το πράγμα παρακάτω, αλλά όσο κι αν το παλέψαμε, για άλλους τόσους λόγους έμεινε στη μέση. Και αυτό είναι εντάξει, γιατί τα πράγματα δεν λειτουργούν πάντα όπως τα θέλουμε ή όπως τα περιμένουμε.
Όσο ξαφνικά και όμορφα τρύπωσαν στη ζωή μας, τόσο δύσκολο είναι να συνηθίσουμε την απουσία τους. Ξέρεις, αυτά τα άκυρα τηλεφωνήματα με τις πιο άστοχες ερωτήσεις. «Μήπως πήρες τα κλειδιά μου γιατί δεν μπορώ να τα βρω;», λες και δεν έχετε να ιδωθείτε εδώ και δύο μέρες. Ή το κλασικό «σε πέντε είμαι κάτω από το σπίτι σου, πάμε για μπίρες;», «θα δούμε τον αγώνα παρέα το Σαββατοκύριακο;», «πάμε καμιά εκδρομή;».
Μπορεί να πέρασαν μήνες, μπορεί και όχι, αλλά κάπως, όσο κράτησε αυτό το «κάτι», αναπτύχθηκε μια πιο ιδιαίτερη σχέση. Μια σχέση που ίσως δεν επιδιώξατε ποτέ συνειδητά, αλλά ήρθε μόνη της. Μπήκες σιγά σιγά στη ζωή του, στην καθημερινότητά του, έμαθες τα χούγια του, έγινες ένα με την παρέα, και όλα αυτά μαζί έφεραν μια φιλία, μια εμπιστοσύνη που χτίστηκε σιγά σιγά, μια επικοινωνία που βρήκε τον δρόμο της. «Ψήνεις να πάμε για τρέξιμο παρέα;» και τρέχα εσύ σε ό,τι πάρκο και βουνό υπήρχε τριγύρω. «Τρελαίνομαι για ιαπωνική κουζίνα». Ας δοκιμάσουμε ό,τι εστιατόριο υπάρχει στην πόλη απλά για το γαμώτο, μπας και μπορέσουμε και επικοινωνήσουμε, και άλλα τόσα κουλά που κάποτε δοκίμασες μπας και καταφέρετε να δημιουργήσετε μια κοινή καθημερινότητα. Μπορώ να μακρηγορώ για ώρα, αλλά και για άλλους τόσους ακόμη λόγους δεν θέλουμε να βγουν από τη ζωή μας.
Επομένως, έρχεται η ερώτηση των 100 χιλιάδων δολαρίων: Μπορεί μια τέτοια σχέση να μετατραπεί σε μια αληθινή φιλία;
Προφανώς δεν υπάρχει μία απάντηση για όλους. Αν με ρωτούσες πριν από έναν χρόνο, μάλλον θα σου απαντούσα ένα βροντερό «όχι». Πώς γίνεται να είσαι φίλος με έναν άνθρωπο που κάποτε μετρούσες τις μέρες για να τον δεις; Που αντάλλασσες αγκαλιές καλημέρας ή περίμενες ένα μήνυμα για να σου φτιάξει τη διάθεση;
Αλλά όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και πιο σαφές ότι οι ανθρώπινες σχέσεις δεν μπαίνουν τόσο εύκολα σε κουτάκια, και υπάρχουν και εξαιρέσεις. Η κάθε σχέση και το κάθε άτομο που την αποτελεί έχει άλλα συναισθήματα, άλλες προσδοκίες, και εννοείται η ωριμότητα διαφέρει από άτομα σε άτομα. Ίσως να ακούγεται εξωπραγματικό ή ακατόρθωτο, αλλά στην περίπτωση που ο έρωτας ή η όποια ερωτική σχέση υπήρξε μεταξύ μας μάς έχει τελειώσει, τότε ίσως και να είναι πιθανό.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι η μετάβαση δεν είναι εύκολη. Χρειάζεται χρόνος, όρια και στα σίγουρα ειλικρίνεια. Μπορεί να ακουστεί κλισέ, αλλά όντως η απόσταση σε αυτή την περίπτωση είναι απαραίτητη. Ξέρεις, να χωνέψουμε το τι έχει συμβεί, να σβήσει το συναίσθημα, και σιγά σιγά με τον καιρό να δημιουργήσουμε έναν νέο τρόπο επικοινωνίας. Μπορεί για τους τρίτους να μη βγάζει κανένα νόημα και να ακούγεται κουλό, αλλά μπορώ να πω πως γίνεται. Και ίσως η αληθινή αξία μιας παραλίγο σχέσης να μην είναι ότι δεν πήγε ποτέ το πράγμα παρακάτω, αλλά ότι επιβίωσε και μεταμορφώθηκε σε κάτι εξίσου πολύτιμο, μια πραγματική φιλία.
Με μία βασική προϋπόθεση. Να έχουμε κλείσει πραγματικά το κεφάλαιο και να μην κουβαλάμε πια συναισθηματικές εκκρεμότητες. Γιατί μόνο τότε η φιλία παύει να είναι μια ελπίδα μεταμφιεσμένη και γίνεται αυτό που αξίζει να είναι: μια συνειδητή επιλογή να κρατήσεις έναν άνθρωπο στη ζωή σου.
Συντάκτης: Τόνια Κωνσταντίνου
