Κάθε εποχή έχει τους δικούς της μύθους. Κάποτε ήταν οι νεράιδες, οι δράκοι και οι θεοί που κατοικούσαν στον Όλυμπο. Σήμερα, στη θέση τους έχουν μπει εξωγήινοι πολιτισμοί, διαστρικά ταξίδια και μυστηριώδεις επισκέπτες από μακρινούς κόσμους. Και λίγοι σύγχρονοι αστικοί θρύλοι είναι τόσο γοητευτικοί όσο εκείνος των Απουνιανών.
Σύμφωνα με τις αφηγήσεις των υποστηρικτών της θεωρίας, οι Απουνιάνοι είναι μια ανθρωπόμορφη εξωγήινη φυλή που προέρχεται από το αστρικό σύστημα του Άλφα Κενταύρου, του κοντινότερου αστρικού συστήματος στη Γη. Περιγράφονται ως πανύψηλοι άνθρωποι με σκανδιναβικά χαρακτηριστικά, ξανθά μαλλιά, ανοιχτόχρωμα μάτια και εντυπωσιακό ανάστημα που, σύμφωνα με τους θρύλους, μπορεί να φτάνει ακόμη και τα 3,7 μέτρα στους άνδρες.
Η ιστορία τους συνδέεται με τις Περουβιανές Άνδεις και ιδιαίτερα με τον λαό των Κέτσουα. Οι αφηγήσεις αναφέρουν ότι οι πρώτες επαφές έγιναν τη δεκαετία του 1950 σε ορεινές περιοχές του Περού. Οι ντόπιοι φέρεται να τους ονόμασαν «Απουνιανούς» από τη λέξη Apu, που στη γλώσσα Κέτσουα σημαίνει «πνεύμα», «προστάτης» ή «κύριος των βουνών».
Από εκεί και πέρα, ο θρύλος γίνεται ακόμη πιο εντυπωσιακός.
Οι Απουνιάνοι περιγράφονται ως όντα που έχουν ξεπεράσει τους πολέμους, τον ανταγωνισμό και την ανάγκη εξουσίας. Υποτίθεται ότι ακολουθούν τον λεγόμενο «Νόμο του Ενός», μια φιλοσοφία σύμφωνα με την οποία όλα τα όντα του σύμπαντος συνδέονται μεταξύ τους σε ένα κοινό πεδίο συνείδησης. Σύμφωνα με τις αφηγήσεις, θεωρούν όλους τους πολιτισμούς αδέρφια και έχουν αφιερώσει την ύπαρξή τους στη βοήθεια λιγότερο εξελιγμένων κόσμων.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι περιγραφές τους θυμίζουν περισσότερο πνευματικούς δασκάλους παρά εξωγήινους κατακτητές. Σε αντίθεση με τα κινηματογραφικά σενάρια εισβολών, οι Απουνιάνοι εμφανίζονται ως θεραπευτές, προστάτες και οδηγοί που ενθαρρύνουν την αγάπη, τη συνεργασία και την πνευματική εξέλιξη.
Οι θρύλοι τούς αποδίδουν εντυπωσιακές ικανότητες. Λέγεται ότι μπορούν να επικοινωνούν τηλεπαθητικά, να μετακινούν αντικείμενα με τη δύναμη του νου, να επηρεάζουν καιρικά φαινόμενα, να θεραπεύουν ασθένειες μέσω προηγμένων ενεργειακών τεχνικών και ακόμη να ανασυνθέτουν την ύλη σε μοριακό επίπεδο.
Ακόμη πιο εντυπωσιακές είναι οι περιγραφές των διαστημοπλοίων τους. Σύμφωνα με τους μύθους, χρησιμοποιούν βιολογικούς υπερυπολογιστές, ταξιδεύουν μέσω χωροχρονικών «φυσαλίδων» και διαθέτουν πλοία με σχήματα που θυμίζουν πεταλούδες, πουλιά, τριφύλλια ή σταγόνες νερού.
Κεντρικό πρόσωπο στη διάδοση του μύθου υπήρξε ο Περουβιανός συγγραφέας και ερευνητής Ρικάρντο Γκονσάλες, ο οποίος υποστήριξε ότι είχε επαφή με τους Απουνιανούς και μετέφερε τα μηνύματά τους μέσα από βιβλία, ομιλίες και συνεντεύξεις. Μέσα από τις αφηγήσεις του, οι Απουνιάνοι δεν παρουσιάζονται ως σωτήρες της ανθρωπότητας, αλλά ως παρατηρητές που υπενθυμίζουν ότι η αληθινή αλλαγή πρέπει να προέλθει από τους ίδιους τους ανθρώπους.
Φυσικά, δεν υπάρχει καμία επιστημονική απόδειξη για την ύπαρξη των Απουνιανών. Η αστρονομία, η βιολογία και η φυσική δεν έχουν εντοπίσει στοιχεία που να επιβεβαιώνουν τις σχετικές αφηγήσεις. Για τους περισσότερους ερευνητές πρόκειται για έναν σύγχρονο αστικό μύθο, ο οποίος συνδυάζει την παράδοση των Άνδεων, τη New Age πνευματικότητα και τη διαχρονική ανθρώπινη γοητεία απέναντι στο άγνωστο.
Ίσως όμως αυτό να είναι και το πραγματικό μυστικό της δημοτικότητάς τους.
Γιατί πίσω από τις ιστορίες περί γαλαξιακών πολιτισμών, τηλεπαθητικών όντων και διαστημικών ταξιδιών, κρύβεται μια πολύ παλιά ανθρώπινη ανάγκη: να πιστέψουμε ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει ένας σοφότερος κόσμος. Ένας κόσμος χωρίς πολέμους, χωρίς φτώχεια, χωρίς μίσος. Ένας κόσμος που κατάφερε να λύσει όσα εμείς ακόμη παλεύουμε να κατανοήσουμε. Μωρέ, λες;
