Οι 40ρηδες απολαμβάνουν να αράζουν με την πάρτη τους στο σπίτι και δικαίως

Υπάρχει μια ηλικία που η φασαρία αρχίζει να ξεθωριάζει. Εκεί γύρω στα σαράντα, το βιολογικό και το συναισθηματικό ρολόι κάνουν ένα περίεργο reset. Κοιτάζεις πίσω σου και βλέπεις μια εικοσαετία γεμάτη φασαρία, μεγάλες παρέες, βόλτες, ταξίδια. Τώρα όμως στον ελεύθερο χρόνο σου προτιμάς τη μοναξιά σου, χτυπάει το τηλέφωνο και προτιμάς να μην το σηκώσεις ή να πάρεις πίσω πολλές ώρες ή και μέρες μετά, σε καλούν να πας κάπου και κάνεις τα πάντα για να μην πας…τι σου συμβαίνει;

Οι άνθρωποι όταν φτάνουν στα 40 γίνονται βαρετοί και μονόχνωτοι; Ή μήπως υπάρχει κάτι πιο βαθύ πίσω από αυτή την «επιλογή» της μοναξιάς που μοιάζει να τους ταιριάζει γάντι; Στην πραγματικότητα τις περισσότερες φορές η «μοναξιά» των 40άρηδων δεν είναι αυτή η στενάχωρη μοναξιά που φανταζόμαστε αλλά μια συνειδητή, επιλογή ζωής, ένα είδος «αναβάθμισης» στο πώς ζουν και πώς νιώθουν.

Για 20 ολόκληρα χρόνια έτρεχαν από το ένα πάρτι στο άλλο, από τη μια εκδήλωση στην άλλη, προσπαθούσαν να είναι παντού και να ευχαριστούν τους πάντες. Κάθονταν σε παρέες με τον οποιονδήποτε, δέχονταν τους πάντες και πολλές φορές άκουγαν κριτικές και γνώμες από ανθρώπους που δεν τους ενδιέφεραν στην ουσία.  Και αυτό τους επηρέαζε, τους άγχωνε η γνώμη του οποιονδήποτε και μάλιστα πολύ, γιατί μέσα σε αυτή την πολυκοσμία δεν καταλάβαιναν ότι δεν θα ‘πρεπε να τους αφορά. Όλο αυτό στα 20 είναι φωτιά, στα 30, ακόμα παλεύεται, στα 40, όμως, αρχίζει να μοιάζει με εξαντλητική αγγαρεία. Η ενέργεια δεν είναι πια ανεξάντλητη, και η ιδέα να περάσεις ένα Σάββατο βράδυ σε ένα μαγαζί που πρέπει να φωνάζεις για να ακουστείς, ακούγεται…μαρτύριο! Οι 40άρηδες έχουν πλέον συνειδητοποιήσει ότι ο χρόνος και η ενέργεια είναι πολύτιμα, και προτιμούν να τα επενδύσουν σε πράγματα και ανθρώπους που τους γεμίζουν πραγματικά.  Έχουν μάθει πλέον να λένε «όχι» χωρίς ενοχές, να βάζουν όρια και να προστατεύουν τον προσωπικό τους χώρο και αυτό δεν είναι εγωισμός, είναι αυτοπροστασία. Είναι η συνειδητοποίηση ότι η δική τους ευημερία είναι προτεραιότητα.

Δεν είναι ότι οι 40άρηδες δεν θέλουν καθόλου παρέα. Κάθε άλλο! Απλά έχουν γίνει πιο επιλεκτικοί. Έχουν περάσει από τη φάση του «όσο περισσότεροι, τόσο καλύτερα» στη φάση του «λίγοι και καλοί» και για αυτό προτιμούν να περάσουν ποιοτικό χρόνο με 2-3 φίλους που τους καταλαβαίνουν πραγματικά, που μπορούν να μιλήσουν για όλα, να μοιραστούν σκέψεις και συναισθήματα, παρά να βρίσκονται σε μια μεγάλη ομάδα όπου η επικοινωνία είναι απλά… αδιάφορη. Αυτό δεν είναι ελιτισμός, είναι ωριμότητα. Είναι η αναγνώριση ότι οι βαθιές σχέσεις είναι πιο σημαντικές από τις πολλές, αλλά ρηχές, γνωριμίες. Είναι σαν να λες: «Έχω περάσει πολλά, ξέρω τι αξίζει». Έχουν επενδύσει σε σχέσεις που άντεξαν στον χρόνο, που έχουν δοκιμαστεί και έχουν αποδείξει την αξία τους, οι οποίες δεν χρειάζονται συνεχή επιβεβαίωση ή θορυβώδεις εξόδους για να διατηρηθούν.

