Αν το κλιματιστικό στο γραφείο χαλούσε μέσα στον καύσωνα, οι περισσότεροι μάλλον θα κάναμε το ίδιο πράγμα. Θα γκρινιάζαμε, θα ανοίγαμε όλα τα παράθυρα και θα περιμέναμε υπομονετικά να περάσει η μέρα. Μια ομάδα εργαζομένων της Gen Z, όμως, αποφάσισε να αντιδράσει διαφορετικά. Σύμφωνα με μια ιστορία που έγινε viral στο Reddit και αναδημοσιεύτηκε από την επιχειρηματία Sheetal Rijhwani, οι εργαζόμενοι σηκώθηκαν, έφυγαν από το γραφείο και ενημέρωσαν το τμήμα Ανθρώπινου Δυναμικού πως θα επέστρεφαν όταν θα είχε αποκατασταθεί η βλάβη στο air condition. Δίκαιο; Δικαιότατο.
Σύμφωνα με την ίδια ανάρτηση, το χαλασμένο κλιματιστικό ήταν απλώς η αφορμή. Η ξαδέλφη της Rijhwani, που ανήκει στη Gen Z, της εξήγησε ότι στην εταιρεία τους οι νεότεροι εργαζόμενοι έχουν υιοθετήσει μια τελείως διαφορετική φιλοσοφία. Δε μένουν στο γραφείο μετά το ωράριό τους μόνο και μόνο για να δείξουν ότι είναι αφοσιωμένοι, δεν απαντούν σε επαγγελματικά μηνύματα τα Σαββατοκύριακα και όταν θεωρούν ότι ένας προϊστάμενος ξεπερνά τα όρια, απευθύνονται στο HR χωρίς δεύτερη σκέψη. Όταν, λοιπόν, χάλασε το κλιματιστικό, δεν το αντιμετώπισαν ως κάτι που «απλώς πρέπει να υπομείνουν», αλλά ως ένα πρόβλημα που έπρεπε να λυθεί πριν συνεχίσουν να εργάζονται.
View this post on Instagram
Η ιστορία δίχασε σχεδόν αμέσως το διαδίκτυο. Από τη μία πλευρά, πολλοί χαρακτήρισαν τη στάση τους υπερβολική, λέγοντας ότι πρόκειται για άλλη μία απόδειξη πως η Gen Z δυσκολεύεται να διαχειριστεί ακόμη και τις πιο μικρές δυσκολίες της καθημερινότητας. Από την άλλη, αρκετοί υποστήριξαν ότι οι νεότεροι εργαζόμενοι κάνουν κάτι που οι προηγούμενες γενιές δεν τόλμησαν ποτέ: βάζουν όρια. Υπενθύμισαν πως οι αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας δεν είναι πολυτέλεια και πως το να εργάζεσαι μέσα σε υπερβολική ζέστη δεν θα έπρεπε να θεωρείται φυσιολογικό.
Ας μιλήσουμε για παλαιότερα. Γιατί για δεκαετίες, οι περισσότεροι μεγάλωσαν πιστεύοντας ότι ο «καλός εργαζόμενος» είναι εκείνος που δεν παραπονιέται, που μένει λίγο παραπάνω, που απαντά στα email οποιαδήποτε ώρα της ημέρας και που δεν δημιουργεί προβλήματα. Η εξουθένωση πολλές φορές βαφτίστηκε εργατικότητα και οι απλήρωτες υπερωρίες αντιμετωπίστηκαν σαν απόδειξη επαγγελματισμού. Ίσως γι’ αυτό η στάση της Gen Z μοιάζει τόσο ξένη σε αρκετούς ανθρώπους.
Από την άλλη πλευρά, ούτε η Gen Z έχει πάντα δίκιο όσο κι αν θα ήθελε. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου η ανάγκη για άμεση ικανοποίηση ή η χαμηλή ανοχή στην ταλαιπωρία μπορεί να δημιουργήσει την εντύπωση ότι κάθε δυσκολία αποτελεί λόγο αποχώρησης. Καμία γενιά δεν είναι αλάνθαστη και κάθε εποχή κουβαλά τα δικά της υπερβολικά χαρακτηριστικά. Το να διεκδικείς καλύτερες συνθήκες εργασίας είναι διαφορετικό από το να θεωρείς ότι όλα πρέπει να λειτουργούν ακριβώς όπως τα θέλεις.
Ίσως, τελικά, αυτό που κάνει αυτή την ιστορία τόσο ενδιαφέρουσα είναι ότι δε μιλά πραγματικά για ένα χαλασμένο air condition. Μιλά για δύο εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις γύρω από την εργασία. Από τη μία υπάρχει η λογική του «άντεξε, έτσι είναι η δουλειά». Από την άλλη, η λογική του «αν κάτι δεν είναι σωστό, γιατί να το αποδεχτώ;». Το ποια έχει δίκιο, μάλλον θα φανεί στο χειροκρότημα.
