Οι παρέες που υπάρχουν μόνο τρεις μήνες τον χρόνο

Κάποιες φιλίες δεν χρειάζονται ολόκληρο χρόνο για να αφήσουν το σημάδι τους.

Υπάρχουν άνθρωποι που τους βλέπουμε σχεδόν κάθε μέρα. Ξέρουμε τι κάνουν, πού βρίσκονται, τι τους απασχολεί. Και υπάρχουν κι εκείνοι οι άλλοι. Οι άνθρωποι που εμφανίζονται κάθε καλοκαίρι σαν να μην πέρασε ούτε μία μέρα από την τελευταία φορά που βρεθήκαμε.

Οι παρέες των τριών μηνών.

Εκείνες που γεννιούνται σε νησιά, σε χωριά, σε εποχιακές δουλειές, σε κάμπινγκ, σε παραλίες ή σε μπαλκόνια που γεμίζουν καρέκλες κάθε βράδυ. Παρέες που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις, γιατί το καλοκαίρι έχει έναν δικό του τρόπο να κάνει τους ανθρώπους να γνωρίζονται πιο γρήγορα.

Μέσα σε λίγες εβδομάδες μαθαίνεις τα αγαπημένα τους τραγούδια, τις πιο αστείες ιστορίες τους, ποιος αργεί πάντα στα ραντεβού και ποιος λέει κάθε βράδυ «πάμε για ένα μόνο ποτό» ενώ ξέρεις ότι θα γυρίσετε σπίτι λίγο πριν ξημερώσει.

Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, αποκτάς ανθρώπους που συνδέονται αποκλειστικά με τη μυρωδιά του αντηλιακού, τα αλμυρά μαλλιά και τα μηνύματα που ξεκινούν με ένα απλό:

«Πού είστε;»

Το ωραίο με αυτές τις παρέες είναι ότι δεν κουβαλούν το βάρος της καθημερινότητας. Δεν σας ενώνουν λογαριασμοί, υποχρεώσεις ή προγράμματα. Σας ενώνουν οι βόλτες χωρίς σχέδιο, τα παγωτά μετά τα μεσάνυχτα, οι αυθόρμητες εκδρομές και εκείνη η μόνιμη αίσθηση ότι υπάρχει χρόνος για όλα.

Το καλοκαίρι, άλλωστε, έχει την κακή συνήθεια να κάνει ακόμη και τις Τρίτες να μοιάζουν με Σάββατο.

Και μπορεί αυτές οι φιλίες να κρατούν μόνο λίγες εβδομάδες τον χρόνο, όμως οι ιστορίες τους καταφέρνουν πάντα να επιβιώνουν περισσότερο. Γίνονται αστεία που επαναλαμβάνονται κάθε Ιούνιο. Φωτογραφίες που εμφανίζονται ξανά τυχαία στο κινητό. Μικρές αναμνήσεις που επιστρέφουν κάθε φορά που ακούς εκείνο το τραγούδι ή περνάς από εκείνο το μέρος.

Το πιο όμορφο όμως είναι η συνέχεια.

Γιατί οι πραγματικές καλοκαιρινές παρέες έχουν ένα μοναδικό χάρισμα: δεν χρειάζονται προθέρμανση. Μπορεί να μην έχετε μιλήσει για μήνες. Μπορεί ο χειμώνας να πέρασε με λίγα μηνύματα και ακόμη λιγότερες συναντήσεις. Κι όμως, όταν ξαναβρεθείτε, είναι σαν κάποιος να πάτησε απλώς παύση και όχι τέλος.

Και τότε ξεκινάει πάλι το ίδιο έργο.

Τα ίδια γέλια.

Οι ίδιες ατάκες.

Οι ίδιες υποσχέσεις ότι «φέτος θα είμαστε πιο ήρεμοι».

Υποσχέσεις που φυσικά δεν τηρούνται ποτέ.

Γιατί ίσως αυτό να είναι τελικά το μυστικό των θερινών ανθρώπων της ζωής μας. Δεν έρχονται για να μείνουν σε κάθε μέρα του χρόνου. Έρχονται για να μας θυμίζουν πως μερικές από τις πιο όμορφες συνδέσεις γεννιούνται όταν δεν τις πιέζεις να γίνουν κάτι περισσότερο.

Και κάπως έτσι, κάθε καλοκαίρι αποκτά τα δικά του πρόσωπα.

Κάθε πρόσωπο τις δικές του ιστορίες.

Και κάθε ιστορία έναν λόγο να ανυπομονούμε για το επόμενο καλοκαίρι.

Υ.Γ.

Αν έχεις μια παρέα που εμφανίζεται κάθε Ιούνιο σαν να μην έφυγε ποτέ, κράτα τη κοντά. Είναι από εκείνες τις μικρές καλοκαιρινές πολυτέλειες που δεν βρίσκεις εύκολα.