Μετά από χρόνια που αφιέρωσαν στην καριέρα, στην οικογένεια, στις κοινωνικές υποχρεώσεις, οι 40άρηδες αρχίζουν να ανακαλύπτουν ξανά τον εαυτό τους και να τον προτιμούν από οποιαδήποτε άλλη παρέα. Έχουν περισσότερο χρόνο για χόμπι, για προσωπική ανάπτυξη, για πράγματα που τους ευχαριστούν πραγματικά, τα οποία συχνά απαιτούν ησυχία και συγκέντρωση.  Η «μοναξιά» γίνεται ένα εργαλείο για αυτοβελτίωση και εσωτερική γαλήνη. Είναι η στιγμή που λες: «Επιτέλους, μπορώ να κάνω αυτό που θέλω, χωρίς να δίνω λογαριασμό». Έχουν περάσει από τη φάση της αναζήτησης ταυτότητας στην φάση της εδραίωσης, καθώς ξέρουν ποιοι είναι, τι θέλουν και τι τους κάνει ευτυχισμένους. Και συχνά, αυτό δεν περιλαμβάνει τον συνεχή θόρυβο και την αναζήτηση εξωτερικών ερεθισμάτων. Δεν αντέχουν πλέον την άποψη του καθένα για τη ζωή τους, αν παντρεύτηκαν, αν χώρισαν, αν έκαναν ή δεν έκαναν παιδιά, αν άλλαξαν δουλειά! Άλλωστε υπάρχει και η σοφία της ηλικίας (ναι, υπάρχει!). Ας το παραδεχτούμε: στα 40, έχουν δει και έχουν ακούσει πολλά, έχουν περάσει από φάσεις, έχουν κάνει λάθη, έχουν πάρει μαθήματα. Η ανάγκη για συνεχή επιβεβαίωση από τους άλλους μειώνεται, καθλως η γνώμη των άλλων δεν έχει πια την ίδια βαρύτητα. Οι 40άρηδες έχουν αποκτήσει μια εσωτερική πυξίδα που τους καθοδηγεί, και δεν χρειάζονται τον θόρυβο της μεγάλης παρέας για να νιώσουν πλήρεις. Έχουν βρει την ηρεμία μέσα τους, και αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα της ηλικίας. Είναι η φάση που είσαι σίγουρος για τον εαυτό σου. Δεν χρειάζονται την επιβεβαίωση των πολλών, γιατί η δική τους αυτοεκτίμηση είναι πλέον σταθερή και ανεξάρτητη από εξωτερικούς παράγοντες. Μάλιστα οι σημερινοί σαραντάρηδες έχουν περάσει δια πυρός και σιδήρου, έχουν βιώσει οικονομική κρίση, capital control, covid, καραντίνα, πολέμους…που οι καταστάσεις τους ανάγκασαν να μάθουν να ζουν με  την μοναξιά τους έτσι και αλλιώς.

Οπότε, την επόμενη φορά που θα δείτε έναν 40άρη να απολαμβάνει την ησυχία του, μην τον λυπάστε, μην νομίζετε ότι είναι μόνος ή ότι έχει χάσει το κέφι του. Πιθανότατα, έχει βρει έναν τρόπο να ζει πιο αυθεντικά, πιο συνειδητά, και πιο γεμάτα. Έχει επιλέξει την ποιότητα έναντι της ποσότητας, την ηρεμία έναντι του θορύβου, και την αυτογνωσία έναντι της κοινωνικής πίεσης. Και ξέρετε κάτι; Ίσως, όταν φτάσετε κι εσείς στα 40, να καταλάβετε ακριβώς τι εννοώ. Μέχρι τότε, απολαύστε τις μεγάλες παρέες και τα ξέφρενα πάρτι! Έχετε ακόμα χρόνο για την «ησυχία» σας. Και ίσως, τότε, να ανακαλύψετε κι εσείς τη μαγεία της. Τη μαγεία του να είσαι εντάξει με τον εαυτό σου, ακόμα και όταν είσαι μόνος. Τη μαγεία του να επιλέγεις εσύ πώς θα περάσεις τον πολύτιμο χρόνο σου, χωρίς να νιώθεις την ανάγκη να απολογηθείς σε κανέναν. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, η πραγματική ευτυχία βρίσκεται στην ισορροπία και στην αυθεντικότητα, όχι στον αριθμό των likes ή των προσκλήσεων που έχεις δεχτεί.