Κλείσε τα μάτια.
Άσ’ τα να δουν στον ύπνο τους
ό,τι δεν πρόλαβε η μέρα.
Ίσως αύριο να είμαι πάλι παιδί
κι η μάνα μου να με φωνάζει απ’ το παράθυρο,
με το όνομά μου ολόκληρο,
όπως όταν αργούσα να γυρίσω.
Ίσως, απ’ το διπλανό δωμάτιο,
να με φωνάξεις πάλι
κι εγώ να πω «έρχομαι»
και να ’ρθω.
Ίσως να είμαστε πάλι αθώοι,
όπως τότε που βάζαμε τα καράβια μας
στο νερό του νεροχύτη
και κάναμε αέρα με το στόμα
για να φτάσουν απέναντι.
Ίσως αυτή τη φορά να φτάσουν.
Μα απ’ όλα τα ίσως,
ίσως να σ’ αγαπήσω πάλι.
Συντάκτης: Χαράλαμπος Ανδρέου
