Δύο ήταν τα λάφυρα που κράτησα.
Πρώτα, η ανάμνησή σου.
Μα το πολυτιμότερο απ’ όλα…
Η λάμψη.
Η λάμψη των ματιών σου.
Εκείνη η γλυκιά, αθόρυβη λάμψη,
που δεν έσβησε ούτε όταν όλα τελείωσαν.
Αν ήσουν πόλεμος,
σε έχασα.
Αν, όμως, ήσουν αγάπη,
τότε ήσουν η πιο όμορφη ήττα μου.
Γεννήθηκα και αναπνέω στης Αθηνάς την πόλη. Αγαπημένη συνήθεια το πρωινό ξύπνημα, ο καφές, το σταυρόλεξο. Η μία λέξη θα κάνει κλικ, η άλλη μπαμ, όταν κάποια πει: "Φύγε μακριά", αρχίζει το γράψιμο. Αγαπημένη ομάδα: ο παναθηναϊκός! Αγαπημένος χρόνος: με τις δύο πηγές σταθερού φωτός, τα δύο αγόρια μας και την σύζυγο Μαρία. Αγαπημένη και η θάλασσα - με ηρεμεί, με προκαλεί, με γεννάει ερωτήματα. Αγαπημένο άθλημα: το ποδόσφαιρο - να παίζω, όχι να βλέπω. Μεγαλώσαμε με τον πόλεμο των άστρων, κάποια στιγμή θα γίνουμε ανθρώπων άστρα, εν τω μεταξύ ας κάνουμε ανθρώπους να σκέφτονται, ενίοτε να λάμπουν από χαρά: Χαράλαμπος - έχω πάρει και Sorbonne 1- ευχαριστώ μαμά!
