Ο Αύγουστος δεν μας χρωστάει τίποτα, γι' αυτό μας χαρίζει τα πάντα

Κάθε χρόνο ακούμε την ίδια φράση. «Μου χρωστάς έναν Αύγουστο». Λες και ο τελευταίος μήνας του καλοκαιριού έχει υπογράψει μια συμφωνία μαζί μας. Λες και μας οφείλει διακοπές, έρωτες, ξενύχτια, ηλιοβασιλέματα και φωτογραφίες που θα ανεβάσουμε τον χειμώνα.

Και κάπως έτσι φτάνει ο Αύγουστος και περιμένουμε.

Περιμένουμε να συμβεί κάτι.

Να γνωρίσουμε κάποιον. Να πάμε κάπου που δεν έχουμε ξαναπάει. Να γελάσουμε περισσότερο. Να κοιμηθούμε λιγότερο. Να γυρίσουμε σπίτι αργά. Να γεμίσουμε το κινητό μας με φωτογραφίες που θα κοιτάμε τον Δεκέμβρη και θα λέμε «τι ωραία που ήταν τότε».

Σαν να έχουμε δώσει στον Αύγουστο μια ολόκληρη λίστα με πράγματα που πρέπει να μας προσφέρει πριν τελειώσει.

Κι αν δεν τα κάνει;

Λέμε ότι δεν ήταν καλό καλοκαίρι.

Ίσως, όμως, ο Αύγουστος να μην μας χρωστάει απολύτως τίποτα.

Ούτε την τέλεια παρέα. Ούτε τον μεγάλο έρωτα. Ούτε το ταξίδι που είχαμε φανταστεί από τον Μάιο. Ούτε μια ζωή που για λίγες εβδομάδες θα μοιάζει βγαλμένη από διαφήμιση αντηλιακού.

Και ίσως αυτό να είναι κάπως ανακουφιστικό.

Γιατί όταν σταματάμε να περιμένουμε από έναν μήνα να μας κάνει ευτυχισμένους, αρχίζουμε να προσέχουμε αυτά που ήδη συμβαίνουν.

Ένα παγωτό που φάγαμε χωρίς να πεινάμε.

Μια βόλτα που ξεκίνησε για μισή ώρα και κράτησε τρεις.

Ένα τραγούδι που ακούστηκε από κάπου και μας έκανε να χαμογελάσουμε.

Ένα απόγευμα που δεν κάναμε τίποτα.

Μια κουβέντα που κράτησε λίγο παραπάνω.

Ένα «έλα, κάτσε λίγο ακόμα».

Μπορεί να μην είναι αυτά που γράφαμε στη λίστα των καλοκαιρινών μας στόχων. Αλλά είναι συνήθως αυτά που μένουν.

Και ίσως έχουμε αδικήσει λίγο τον Αύγουστο προσπαθώντας να τον κάνουμε τέλειο.

Του ζητάμε να μας ξεκουράσει από μια ολόκληρη χρονιά. Να μας χαρίσει αναμνήσεις. Να διορθώσει όσα δεν πήγαν καλά. Να μας κάνει να νιώσουμε ξανά ανέμελοι, έστω για λίγο.

Πολύ μεγάλη δουλειά για έναν μήνα, αν το καλοσκεφτείς.

Ο Αύγουστος μπορεί απλώς να είναι ένας μήνας.

Μπορεί να βρέξει στις διακοπές μας. Να ακυρωθεί μια έξοδος. Να δουλέψουμε περισσότερο απ’ όσο περιμέναμε. Να μην ερωτευτούμε κανέναν. Να μην πάμε πουθενά. Να περάσουν μερικές μέρες εντελώς συνηθισμένες.

Και πάλι, μπορεί να είναι ένα όμορφο καλοκαίρι.

Γιατί δεν χρειάζεται κάθε Αύγουστος να γίνει ιστορία που θα διηγούμαστε για χρόνια.

Μερικές φορές αρκεί να μας χαρίσει μια καλή μέρα.

Κι ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο όμορφο που μπορούμε να του ζητήσουμε.

Να μη μας χρωστάει τίποτα.

Να μην του χρωστάμε κι εμείς την τέλεια εκδοχή του εαυτού μας.

Απλώς να είμαστε εκεί.

Να τον ζήσουμε όπως έρθει.

Και αν κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά προκύψει μια όμορφη ανάμνηση, ένα τραγούδι, μια παρέα ή ένα ηλιοβασίλεμα που δεν προλάβαμε να φωτογραφίσουμε;

Τότε, ακόμα καλύτερα.

Γιατί τελικά ο Αύγουστος δεν μας χρωστάει τίποτα. Κι ίσως ακριβώς γι’ αυτό να μπορεί να μας χαρίσει τα πάντα.